Zaterdagmiddag na al mijn zweefsol avonturen even naar het Praethuys geweest.
Het terras zat helemaal vol dus binnen een plekje opgezocht aan de bar.
Na een paar minuten kwamen er een aantal mensen naar binnen die het koud vonden worden.
Yess dan kunnen wij naar buiten, we zaten nog maar net of ook Fré kwam eraan.
( archieffoto )
Ze was net voor 16 euro opgelicht vond ze.
Ze was even een speelgoedzaak binnengestapt om een autootje voor Naomi te kopen en iemand duwde een speelgoedmuis in Naomi's armen, alleen wilde hem wel terug.
Het hele verhaal over de muis kan je hier lezen, maar het kwam erop neer dat ze ook voor Naomi zo'n muis heeft gekocht voor 16 eurootjes.
De mensen die naar binnen waren gegaan hadden toch gelijk, het was echt te koud op het terras.
Daarom zijn ook wij naar binnen gegaan en vonden nog een plek aan de bar in het achtergedeelte van het Praethuys.
Naomi mocht uit de buggy maar we moesten haar wel goed in de gaten houden i.v.m. een open trap in het andere gedeelte.
Precies waar Hill zat was de grens tot waar ze mocht lopen.
Nou is het probleem, Hill heeft niets met kinderen, nooit gehad en ook nooit gewild.
Oppassen vindt ze geen probleem, ze zegt altijd Glibber gooit ze in de vriezer en tegen dat de (on) gelukkige ouders het kroost weer op komen halen stop ik ze gewoon in de magnetron.
Hoi jullie komen je kind ophalen, momentje PING daar is hij weer.
Op de een of ander manier worden wij nooit gevraagd om op te passen.
Toch is het vreemde dat kinderen wel naar haar toetrekken en in elk geval naar haar luisteren.
Zoals hier met Jorden op Daans verjaardag.
Zo ook Naomi, vorig keer bleef ze nog lekker in de buggy zitten met een ijsje, dat was dus een makkie.
Nu was ze totaal overgeleverd aan Hill, want Fré en ik zaten heel druk te praten o.a. over onze weblogs.
Maar het vingertje van Hill deed wonderen, NEE
HIER BLIJVEN, en het werkte ook nog perfect.
Het werd een leuk spelletje elke keer als Naomi dacht ik ga de wereld weer eens verkennen, moest ze langs Hill.
Ze keek haar aan en zei op het laatst zelf al, neeeeh daarbij hetzelfde vingergebaar makend als Hill.
Jammer dat we daar geen foto's van hebben gemaakt.
Schuin achter ons zat een groepje mensen die al jaren elke zaterdagmiddag in het Praethuys komen.
Een van de ouderen werd door Naomi gelijk gebombardeerd tot opa en kreeg allerlei schaakstukken aangeleverd die ze uit de doos haalde.
Toen ze weggingen bedankte hij ons, "heb ik gelukkig dat ge-OH van die klup niet hoeven aan horen".
Maar het leukste kwam nog.
Een van hen kwam naar Hill en zei, leuk kleinkind heb je, en ze lijkt echt op je.
Mijn eerste gedachte was, ach je bent niet gestraft als schoonouders met zo'n schoondochter.
Maar ja kroegbelevenissen zijn vaak anders dan de werkelijkheid.
Hill kan opgelucht ademhalen, ze is slechts surrogaat oma, maar toch ook wel een beetje trots.