DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Het is overal te zien dat we midden in de herfst zitten.
Je hoeft er eigenlijk vrijwel de deur niet voor uit om het te kunnen zien.
Op een kleine tweehonderd meter van mijn huis zijn dit soort plaatjes al te schieten.
De afgevallen bladeren drijven rustig weg op het water.
Die bladeren komen onder andere van deze bomen.
Wat een verschil opeens met een twee maanden geleden toen dezelfde Haarlemmerweg nog mooi groen was.
En ik weet nu al hoe het er over een paar weken uit gaat zien.
Wat een verschillen eigenlijk in zo'n korte tijd.
Maar voorlopig nog maar even genieten van alle kleuren langs de Haarlemmerweg.
Enige overeenkomst op alle foto's is dat het elke keer bewolkt is.
Ik vraag mij af, toeval of hebben we toch wel erg veel bewolking tegenwoordig.
Aan alle kanten zie je dat het nu toch echt wel herfst wordt.
De bladeren vallen en de kleuren veranderen.
En soms vallen er wel erg veel bladeren, wat eerlijk gezegd ook wel weer mooi is.
Maar........, we krijgen dit weekend als ik het moet geloven nog even een staartje zomer.
Ze voorspellen voor zaterdag zon met temperaturen van 19 of 20 graden.
Als ik dan zo langs de Haarlemmertrekvaart rijd, krijg ik met die weerberichten opeens zin om zaterdag nog maar een keer te gaan varen.
Nog een keertje genieten van het water en de herfstkleuren langs het water.
Het zal waarschijnlijk wel de laatste keer van dit jaar zijn en dan gaat de boot de stalling in.
Er zijn een hoop mensen die echt last hebben van een herfst of winterdip.
Het licht, de warmte en de kleuren van het voorjaar en de zomer missen ze in de tijd die komen gaat.
Misschien met deze foto op je bureaublad is het leed misschien iets te verzachten.
Over een zes maanden is het alweer zover.
Ik kan me indenken dat er mensen zijn die zeggen dat is een half jaar en dus heel lang.
Helemaal fout, als je er een beetje een rekensommetje op los laat valt het best mee.
En voor je het weet sta je weer tussen de bollenvelden.
Zes maanden zijn 26 weken, stel je werkt vijf dagen per week.
Dan is het over 130 pakjes brood alweer voorjaar, en daar kan je dan nog de feestdagen aftrekken, dus zijn het nog maar pak em beet 125 pakjes brood.
Is te overzien toch.
Ik had het al op de radio gehoord dat er de komende dagen bij helder weer een extra rode gloed zou zijn tijdens de schemering.
Ik ben niet nieuwsgierig maar wil het toch wel zien.
Het stof is afkomstig van de vulkaan Kasatuchi voor de kust van Alaska.
En inderdaad de lucht was anders rood dan bij normale schemeringen en zonsondergangen.
Het schijnt dat stofdeeltjes op 17 km hoogte in de stratosfeer (heb ik niet van mezelf hoor) terecht zijn gekomen.
Door de westenwind worden ze deze kant opgestuurd.
Nou is er altijd in de omgeving van de zon tijdens de zonsondergang meestal wel een rode gloed, dus maar even de andere kant op gekeken.
En inderdaad ook daar zag je rode flarden in de lucht.
Dat zullen waarschijnlijk die stofdeeltjes van de vulkaan zijn neem ik aan.
Het schijnt de komende dagen nog zichtbaar te zijn in de schemering, misschien leuk om even naar buiten te kijken.
Wie weet zie je de lucht wel net zo in brand staan als hier.
Nu we het toch over buiten hebben, kijk even goed naar deze foto van de wolken in de sloot.
Ook deze plas langs de kant van de weg wordt een bijzonderheid eerdaags.
En waarom het zo bijzonder is,.............. vanaf zaterdag begint eindelijk de zomer.
We gaan een paar weken van blauwe luchten, hoge temperaturen en veel buiten zijn tegemoet, geloof me maar.
En waarom ik dat weet, ach dat vertel ik morgen wel.
Toen ik afgelopen week 's avonds even in Noordwijk was voor de zandsculturen was het koud en een beetje guur.
Het enige wat een beetje aan de zon deed denken was het felle licht van de vuurtoren.
Een mooie zonsondergang zat er dus niet in dacht ik.
Toch bleek ook een minder mooie zonsondergang nog wel mooie momenten te hebben.
Soms leek het wel of de horizon in brand stond.
Ook de zon deed zijn best nog een bescheiden rol te spelen bij deze zonsondergang.
Echt succes had de zon niet om mooi onder te kunnen gaan.
De bewolking zette duidelijk een streep door de pogingen van de zon om speciaal voor alle toeristen in volle glorie onder te gaan.
Toch was het een mooi gezicht het gevecht tussen de zon en de wolken te zien.
Als de zomer nu een beetje meewerkt heb ik eerdaags misschien een log met een prachtige zonsondergang met de zon in de hoofdrol.
Mini Glibber belde laatst, zijn jullie thuis ik heb Hollandse nieuwe bij me.
Ik dacht oh lekker haring, maar nee het waren de eerste Hollandse zonnebloemen en nog niet in de winkel te koop.
Verser dan vers dus.
Nooit geweten dat bloemen ook rauw kunnen zijn, maar volgens Miniglibber waren deze dus rauw.
Vooral deze was helemaal erg rauw, ach ja weer wat geleerd.
Na een paar dagen begonnen ze tot leven te komen.
En werden het echte zonnebloemen.
Ik begreep dat vanaf deze week ze eindelijk in bepaalde supermarkten te koop zijn.
Toch wel geinig dat wij ze al een twee weken geleden hadden.
Het is bekend dat zwanen met jongen best agressief kunnen zijn als je te dicht in hun buurt komt.
Ik had gewoon mazzel dat deze moeder zwaan me aardig mijn gang liet gaan, maar we waren allebei wel alert.
Langzaam en statig kwam ze mijn kant uit.
Vlak langs de kant bleef ze een beetje spelevaren met haar kinderen.
Het leek wel of ze het zelf leuk vond dat ze op de foto werd genomen, ze was echt aan het showen met haar jongen en zwom wat heen en weer.
Stukje uit de kant, dan weer terug naar de kant, beetje link naar mij kijken, zo ging dat een tijdje door.
Ze hield wel echt alles wat ik deed in de gaten, ik moest niet op mijn knieen langs de kant gaan zitten want dan kwam ze opeens mijn kant weer uit.
Het bleef een spelletje, als ik naar achteren ging kwam zij weer naar voren.
Maar ik heb zelden meegemaakt dat je zo makkelijk de jongen van een zwaan kon fotograferen op een metertje afstand.
Er kwam iemand met wat brood en toen was natuurlijk alles goed.
Het was opvallend, ze liet haar jongen eten en nam zelf niets en keek alleen maar of iedereen voldoende kreeg.
Na een minuut of tien hield ze het voor gezien en vertrok weer statig verder zwemmend met haar jongen.
Soms heb je gewoon geluk op het goede moment op de goede plek te zijn met een moeder zwaan in een goede bui.
Een dikke week geleden schreef ik dat de bollenvelden nog niet echt in bloei stonden.
Afgelopen zondag scheen de zon en ik dacht laat ik eens kijken hoe de bollenvelder er nu bijliggen.
Het was inderdaad een heel verschil met een weekje terug.
Nu wel al tulpenvelden in bloei.
Maar natuurlijk vooral hyacinten in alle kleuren.
De narcissen lopen nu echt op zijn eind en zullen over een weekje denk ik wel verdwenen zijn.
Bij dit veld overheerste de hyacintengeur alles, zelfs in je auto kon je het nog ruiken.
En ook hier aan de andere kant van de weg deden de laatste narcissen nog hun best mooi en kleurig te zijn.
Maar de hyacinten bepalen het meeste het beeld van de bollenstreek op het moment.
Uiteraard kan je overal langs de weg volop bloemen en bloembollen kopen.
De Bollenstreek is inderdaad een kleurrijk schilderij op het moment.
Als het weer mee blijft zitten dan is de streek de komende weken echt schitterend om te zien.
Ik ben gewend dat we met de Pasen in de omgeving overstroomd worden met bollentoeristen.
Dit jaar viel de Pasen vroeg en viel het mij op dat de bollenvelden inderdaad nog niet echt bijzonder zijn.
Sommige velden liggen er nog helemaal groen bij.
Velden met narcissen zijn uiteraard wel te vinden.
Gelukkig gaf de graffity op de schuur nog wat extra kleur aan het veld.
Eerlijk gezegd, het zo creatief geplaatste hekje was een idee van een andere fotograaf die ook net bezig was de bloemen te fotograferen.
Een stukje verderop waren een aantal hyacintenvelden.
Maar ook die hadden nog niet echt veel kleur, een beetje heel vage tinten beginnen zichtbaar te worden.
Logisch dat er nog geen kleur in zit, de bloemen beginnen net pas voorzichtig uit te komen.
Op zich wel een mooi gezicht die strakke rijen bollenvelden met verschillende kleuren.
Ik denk als we een weekje verder zijn, deze velden een stuk feller van kleur zullen zijn.
Daarna zullen ook deze velden snel in bloei staan met nog veel meer andere soorten bloemen.
Vorig jaar nam ik deze foto op 22 april en toen liep het alweer een beetje tegen zijn eind.
Daarom vermoed ik dat de komende drie weken de velden op hun mooist worden.
Als je tegen files van Duitse auto's en flitsende Japannners kan, is het zeker aan te raden eerdaags eens te gaan kijken in de Bollenstreek.
Nee schrik maar niet geen 18+ log bij Glibber, hooguit niet geschikt voor jonge duifjes.
We kennen allemaal de uitdrukking "tortelduifjes".
Van de week zat ik weer eens te bellen in de auto en keek achteloos naar voren.
Sta ik recht tegenover een boom met twee duiven erin.
Op zich niets bijzonders, maar toen ik het een tijdje aankeek was het duidelijk dat ze smoorverliefd waren.
Ik pakte de camera en stapte de auto uit, enigszins gestoord in hun liefdesspel keken ze me aan met een blik van oprotten joh.
Wat ik uiteraard niet deed.
Kort daarop gingen ze rustig verder met hun liefdesspel.
Geweldig om te zien hoe het mannetje zijn uiterste best deed het vrouwtje het hof te maken.
De hele dag lopen we te vliegen en te haasten voor ons werk en alle andere dingen in ons leven.
Misschien juist daardoor dat ik er echt voor ben blijven staan om te genieten van dit liefdesspel van de duiven.
Zonder zich ook maar iets aan te trekken van die stomme fotograaf gingen ze rustig verder en je zag ze genieten.
Na een minuut of vijf, had ik mijn portie natuur wel weer gehad en heb ze verder maar met rust gelaten en ben heel zachtjes weggereden om ze vooral niet te storen.
Maar voor iedereen die nog niet wist waar de term "tortelduifjes" vandaan komt, hier vandaan dus.
Er zijn van die momenten dat je net op tijd bent om de juiste foto's te maken.
Ik wilde eigenlijk alleen maar een foto maken van twee zwanen en het ijs op de sloot.
Het was maar een heel dun laagje ijs, en met niet al teveel moeite zwommen ze door het ijs.
De voorste zwaan vond het schijnbaar te zwaar gaan en dacht waarom er doorheen zwemmen als je er ook over lopen kan.
Nummer twee vertrouwde het niet zo erg en ploeterde rustig verder, terwijl de voorste zwaan rustig naar de kant wandelde.
Het werd ook hem waarschijnlijk te zwaar en dacht, wat jij kan moet ik ook kunnen.
Toch geinig als je net op dat moment langs de kant staat.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl