DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Het oude jaar moet je knallend uitgaan.
Voor iedereen is het begrip knallend natuurlijk verschillend.
Je kan er natuurlijk een knallend zooitje van maken, maar dan heb je in Leiden dit jaar weinig kans want er is een Zero Tolerance beleid.
Nee , dan kan je beter net zoals Gliber het jaar beter afsluiten met een knallend concert.
Glibber ging zondagmiddag naar Sociëteit de Burcht waar een geweldig optreden was van Men in Blues.
Met in de hoofdrollen natuurlijk Chris Koenen en Aad van Pijlen.
Even omdat elke muzikant in deze band voortreffelijk is, alle namen op een rijtje.
Gitaar/zang Chris Koenen, basgitaar Aad van Pijlen, slide gitaar Willem vd Wal, drums Martijn Groen en toetsen Frans Heemskerk.
Ook Aad (ex Livin Blues) zat er weer relaxed bij en had het helemaal naar zijn zin.
Frans Heemskerk wist een geweldige mix te maken tussen de piano en zijn keybord.
Alhoewel beide instrumenten in één keer bespelen ook erg goed lukte.
Maar er gebeurden meer rare dingen tijdens het concert, een drummer drumt dat is logisch.
Alleen een drummer die ook nog eens een nummertje meespeelt op de gitaar zie je niet vaak.
Het was trouwens gigantisch druk in de Burcht, daarom konden John van der Steen (mede eigenaar) en muziekkenner Fons Delemarre genieten van het succes van dit concert.
Volgens Fons, die zichzelf maar even uitriep tot kenner, waren de hoogtepunten onder andere de nummers, Eight miles high, Candy man, en een eigen nummer van Men in Blues, Take me home.
Mag ik daar nog even aan toevoegen het slotnummer Willin wat zo perfect door Aad gezongen werd.
Het was een echt lekker bluesy easy listening concert met geweldige nummers en het publiek genoot.
Leukste is dat zowel Chris als Aad dik in de vijftig zijn maar nog dagelijks genieten van muziek maken en dat behalve wij "oudere jongeren" ook kinderen kunnen genieten van hun muziek.
En als je dan even een gitaar mag vasthouden is het natuurlijk helemaal geweldig.
Maar Chris is superzuinig op zijn gitaar dus wel snel teruggeven he.
Ook spontane inbreng was er tijdens het concert, "mondharmoinka nodig?".
En dan is er mondharmonika. (sorry ben je naam even kwijt)
Kortom, gewoon een heerlijk concert als afsluiting van een leuk en muzikaal 2007.
Of je swingde of stijldanste het was gewoon een geweldige middag.
Als afsluiting, op de toiletten hoorde ik iemand zeggen dat zowel Chris Koenen
als ook Aad van Pijlen eigenlijk eens in aanmerking horen te komen voor een lintje vanwege hun inbreng in de muziek en de inbreng in de muziek in Leiden in het bijzonder.
Mijn steun hebben ze en zou zeker verdiend zijn.
Hieronder in het fotofilmpje alle foto's van het concert.
Daarnaast zijn Men in Blues elke zondagavond te horen en zien in Sus Antigoon in Leiden.
Op vrijdagavond 21 december treden een aantal Nederlandstalige artiesten op voor een wel heel bijzonder en mooi doel.
Sandra Verbaan uit Leiden trekt zich al jaren het lot aan van weeskinderen uit Malawi.
Maar ze ging verder dan alleen maar geld storten, ze ging er naartoe en begon daadwerkelijke hulp te bieden.
Zo is er mede door haar werk gezorgd voor gezondheidszorg, scholen, beroepstraining en nog veel meer.
Op de site Healthymalawi kan je er alles over lezen.
Een goede Leidse vriend van haar Simon Platteel, wil haar werk een steuntje in de rug geven en heeft verschillende artiesten bereidt gevonden op te gaan treden om het goede doel te ondersteunen.
In de mooiste discotheek van Leiden, In Casa, gaat op 21 december een gigantisch Nederlandstalig feest plaatsvinden.
Ik noem even een paar artiesten die je die avond kan verwachten.
Mijn grote vriendin Sjannie (en dat mag ik ondertussen van haar zeggen) uit Budel.
Zij werd een paar keer tweede tijdens het Levensliedfestival in Leiden en stond in de finale van het Tros programma een ster in veertig dagen.
Iemand waar we op dit moment al veel van horen en als je hem nog niet kent dan leer je hem eerdaags wel kennen is Kevin Florijn.
Drie jaar geleden toen hij voor het eerst in Leiden op het levensliedfestival optrad zei ik gekijk al die gozer gaat het echt maken.
En ja hoor hij breekt nu landelijk door en staat al hoog in de Nederlandse top 100.
Ook ondertussen al geen onbekende meer in Leiden is de Amsterdamse Herman van Amstel.
Met zijn gezellige Amsterdamse repertoire weet hij een mooi feestje te bouwen zoals je hier met bijvoorbeeld 2 oktober wel kan zien.
Ook treedt Liesbeth op, helaas ken ik haar niet en heb er dan ook geen eigen foto's van.
Maar ze zal ongetwijfeld in het rijtje thuis horen.
Last but not least treedt Wolter Kroes op.
Wolter is ook geen onbekende in Leiden.
Tijdens de Lakenfeesten 2006 zette hij nog het hele stadhuisplein op stelten.
En deed dat in november 2006 nog eens over in In Casa.
De presentatie van de avond is in handen van Leidse Harry.
Het is duidelijk dit gaat een superfeest voor een super goed doel worden op 21 december.
En het grootste voordeel, vrijwel iedereen heeft daarna lekker minstens vier dagen vrij.
Afgelopen zaterdag was er weer een artiestengala in de Groenoordhallen.
Ruim 3500 mensen waren naar de Groenoordhallen gekomen, wat maar weer bewees dat deze hallen echt niet gesloopt mogen worden voor er een passend alternatief is gebouwd.
Anders zullen we dit soort feesten moeten missen in Leiden en zakken we steeds verder af naar een onbeduidend provinciestadje.
Eigenlijk was ik niet van plan er naartoe te gaan.
Maar ja, als je dan thuis zit en de muziek hoort dan denk je , ach laat ik toch maar even kijken.
Gelukkig bleek de organisatie (mede) in handen van een kennis van me te zijn, dus was een crewkaart in een paar minuten geregeld.
Zodoende kon ik zowel voor mezelf als voor Sleutelstad overal fotograferen.
Ik kwam binnen op het moment dat Belle Perez haar optreden begon.
Wat een dijk van een stem en een heel goede uitgebreide band naast haar.
Ik had gelijk al geen spijt meer dat ik toch gegaan was.
En ik was niet de enige die er zo over dacht.
Ze trad een uur lang op en ging in een flitsend tempo door.
Geen ellenlange verhaaltjes tegen het publiek, nee doen waar men voor gekomen was.
Gewoon een snelle flitsende show geven.
Ik kende haar wel, maar had eerlijk gezegd nooit zo op haar muziek gelet.
Maar ze is zeker een aanrader om eens naartoe te gaan als ze in de buurt is.
Nooit geweten dat je Spaanstalig zo kan swingen, is toch weer iets heel anders dan de flamenco die we normaal gesproken uit Spanje horen.
Overladen met bloemen verliet ze na een uur het podium.
Snel weer terug naar België waar ze vandaan komt.
De volgende artiest was Arthur van Steijn, die de zaal mocht opwarmen voor het optreden van Guus Meeuwis.
Ondertussen werd het podium omgebouwd en opgeruimd.
Wel handig als je alvast weet wat er gespeeld gaat worden.
Overdreven sterallures???
Ik ben gewend om gelijk bij het eerste nummer alvast wat foto's te maken, om daarna rustig de rest te nemen.
Maar wat bleek, er mocht voor het podium niet gefotografeerd worden tijdens het optreden van Guus Meeuwis.
Nou weet ik niet of in Brabant het mobieltje ook al bekend is, maar er stonden honderden mensen met hun mobieltje te fotograferen en te filmen zonder problemen.
Terwijl de normale fotografen werden weggestuurd voor het podium.
Ik vond het een wat overdreven en nergens op slaande aktie.
