Hoi, ik zal me maar even voorstellen, ze zeggen dat ik Spottie heet.
Tenminste dat roepen ze de hele tijd naar mij dus het zal wel ergens goed voor zijn.
Wat mij allemaal overkomen is de laatste 24 uur dat is voor een klein poesje als ik heel wat.
Gisteravond was ik een beetje aan het spelen met mijn zusjes terwijl mijn moeder toekeek.
Plotseling staan er twee vreemde mensen in ons huis en die beginnen ons allemaal op te pakken en te bekijken, en van die rare kreten te slaken zo van oeggie oeggie oeggie en dat soort stom gedoe.
Ik begreep dat er twee van ons mochten verhuizen naar de stad.
Nou heb ik vanuit het raam al eens gezien dat er familieleden in zo'n ding op vier wielen weggingen.
Ik twijfelde even of ik wilde verhuizen en nam al snel de beslissing, ja ik wil de wereld zien en dit is mijn kans.
Maar hoe maak ik duidelijk dat ik graag mee wil, laat ik eerst maar eens zien dat ik in zo'n ding op vier wielen durf.
Die meneer had een plaatjesapparaat bij zich, ik heb zo'n ding al eerder gezien de afgelopen weken.
Misschien maak ik indruk als ik even naar hem kijk.
Terwijl mijn zusjes overal overheen klauterden dacht ik als ik nu eens heel rustig ga zitten, misschien val ik dan wel op.
En Yessss ehh sorry miauw, het is gelukt ik mocht mee naar de stad met die meneer.
Een van mijn zusjes mocht met die mevrouw mee en gaat tegenover mijn huis wonen.
Wel leuk kunnen we nog eens samen in de straat spelen of naar elkaar kijken door die doorzichtige muur.
Maar eerst heb ik in mijn nieuwe huis heel wat te bekijken.
Even schrok ik, dacht dat er nog precies zo'n poes als ik in huis was.
Ik had al snel door dat je hierdoor naar buiten zou moeten kunnen, maar ja dat mag de eerste paar maanden nog niet hoorde ik, jammer hoor.
Ze hebben hier werkelijk alles, zelfs een toilet.
Die mevrouw heeft denk ik vast een nekmassage nodig en daar ben ik zo klein als ik ben erg goed in.
Vanaf de bank had ik een mooi uitzicht en zag al gelijk een heel mooi speeltje.
Ik was net binnen en dacht laat ik nu maar niet gelijk aan de bel hangen, maar zeker weten dat ik van de week toch eens ga luisteren hoe dat klinkt.
Ze hebben hier een soort kat met een handicap, hij kan namelijk niet miauwen.
Wat een stom geluid en een herrie zeg, hij komt niet verder wraff wraffffffff.
Ik wil best wel rekening houden met gehandicapte katten, maar ga er natuurlijk niet voor opzij.
Op een gegeven moment vond die meneer het zeker te veel herrie dus zette mij op een ander plaatsje neer.
En daar ging een kattenwereld voor mij open.
Daar staat een ding met allemaal zwarte knopjes en als je er op drukt komen er lettertjes op een schermpje.
Ik heb dat vandaag eens even goed bekeken en daarom kunnen jullie nu mijn eerste lettertjes lezen.
Alleen die meneer wil er heel vaak mee spelen en ook die gehandicapte nepkater schijnt er wel eens mee te spelen.
Dat wordt wachten tot ik de kans krijg, maar ik heb een heel mooi plekje gevonden vlakbij de knopjes.
Ik lig nu alvast te bedenken wat ik allemaal uit kan halen en dan hier met die lettertjes kan vertellen.
Dat wordt nog lachen joh, ze zullen weten dat ik er ben.
Ik ga eens kijken wat hier nog meer te beleven is, een miauwtje van Spottie.
Mjou en een krabbel van Spottie. 