Misschien dat Guus Meeuwis een beetje teveel sterallures heeft.
Maar eerlijk is eerlijk zijn optreden was geweldig, heb er alleen helaas bijna geen foto's van.
Tijdens zijn optreden ben ik daarom maar eens wat mensen gaan fotograferen en dat is ook leuk.
Ze staan erbij alsof ze eerdaags ontdekt gaan worden als nieuwe meidengroep.
Het poseren gaat ze in elk geval al goed af.
Ze wisten precies te vertellen hoe ze op de foto wilden.
Geen foto's van Guus Meeuwis, nou dan maar even een biertje pakken.
Chris van de EHBO wist te vertellen dat ze een lekker rustige avond hadden.
Na Guus Meeuwis trad Thomas Berge op.
Een sympathieke zanger die ook altijd het publiek voor zich weet te winnen.
Zijn fans lieten dat dan ook duidelijk merken.
Een leuk gezellig optreden van een half uurtje.
Meer foto's van onder andere Thomas Berge zijn te zien in het fotofilmpje onder deze log.
Johnny Romein slaat ook altijd in met zijn Hazes-achtig repertoire.
Met natuurlijk zijn onafscheidelijke biertje.
En ook hij had natuurlijk zijn eigen fans bij zich.
Als slotact traden ver na eenen Nick & Simon op.
Behalve dat het voor het publiek een feestje was, hadden ze zelf ook zoals ze zeiden een feestje omdat hun laatste single nummer 1 in de top honderd staat.
Wel verdiend denk ik, gek eigenlijk dat vrijwel alles uit Volendam goed voor goud is.
Het publiek had niet voor niets gewacht
Het werd inderdaad een feestje.
Het was opvallend dat het publiek van de eerste tot de laatste artiesten dol enthousiast bleef.
De programmering was dan ook erg sterk.
Tegen tweeën zat het er na een toegift echt op.
Zowel het publiek als de organisatie konden terugkijken op een geslaagde avond.
En ik was blij dat ik toch nog even gegaan ben.
En sommige mensen hebben altijd geluk he Jansen.
Op het fotofilmje hieronder nog veel meer foto's van de artiesten en het publiek.
EEN TRADITIONEEL FESTIVAL IN EEN NIEUW JASJE
De echte Leidse Jazzweek is terug van weggeweest van 23 tot en met 27 januari 2008 bruist de binnenstad van Leiden weer met een gigantisch jazzfestival.
Fons Delmarre opende de persconferentie waarin de organisatie vol trots (volledig terecht) het uitgebreide programma ging presenteren.
Zowel pers als ondernemers waren vol verwachting naar deze persconferentie gekomen.
Enkele maanden geleden had vrijwel iedereen nog het idee dat het festival weleens tot het verleden zou kunnen behoren.
Organisator en initiatiefnemer Trudy Kwik gaf uitleg hoe het festival voor Leiden gered is.
Achtentwintig jaar geleden nam haar vader, wijlen Henny Kwik het initiatief voor de Leidse Jazzweek.
Het festival groeide enorm in de eerste jaren, echter de laatste jaren is de organisatie meerdere malen in andere handen overgegaan en leek een zachte dood te sterven.
Ondanks dat het festival nog steeds leuk en gezellig was zag zij met lede ogen de langzame teloorgang van het festival aan.
Een half jaar geleden zag het er naar uit dat er in 2008 geen festival zou komen.
Dit kon zij niet verkroppen en is met een aantal rechtgeaarde Leidenaars om tafel gaan zitten om te kijken of het festival te redden was en nog belangrijker een nieuwe grote toekomst te geven.
Zij vond in Robert Strijk (nu nog Centrummanagement), Martin Rohde (Leids Jazz Trio) Denis Huijsman (Kamsteeg en helaas niet op de foto) en Joris Nuiver (Stadsmagazine LOS) enthouisiaste medestanders.
Voor de duidelijkheid, een ieder werkt hier geheel belangeloos aan mee en uitsluitend om het festival nieuw leven in te blazen.
In augustus kwamen zij bij elkaar en stelden een deadline van 1 november.
Op die datum moest er voldoende financiële draagkracht zijn, en het programma rond zijn.
Uiteraard kon er alleen maar met opties gewerkt worden tot die datum.
Sponsors uit het verleden werden benaderd en zegden over het algemeen gelijk toe.
Hieruit bleek ook weer dat een dergelijk festival nog steeds voldoende draagkracht heeft in Leiden.
Er werd voor gekozen om de oude (eerste) naam weer te gaan gebruiken, zowel als eerbetoon aan de mannen van het eerste uur achtentwintig jaar geleden, maar ook omdat in de volksmond men het toch meestal over de Leidse Jazzweek heeft.
Wel werd er een nieuw logo ontworpen, vandaar een traditioneel festival in een nieuw jasje.
De programmering mag ronduit schitterend genoemd worden.
Uiteraard is er op woensdagavond weer de traditionele Kroegentocht, waar onder andere Simon Plateel al een heel stuk voorwerk voor had gedaan.
Op dit moment hebben zich al een stuk of veertig kroegen zich aangemeld.
Het programma van de rest van de week mag ronduit indrukwekkend genoemd worden.
In de Jazzweek zit natuurlijk ook een beetje blues verweven en ik denk dat met bijvoorbeeld twee avonden optredens van de Britse bluesmuzikant Ian Siegel ook de bluesliefhebbers geweldig aan hun trekken komen.
Maar er is nog veel meer moois te horen en zien tijdens de Leidse Jazzweek.
Waar de organisatie vooral trots op was, is dat men de levende jazzlegende Toots Thielemans heeft kunnen contracteren.
Na afloop van de persconferentie werd er uiteraard nog even nagepraat en het glas geheven op de nu al succesvolle doorstart.
Uiteraard wilde de verslaggever van Holland Centraal nog even voor zijn luisteraars het verhaal nog een keer van Trudy horen.
Leiden kan zich opmaken voor weer een geweldig festival in januari.
Bij deze van mij uit alvast het eerste applaus voor de initiatiefnemers die hun nek hebben uitgestoken het festival te redden en nieuw leven in te blazen.
De website van het festival is bijna klaar en komt een dezer dagen in de lucht.
Zodra hij in de lucht is staat er in de rechterkolom op deze site een doorlink.
(Voor meelezende straatbewoners, de foto's van het brandje in de straat komen er morgen op. De vernieuwde Leidse Jazzweek had even voorrang)
Afgelopen zondagmiddag was er weer een Sax Battle.
Dit keer drie geweldige tenorsaxofonisten en een hele goede begeleiding.
Mensen die iets van saxofoon weten zien wel dat hier drie toppers op het gebied van de tenorsax stonden.
Met ook een hele goede begeleidingsband.
Het leuke met een sax battle is dat er vrij veel geïmproviseerd wordt en dat iedereen aan bod komt met zijn eigen solo's.
Van te voren is eigenlijk niets afgesproken en er gaat gewoon gespeeld worden.
Men levert gewoon onderling strijd om er iets moois voor het publiek en elkaar van te maken.
Zo nu en dan moet je weleens wachten tot je weer me mag blazen zoals hier Boris van der Lek, maar staat wel te genieten van wat je collega doet.
In dit geval was Wouter Kiers aan bod.
Wouter is trouwens heel vaak aanwezig bij de battle's en geniet er ook elke keer zelf enorm van.
Alle drie waren ze geweldig op dreef zoals hier ook duidelijk te zien is aan Rinus Groeneveld.
En als je solo dan weer gelukt is dan steek je even je hand op, zo van yess we did it.
Ook Mary-Ann en Obi waren weer speciaal uit Capelle gekomen om dit concert bij te wonen.
En Mary-Ann had groot nieuws ze had dit weekend een tenorsaxofoon gekocht.
Ik kan het niet laten om deze foto van haar log hier even tussen de grote saxofonisten te zetten.
Wedden, over een paar jaar staat ze ook bij een Sax Battlle, hoe dan ook ik steun je.
Het was weer een heerlijk concert waar zowel de begeleiding als de saxofonisten weer helemaal uit hun dak gingen.
Ik zet de hoofdrolspelers nog even op een rijtje, Rinus Groenveld.
Boris van der Lek.
En uiteraard Wouter Kiers.
Wouter had zelfs een special Battle shirtje gemaakt.
En had eigen stickers met de tekst "Meneer Kiers was here", en daaronder zijn website-adres.
Misschien op de foto wat moeilijk te zien, daarom kan je beter gewoon even op zijn site kijken.
In januari is de volgende Battle en ik ben benieuwd wie dan in het saxofoonstrijdperk treden.
De saxofoon blijft gewoon een mooi instrument.
Op het filmpje hieronder alle foto's van dit optreden.
Zondagmiddag was als opwarmertje voor de 3 Octoberfeesten, "Jazz bij de Burcht.
Op het plein bij Koetshuis de Burcht stond iedereen heerlijk in het zonnetje te genieten van een middagje swingende jazz.
De 3 Octobervereeniging had gezorgd voor tenten die bijna het hele plein overdekten, echt nodig waren ze gelukkig niet.
Elk jaar treden op de zondag voor 3 October goede artiesten op bij de Burcht, maar dit jaar was het helemaal de smaak van Glibber.
Blood Sweat & Kiers en dan kan je Glibber er natuurlijk ook vinden.
Dat het echt warm was bleek wel uit het feit dat Wouter al snel zijn jas uit kon doen.
Ze gingen er gelijk in vol tempo tegenaan met in de eerste twee sets voornamelijk nummers van hun laatste cd.
Er zat meer kleur in het concert dan de laatste keer dat ik ze zag optreden.
Maar dat kwam omdat Wouter een nieuwe fel groen gekleurde saxofoon heeft.
Natuurlijk even een rondje lopen door het publiek om te showen.
Ja je kan wel doen of het allemaal zo eenvoudig is, wacht maar ik weet straks nog wel een andere wandeling.
Benieuwd of je dan nog zo hoog van de toren blaast.
In elk geval had het publiek het helemaal naar zijn zin.
Swingende en ingetogen nummers wisselden elkaar in hoog tempo af.
Maar zoals ik al schreef, er zijn meer wandelingen te maken bij de Burcht.
Ik weet hoe hoog en zwaar het is naar boven, dus vond dit wel een leuke uitdaging die Wouter aanging.
Enige ellende, ik moest er natuurlijk wel achteraan.
En geloof me, iemand van ruim twee meter neemt veel grotere stappen dan Glibber.
Onder het lopen bliezen we allebei, Wouter op zijn sax en ik van vermoeidheid.
Maar inderdaad ook hoog van de toren werd er nog een stevige solo geblazen.
Het publiek, wat wijselijk beneden was gebleven, vond het prachtig.
En het levert natuurlijk wel hele mooie toeristische plaatjes op.
Iets in de trant van Koetshuis de Burcht, de plek waar oude en nieuwe cultuur samenkomen.
Na dit stukje hoog van de toren blazen, kon Chris C. Clemons natuurlijk niet achterblijven om ook zijn kunsten te laten horen en zien.
Zelfs de palen van de tent kunnen met gemak een rol vervullen in je solo.
Uiteraard was ook drummer Maarten Kruijswijk duidelijk aanwezig.
En gaf ook basgitarist Ab Hansen een mooie bassolo.
Ook de bestuursleden van de 3 Octobervereeniging hadden het helemaal naar hun zin.
Voor Glibber zat er nog een extra leuk tintje aan de middag.
Annelies kwam met een afdruk van een foto met een nog heel jong Glibbertje in de jaren zestig.
Met mijn tennisracket stond ik bij haar trouwen destijds op de trappen van het stadhuis.
Het bewijs dat ik ooit sportief ben geweest, is bij deze geleverd.
Over foto's gesproken het hele fotogilde was uiteraard ook weer aanwezig zoals hier Carolina en Marjo.
Het stel wat er achter staat praat ik gewoon niet over, want mag het toch niet over haar kapsel hebben.
Ondertussen was Blood Sweat & Kiers aan zijn vierde en alles beslissende set bezig en werd het langzamerhand donkerder.
Tijd voor weer eens een wandelingetje door het publiek.
Binnen in het restaurant zaten ook nog mensen en die mag je natuurlijk niet overslaan.
Het liep tegen achten en daarom het einde van het concert wat toch met enkele korte pauzes vanaf vier bezig was.
En vaste lezers van deze log en bezoekers van de optredens van Blood Sweat & Kiers weten natuurlijk hoe een concert eindigt.
Uiteraard de truc met de saxofoon, alleen zo in de schemer met de Burcht op de achtergrond gaf het toch wel weer een heel ander effect.
Maandagmiddag was in de aanloop naar 3 October het Minikoraal, waar ik helaas niet bij kon zijn.
2500 schoolkinderen zongen oude Vaderlandse liederen die te maken hebben met het Ontzet van Leiden.
Geeft maar weer aan dat de 3 October Vereeniging de Leidse jeugd al vrij vroeg in contact brengt met de geschiedenis en muziek.
Wie weet staat een van de zangertjes van vandaag over een jaar of 15 bij Jazz bij de Burcht.
Update: Op Sleutelstad zijn al mijn foto's van het gehandicapten en seniorenfeest van zaterdag te zien, en natuurlijk nog veeeeeeeeel meer 3 Octobernieuws.
Zoals ik zondag al schreef heb ik het deze en volgende week gigantisch druk.
Vrijdagmiddag na mijn 16e afspraak en ruim 1500 kilometer op de teller is het gelukkig weekend.
En wat voor weekend, ik ga naar een optreden van Pink Project in het Zuiderpark in Den Haag.
Pink Project is vrijwel de beste Pink Floyd coverband van Europa.
Ik ben een Pink Floyd liefhebber van het allereerste uur, dus eind jaren zestig.
(nee, ik ben niet zo oud, ik was er gewoon zo vroeg bij)
De eerste keer dat ik ze zag is een grappig verhaal.
In 1967/1968 was de Tielse band The Dream razend populair in Leiden, zodoende wilde ik geen concert van ze missen.
Op een gegeven moment gaven een ze een concert in de Stadsgehoorzaal in Leiden, waar ze in het voorprogramma van een of andere (voor mij) onbekende Engelse band stonden.
Normaal gesproken betaalde je voor een optreden van The Dream 2 of 3 gulden, nu echter 7,50 gulden vanwege die Engelse band.
(Was trouwens de eerste buitenlandse band die ik ging zien.)
Maar ja, als fan van The Dream ga je toch.
The Dream was geweldig die avond en ik was benieuwd wat die Engelsen gingen klaar maken.
Die Engelsen waren dus Pink Floyd en ik was voor mijn leven tot op de dag van vandaag verkocht.
Ik keek mijn ogen uit en stond verbijsterd van het quadrafonische geluid.
Sindsdien heb ik geen concert van Pink Floyd in Nederland meer gemist.
Toen ik 1980 in Londen was had ik de mazzel The Wall te zien.
Op dat moment was de eerste live performance van The Wall, in Earl Court Centre en ik kon nog kaarten krijgen.
En weer een nieuwe, dit keer slechte ervaring, ik kon alleen kaarten op de zwarte markt kopen.
Dit kwam toen in Nederland vrijwel nog niet voor.
Betaalde (geloof ik) 90 gulden in plaats van 60, ik was woedend hoe zoiets kon, maar ja wilde het wel meemaken.
Ik had wel eens gehoord en gelezen over Pink Project, maar dacht dat ze destijds eenmalig iets gedaan hadden.
Laatst werd ik getipt dat ze al een paar jaar in september in het Zuiderpark in Den haag optreden en dat het echt een Pink Floyd-sfeertje geeft.
Vrijdagvond ga ik er naartoe (nee, maak denk ik geen foto's) en hoop een geweldige avond te gaan hebben.
Ik heb op hun site een en ander gehoord en gezien en weet nu al dat het een superavond gaat worden.
Daarnaast blijkt nu dat er enorm veel Leidenaren al jaren hier naartoe gaan, duidelijk is dat ik soms dus iets mis. Shame, shame, shame.
Voor Pink Floyd liefhebbers wordt dit een heerlijk avondje vol herkenning, ik ben benieuwd.
Vanavond (donderdag) heb ik in de rij gestaan voor de inschrijving voor Haring en Wittebrood.
Ja het Leidse 3 Octobergevoel gaat natuurlijk gewoon door he.
Morgenavond een verslag daarvan, kunnen jullie lezen terwijl ik zit te genieten van Pink (Project) Floyd.
Ik had het twee jaar geleden al op tv gezien, het eerste weekend in september heb je in Esch sur Alzette in Luxemburg een enorm groot internationaal straatfestival.
Het festival La Terre Rouge.
Wat er ook gebeurde, ik moest tijdens mijn vakantie in Luxemburg daar natuurlijk een kijkje gaan nemen.
Het festival duurt twee dagen en ik ben de tweede dag op zaterdagmiddag gaan kijken.
De ceremoniemeesters liepen er keurig bij en informeerden bij iedereen of ze het naar hun zin hadden, of waren de mensen gewoon behulpzaam met andere zaken.
En Nederlanders kom je overal tegen he, zoals bijvoorbeeld het Brabants Fietsharmonisch Orkest.
Deze agent(e) regelde een vrije doorkomst.
Voor wie die doorkomst was, voor hem natuurlijk.
Hij lijkt er wat verlaten bij te lopen met zijn programmablaadjes, maar hij had meer in zijn mars dat zie je straks wel.
Als je wat hoger zit dan zie je ook wat meer he.
Kijk, hier kunnen we in Leiden nou een voorbeeld aan nemen.
Toen ik nog meewerkte aan onder andere het Gouden Petfestival en het Levensliedfestival liep ik me een beroerte door de stad.
Nee dan is dit beter geregeld, de organisatie verplaatst zich keurig op een soort elektronische steps.
Mooi geel is niet lelijk.
Ik kwam ze later nog een keer tegen en ja, opvallen deden ze wel.
Alweer een Nederlander Circus Vladimir.
Ik heb een tijdje in mijn mooiste Duits met hem staan praten en bij het weggaan gaf ik hem mijn kaartje.
Terwijl ik wegloop hoor ik hem roepen, je had ook in het Nederlands kunnen zeggen hoor.
Ik zei al eerder, de man met de programmabladen had veel meer in zijn mars.
Hij bleek een perfecte tekenaar te zijn.
Regelmatig hield hij iemand aan die hij wilde vereeuwigen op het doek, het leukste is natuurlijk dat je de tekening meekreeg.
Natuurlijk het kost even tijd.
Je moet al gauw een minuut of tien stilstaan in de meest moeilijke houdingen.
Maar als je dat volbracht hebt, dan heb je ook een mooi portret van jezelf.
Natuurlijk waren er ook grotere acts met veel rook en vuur.
Eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet wat de bedoeling was, maar indrukwekkend was het wel.
Dat ik het niet precies weet komt niet door desinteresse, maar door het vele lopen die middag om niets te missen.
Stel je even voor, het festival speelde zich af in een winkelstraat met ongeveer de lengte van de Kalverstraat in Amsterdam.
Elke 20 minuten waren er op 6 speellocaties andere voorstellingen, reken maar uit wat ik gelopen heb om bijna niets te missen.
De act die ik zeker niet gemist heb was weer een Nederlandse act ditmaal van Mannekino.
Ik zag ze opbouwen en had beloofd wat foto's te maken, maar ja helaas toen ik terugkwam waren ze alweer aan het afbreken.
Je loopt je de tandjes, ziet van alles en dan ook nog op de tijd gaan letten, maar het is me gelukt ik was op tijd voor hun tweede optreden verderop in de straat.
Het stuk gaat over een etaleur die een etalagepop aankleedt.
Het blijkt alleen toch wel een heel bijzondere etalagepop te zijn.
Hoe het verder allemaal gaat ga ik niet verraden, alhoewel in het fotofilmpje onderaan de log staat bijna hun hele optreden.
Dus wil je weten hoe het maar haar afloopt dan kan je twee dingen doen.
Je kan ze boeken of het filmpje bekijken, beide is natuurlijk nog leuker.
Aan het eind van het optreden hoorde ik een aantal brommers gaan, ik was getipt dat het leuk was, dus weer pittig doorstappen om op tijd te zijn.
En het was leuk, en iedereen weet ik houd van een goed stukje muziek.
En ach, ook circus kan mij enorm boeien alleen met alle kritiek op het houden van wilde dieren kan je er voor je fatsoen helaas bijna niet meer naartoe. (psst doe het wel hoor)
Maar ik kwam hier een stukje heel apart circusdressuur tegen, een half mens, half tijger op een motor.
De middag was zo goed als voorbij, ik kreeg dorst, moest nog een half uur terug rijden en voelde mijn voeten.
Bij het verlaten van de straat maakte de ceremoniemeester nog een diep buiging voor me.
Ik denk (weet bijna zeker) dat ik er volgend jaar weer bij ben.
Als je de rest van de foto's wilt zien klik even op het filmpje hieronder.
Donderdag 16 augustus is het precies 30 jaar geleden dat Elvis Presley overleed.
Iedereen die toen pakweg boven de twaalf was zal zich dat best wel kunnen herinneren.
Op radio en tv zorgen ze in elk geval dat deze datum niet ongemerkt voorbij gaat.
Er zijn vele speciale uitzendingen en uitgebreide Elvisdagen georganiseerd op de diverse zenders.
Toch zijn er fans die denken dat nog niet iedereen het weet en daarom hun steentje bijdragen.
Dit huis in Leiden laat ons duidelijk merken dat er iets aan de hand is.
Ik heb maar niet alles rustig bekeken en gelezen want dan zou ik er nu nog staan denk ik.
Maar het doel is bereikt, iedereen die de supermarkt aan de overkant uitkomt kan het niet missen.
En zelfs ik stond zodoende even stil bij het overlijden van Elvis ondertussen 30 jaar geleden.
Veel goede artiesten sterven helaas te jong , alhoewel Elvis volgens mij kapot gemaakt is door onder andere de mensen om hem heen die uitsluitend op geld en status uit waren.
Zondag was voor de zevende keer het lounge festival Music Temple op de Koorenbeurs.
Lekker relaxen in het hartje van het centrum met diverse DJ's en voor het eerst dit jaar ook een band erbij.
Ondanks dat het koud was, waren er toch weer veel mensen op dit festival afgekomen.
De opzet is dat iedereen zich prettig voelt bij dit festival, en dan ook echt iedereen.
Gewoon een mooi plaatje wat aangeeft dat er muziek in Leiden zit.
De band Ska-D-Lite was een welkome afwisseling tussen alle DJ's door.
En stil staan is bij deze band bijna niet mogelijk.
Ook de bar stond gelukkig niet stil, het gratis festival moet toch voor een groot deel daar op draaien.
Organisatrice Patricia die dit al zeven jaar organiseerd had het gelukkig zelf ook naar haar zin maar hield wel alles scherp in de gaten.
Het publiek genoot en het idee om dit jaar een band tussen de DJ's op te laten treden was zeker een goed plan wat voortgezet mag worden.
Lode, de eigenaar van de bekendste sigarettenzaak van Leiden, vermaakte zich achter de drums net zoveel als in de zaak.
Soms kunnen heel goedkope instrumenten toch een mooi effect geven binnen de band.
Lounge festival dus rustig zitten genieten hoort erbij, alhoewel bij deze muziek had ik echt niet zo rustig kunnen blijven zitten.
Wie het ook zag zitten was Joke uiteraard.
Ondertussen waren de terrassen propvol en was het ook moeilijk op de brug nog een plekje te vinden.
Na Ska-D-Lite kwamen de DJ's weer aan bod.
Het bleef lekker druk en iedereen vermaakte zich best ondanks het wat tegenvallende weer.
Een graadje of 6 extra had toch wel lekker geweest.
Leiden heeft natuurlijk bekende DJ's als Armin van Buuren en Wipneus & Pim voortgebracht, maar dat er nog veel meer talent in Leiden is werd vandaag wel weer bewezen.
Van groot tot heel klein had het deze zevende editie van Music Temple weer helemaal naar zijn zin.
Zodoende kan Patricia terugkijken op weer een geslaagde Music Temple.
In het filmpje hieronder een uitgebreider fotoverslag.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl