DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Op zich is Glibber niet zo'n in memoriam mens.
Over is over en ik gedenk mensen, dieren en gebeurtenissen op mijn manier op het moment dat ik daar behoefte aan of gevoel bij heb.
Toch maak ik vandaag een uitzondering en ga even terug naar onze hond Lobbes die we twee jaar geleden volledig onverwacht moesten laten inslapen.
We kregen de laatste dagen meerdere mails van mensen die stil stonden bij het overlijden van Lobbes twee jaar geleden, vandaar dat ik er toch een log over maak.
Glibber heeft in zijn leven vijf honden gehad, en ze waren me allemaal even lief, alleen Lobbes was anders zonder de anderen te kort te doen.
Ik begon destijds net met mijn weblog en dacht, ach laat ik Lobbes eens een keer wat schrijven.
Dit werd een ongekend succes en al gauw werd hij populaider dan Glibber zelf en kwam de eerste fanmail binnen.
Vakantiekaartjes waren ondertussen ook niet meer aan ons gericht maar aan Lobbes.
Maar eerlijk gezegd verdiende hij het ook wel.
Los van zijn logs stond hij altijd voor alles en iedereen klaar, en als Glibber weer eens een poging deed om technisch te zijn dan hielp hij graag een pootje mee.
En hield vervolgens in de gaten of Glibber het wel goed afmaakte.
Het was voor Lobbes niet moeilijk om logs te schrijven, hij lag gewoon relaxed in de tuin om zich heen te kijken en Glibber zorgde er met zijn blunders wel voor dat Lobbes kon schrijven.
Het begon uit de hand te lopen, er waren zelfs vrouwtjeshonden die een droomhuwlijk voor zich zagen en fotobewerkingen op gingen sturen.
Sterker, Suus zag zich al in de Gouden Koets zitten samen met Lobbes op Prinsjesdag.
Maar het was niet alleen lol voor Lobbes, hij hield ook van cultuur en werd door een logger betrapt bij de levende nachtwacht.
Maar Lobbes leefde niet alleen voor de lol, hij was duidelijk betrokken bij de maatschappij, zodoende volgde hij alle actualiteiten programma's.
Na de laatste NOVA uitzending voor de verkiezingen was hij eruit en gaf zijn lezers nog een laatste stemadvies.
Maar Lobbes was uiteraard niet alleen maar met politiek bezig, een goed stuk muziek kon hij ook erg van genieten.
En met vakanties stond hij als eerste voor de deur om te vertrekken.
Maar alle andere tijd bleef hij loggen, het liefst in de tuin.
En ach, als de zon wat te fel was zette hij gewoon zijn zonnebril op en logde door.
Zijn laatste log schreef hij anderhalf uur voor we hem moesten laten inslapen, gelukig had hij zelf totaal niet door wat er aan de hand was.
Dat blijkt wel uit wat hij toen schreef.
Wat er na die log gebeurde is voor ons nog steeds onbegrijpelijk en gigantisch mooi.
Een aantal weblogs zijn die dag op zwart gegaan met uitsluitend de tekst, "in verband met het overlijden van Lobbes, vandaag geen log".
Ook kwamen er zowel via de weblog als de post gigantisch veel kaartjes binnen met steun en medeleving betuigingen.
Het is en blijft ongelooflijk dat een hond zoveel los kon maken op een weblog.
Dit is slechts een heel kleine greep uit alle kaartjes, maar ze zeggen genoeg denk ik.
Uiteraard houden we enorm veel van onze huidige hond Chico, maar elke hond is anders.
En als er eentje anders was dan welke hond dan ook, dan was het Lobbes.
Hij was gewoon een meester op alle gebied.
Alle fotobewerkingen op deze log zijn van mede webloggers.
Hieronder een fotofilmpje die Nicky ons destijds toestuurde met een fotocompilatie van Lobbes.
Ze had allerlei foto's uit zijn logs geplukt en met de muziek van het afscheidsnummer van Freddy Mercury erbij is het een kippevel filmpje geworden.
Deze log is opgedragen aan alle serieuze loggers, als voorbeeld pak ik iets wat wij zelf hebben meegemaakt.
Er wordt verschillend gedacht over weblogs en mensen die loggen.
Ik heb nu bijna twee jaar een log en heb ondertussen een aardig beeld van wat zich afspeelt in logland.
Mij is het meest opgevallen dat wanneer er iets ingrijpends in het leven van een logger plaatsvindt er over het algemeen (de plakkers daargelaten) erg indrukwekkend wordt gereageerd.
Mensen die elkaar alleen maar kennen van de logs leven echt mee met de desbetreffende logger.
Ik vind dat een geweldig iets en heel waardevol en wil daar dan ook een voorbeeld van geven.
Wij hebben het zelf meegemaakt toen onze trouwe hond Lobbes overleed.
Er waren loggers die hun pagina een dag op zwart hebben gezet en alleen op hun log melden dat in verband met het overlijden van Lobbes zij die dag geen log plaatsten.
Daarnaast kregen we zowel op de log als privé honderden reacties en diverse bewerkingen waar Lobbes in verwerkt was.
(één van de vele toegestuurde fotobewerkingen)
Dit soort reacties zet een mens toch wel aan het denken, en je beseft hoe mooi en waardevol een weblog ook kan zijn.
We hebben een hoop gein op de log of schrijven over onze stad, ons leven, politiek, gehaktdagen en noem maar op.
Maar als het moet passen we ons aan en kunnen een medelogger onze steun en warmte betuigen.
(één van de vele toegestuurde fotobewerkingen)
Gek eigenlijk he, de wereld om ons heen verhard steeds meer, maar op de een of andere manier vind je op de log erg veel warme menselijkheid.
Terwijl men juist zegt dat internet de mensen van elkaar vervreemd.
Raar maar daar denk ik wel eens over.
(één van de vele toegestuurde fotobewerkingen)
Maar jullie zullen denken, hoe kom je opeens op dit onderwerp.
Dat heeft drie redenen.
In mijn jaaroverzichtlog schreef ik uiteraard ook over het overlijden van Lobbes.
Vervolgens ontving ik van Nicky onderstaand mailtje.
Kleine tip als je een beetje sentimenteel ingesteld bent en Lobbes hebt gekend, zou ik een zakdoekje achter de hand houden als je het filmpje opent.
(sommige foto's in de film zijn iets wazig maar dat komt door het verkleinen)
Hallo Emile,
Ik hoop dat dit mailformulier je nog bereikt; ik kon nergens je emailadres vinden.
Ik heb naar je slideshow van Lobbes zitten kijken en ik vond dat er een muziekje onder moest. Zoals je misschien wel weet, ben ik hopeloos verslaafd aan Moviemaker. Ik ben zo brutaal geweest om foto's van Lobbes van je weblog te plukken en daar een montagen van te maken. Om hem aan je te laten zien, heb ik hem geupload bij Photobucket. Als je wilt kan ik je het moviemakerbestandje sturen zodat je zelf het filmpje op kunt slaan op je computer, in een groter formaat. Dit is de link naar het filmpje.
http://s116.photobucket.com/albums/o3/bredagym_2006/?action=view¤t=Lobbeskleinbestand.flv
Laat je even weten wat je ervan vindt?
Groetjes,
Nicky
Dit is toch geweldig, dat vrijwel onbekende mensen dit voor je doen.
Het geeft aan dat de wereld niet zo verrot is als men wel eens zegt.
De tweede reden.
Vrijdag 12 januari zou Lobbes 5 jaar bij ons in huis geweest zijn, vandaar dat ik het filmpje er vandaag opzet en daarmee wat betreft de logs het boek Lobbes definitief dichtklap.
Zijn eigen logs blijven er natuurlijk wel op staan, want hij was een meester in het schrijven van zijn logs.
(één van de vele toegestuurde fotobewerkingen)
De derde reden is.
Dat ik hiermee duidelijk wil maken hoeveel steun loggers, vaak zonder dat ze het door hebben aan elkaar geven.
Vandaar dat ik aan de hand van dit voorbeeld deze log opdraag aan al die fantastische loggers die hun medeloggers in moeilijke tijden (uiteraard ook in goede tijden) door middel van hun reacties laten blijken dat ze meeleven.
Wij hebben ervaren hoe fijn dit is, en ik weet dat loggers die veel ergere dingen meemaken (ziektes, sterfgevallen e.d.) dit ook zo ervaren.
(Even voor de duidelijkheid, deze log doet uiteraard niets af aan onze nieuwe hond Chico, want hij is ook een schat)
Vaste lezers weten dat we afgelopen zomer helemaal onverwacht ons maatje, kind, jullie hondenlogger of te wel Lobbes hebben moeten laten inslapen.
Voor ons een keiharde onverwachte klap.
Ook veel loggers leefden enorm mee gezien de vele reacties die wij kregen.
Er waren zelfs loggers die hun pagina die dag op zwart hebben gezet uit medeleven, dit is ongekend en heeft ons destijds heel veel tranen maar ook steun gegeven.
Wij hebben Lobbes destijds laten cremeren en hebben de as een paar dagen later opgehaald.
Anders was hij uitgestrooid over zee, en als er één ding was waar Lobbes een hekel aan had dan was het water.
Ons plan was al gelijk uitstrooien over het landje bij ons achter, dat was zijn landje.
Het gekke is, maandenlang blijft die bus met as op de kast staan.
Niet uit emotioneel oogpunt maar je komt er niet toe, het moment is niet geschikt, het regent etc, etc.
Zaterdagavond hadden we plotseling iets van nu gaan we Lobbes uitstrooien.
Op zich is dit iets wat je met zijn tweeën doet en normaal gesproken niet op je log zet, maar vanwege de honderden reacties (telefoontjes, kaartjes, logs etc) vinden we dat het toch op de log kan.
Het is ondertussen meer dan drie maanden geleden dat Lobbes moest inslapen, maar er stonden twee volwassen mensen te huilen op het landje terwijl wij zijn as uitstrooiden.
Onze nieuwe hond Chico voelde wel dat er iets raars was, maar snapte er uiteraard niets van.
Chico rende niet zoals normaal van links naar rechts over het landje, maar bleef bij ons in buurt tot de laatste as verstrooid was.
De bus waar de as in zat , is op zich heel neutraal en best wel mooi, maar ik moet er niet aan denken dat er ooit iets van b.v. suiker etc in gaat.
Daarom is er maar een oplossing voor de bus.
Dit was dus het definitieve afscheid van Lobbes.
Onze eerste hond Dodo was een schat, nu hebben we Chico (uit een asiel in Duitsland gehaald) die ook werelds is.
We mogen huisdieren nooit vergelijken, maar Lobbes was anders, en mensen die hem echt hebben gekend begrijpen wat we bedoelen.
En dat doet niets af aan Chico want ook dat is een schat van een hond die zich hier ondertussen helemaal op zijn gemak voelt.
Op zich is het jammer dat wij altijd ouder worden dan onze huisdieren.
Aan de andere kant ook maar goed, want dan kunnen we ze een waardige oude dag geven, of ingrijpen als het niet meer gaat.
Ik ben van nature geen zwever, alhoewel ik weet dat er meer is dan wij kunnen bevatten of begrijpen.
Men zegt dat huisdieren na hun overlijden over de Regenboogbrug gaan, waar een soort dierenparadijs is.
Na alle 3 oktoberdrukte ging ik de dag erna op dierendag even tanken in de omgeving van Leiden en zag regelmatig een regenboog.
Zou Lobbes dan toch nog even een signaaltje hebben gestuurd op dierendag???
Hoe het ook zat het was wel een mooi gezicht die regenboog.
Vandaag werd er een grote doos bezorgd voor Chico, wat er in zat en van wie het was???
Dat blaft hij zelf morgen wel denk ik.
Was een zware dag gisteren en vandaag natuurlijk ook nog, en het zal een tijd duren voor we het verlies van Lobbes een plekje kunnen geven.
Waar we echt van hebben staan kijken zijn de vele reacties van webloggers, vrienden en familie.
Via de de log, de mail, sms en telefoon stroomden de reacties binnen. echt geweldig en dat is een hele steun voor ons.
Op zo'n dag gaat er een hoop door je heen en leef je in een soort roes en doet gewoon wat je op dat moment moet doen voor je hond.
Een vriend van een paar huizen verderop was even bij ons voordat we hem gingen laten inslapen.
Hij vroeg wat we met de as gingen doen of we dat thuis wilden hebben.
Ik kan mij indenken dat er mensen zijn die dat graag willen, alleen wij hebben daar niets mee, vandaar dat we over het onderwerp heen stapten.
Even later kwam Corrie de overbuurvrouw, en ook zij vroeg wat we met de as gingen doen.
Wederom een antwoord van ons, sorry we hebben daar eigenlijk niet zoveel mee.
Zij had echter een geweldig idee, waar wij gisteren echt niet opgekomen zouden zijn.
We gaan de as uitstrooien over het landje van Henk, dat beschouwde Lobbes als zijn landje en heeft daar heel wat uurtjes doorgebracht.
We zaten bij het crematorium en ze vroegen wat wij wilden.
Een van de mogelijkheden was, cremeren met meerdere dieren tegelijkertijd en dan worden ze eerdaags uitgestrooid over zee.
Neeehhhhh, zeiden we in koor, als er één ding was waar Lobbes een hekel aan had dan was het wel water.
De gek liep zelfs om de plassen heen (en zodoende wij er doorheen) na een regenbui.
Het idee van Corrie om hem uit te strooien over het landje gaat het dus worden.
Op de plek waar Henkie destijds woonde staat het nu vol met struiken en bloemen, een betere plek kan je niet indenken.
Het leven gaat verder, dus morgen pak ik de draad weer op met gewone logs.
En nogmaals bedankt allemaal voor jullie lieve en troostende woorden.
Hieronder een lijst met loggers die gisteren en vandaag aandacht hebben besteed aan het inslapen van Lobbes, hier hebben we echt geen woorden voor, klasse en bedankt, dit heeft ons echt geraakt.
Ik hoop dat we niemand vergeten zijn, zo ja alvast excuus.
Hoi loggers,
Ik blaf vandaag toch nog maar even een verhaaltje, anders denken jullie waar blijft Lobbes nou.
Ik voel me niet zo lekker de laatste tijd en moet twee keer per week naar dat huis met die mensen in witte jassen.
Mijn poot doet ondanks de pilletjes pijn en eigenlijk heb ik ook geen trek in eten, zelfs mijn kauwstaven hoef ik niet.
Eigenlijk lig ik het liefste de hele dag maar een beetje op de bank of in mijn mand.
Vandaag moesten we weer naar zo'n witte jas, alleen was het wel veel verder rijden dan de andere keren.
Binnen 5 minuten stonden we alweer buiten, dat ze daar nou zo'n eind voor hebben gereden snap ik niets van hoor.
Volgens mij is er ergens in mensenland iets ergs gebeurd.
Glibber en het vrouwtje lopen allebei te huilen en dat belding waar ze tegen praten belt de hele tijd, wat een herrie allemaal.
Ook een vriend van een paar huizen verderop kwam langs, die huilde ook al, dus er zal best wel iets ergs aan de hand zijn in mensenland.
Gelukkig maar dat ik er ben, want ze hebben echt ergens troost voor nodig en dat geef ik ze dan natuurlijk, ook daar ben je hond voor he.
Oh, ik moet stoppen want we moeten alweer naar zo'n witte jas, gaat me nu wel een beetje vervelen hoor.
Ik zou eigenlijk het liefst lekker in mijn mand blijven liggen, maar ja het zal wel ergens goed voor zijn.
Liefs, tot blafs 
van Lobbes.
van Lobbes.Vanmiddag om kwart over drie hebben we Lobbes moeten laten inslapen en daarna naar het dierencrematorium gebracht.
De chirurg in Den Haag was heel snel en duidelijk in zijn conclusie.
Lobbes had een grote tumor in zijn rechterpoot, hierdoor werden ook meerdere spier- en peesfuncties aangetast.
Het enige wat hij kon doen, was zijn poot afzetten en daarna chemokuren geven.
Lopen zou hij dan niet meer kunnen en over enkele weken of maanden zouden wij hem dan alsnog moeten laten inslapen.
Hij zei er gelijk bij, dat hij deze optie beroepsmatig moest vertellen, maar dat het natuurlijk in feite geen optie was.
Hij raadde dan ook aan Lobbes te laten inslapen en dat we zelf het tijdspad moesten bepalen, maar wel om hem een verder lijden te besparen dit zo snel mogelijk te doen.
In de auto hebben we gelijk onze dierenkliniek gebeld en vanmiddag hebben we hem moeten laten inslapen.
We hebben vijf en half jaar veel plezier en liefde van Lobbes gehad.
Lobbes was niet zomaar een hond, hij was voor ons als een kind, maatje en huisgenoot.
Mensen die hem in het echt hebben meegemaakt weten precies wat we hiermee bedoelen.
Op dit moment beseffen we pas goed hoe blij we zijn dat de Lobbeslogs geschreven zijn de afgelopen anderhalf jaar.
Bedankt voor al jullie leuke reacties op zijn logs, hij is in logland een soort eigen leven gaan leiden.
Ik denk hierbij vooral aan de talloze fotobewerkingen die jullie van hem gemaakt hebben, de logs die een aantal van jullie over hem geschreven hebben, zoals bv de trouwerij met Suus, Carnaval, Rembrandt en noem maar op.
Maar helaas, dit was dan de laatste Lobbeslog, gelukkig heeft hij er zelf geen weet van.
Iedereen die nu al via de log, mail of telefonisch heeft gereageerd, hartstikke bedankt.
De komende dagen komen er wel logs, maar neem aan dat jullie begrijpen dat we even weinig tot niet reageren.
Normaal schrijft Lobbes zijn eigen Lobbeslogs, vandaag doet Glibber het omdat het even niet echt lekker met Lobbes gaat.
Een paar weken geleden had hij nog zijn jaarlijkse keuring en stond de dierenarts er van versteld hoe sterk en fit hij nog is voor zijn leeftijd.
Een paar dagen later begon hij iets te hinken en zagen we een bobbeltje op zijn rechterachterpoot.
Uiteraard gelijk naar de dierenarts gegaan, en er werd gedacht aan een ontsteking.
Hij kreeg anti-biotica en pijnstillers en daarmee zou het snel over moeten wezen.
Alleen helaas het ging niet over, zodoende zaten we ter controle de afgelopen twee weken twee keer per week bij de dierenarts.
We hebben meerdere verschillende medicijnen gekregen, maar het wordt niet echt beter.
Daarom zijn er vandaag foto's gemaakt van zijn poot.
Het leuke is, normaal gesproken krijgen honden een lichte verdoving als er foto's gemaakt moeten worden om ze stil te laten liggen.
Toen Hill Lobbes op kwam halen lag hij prinsheerlijk in de spreekkamer van de dokter te wachten en had geen verdoving gekregen, omdat hij uit zich zelf stil genoeg bleef liggen.
Minder leuk helaas was de uitslag op de foto's.
Aan beide zijden van het bot hoort een ononderbroken witte lijn te lopen, op de foto zie je dat onderaan er een stukje wit onderbroken wordt en bovenaan de witte lijn stopt.
Dit kan twee dingen inhouden, of er zit een ontsteking of er zit een tumor.
We zijn dan ook doorverwezen naar het Diergeneeskundig Specialisten Centrum in Den Haag, waar we donderdag een afspraak hebben en dokter How een specialistisch chirurg ernaar gaat kijken.
Je ziet duidelijk dat hij last heeft want hij zet zijn poot ook niet meer neer.
Het is te hopen dat het inderdaad een ontsteking is, dit is te genezen.
Mocht het een tumor zijn, dan zijn de problemen en gevolgen wellicht een stuk groter.
Bij kleine honden kunnen ze een poot afzetten en die kunnen vrij makkelijk met 3 poten verder leven.
Bij grote honden is dit echter niet mogelijk vanwege het gewicht ( 48 kg) op de ene achterpoot.
We wachten dan ook in spanning af wat de uitslag donderdag zal zijn, maar als ras optimist ga ik voorlopig van het beste uit, alhoewel ik natuurlijk mijn ogen niet sluit voor de andere optie.
Voorlopig ligt hij rustig zielig te zijn op de bank en heeft gelukkig zelf geen weet van wat er allemaal eventueel kan gaan gebeuren.
Wel kreeg hij (wij) vanavond een lieve kaart van Fré en Noompie
Namens Lobbes een linker omdat rechts even niet lukt.
omdat rechts even niet lukt.UPDATE OVER HET EZELSBRUGGETJE.
Het is echt ongelooflijk hoeveel reacties er zowel bij Tagrijn als bij Glibber binnengekomen zijn.
Het plan was eerst om alle reacties op een gezamenlijke log te zetten, maar daar zijn we van terug gekomen.
We gaan een selectie maken (en dat wordt al enorm moeilijk) van de naar ons idee 10 meest geschikte ezelsbruggetjes.
Wie zijn we, omdat er zoveel reacties waren hebben Tagrijn en ik besloten er versterking bij te halen.
Naast wij beiden zullen ook Aad van der Luit als ras Leidenaar, gemeenteraadslid, columnist en mede-organisator van de Lakenfeesten en Tefré als nieuwbakken Leidse en schrijfster in spé in de jury zitten.
Over enkele dagen meer nieuws hierover, insturen kan nog tot dinsdagavond.
Goede dingen worden ook nooit begrepen he.
Ben ik al weken bezig mijn baasjes een gratis vloerbedekking door het hele huis te geven.
Nee, wat doen ze, ze halen het elke keer weg, zo wordt het nooit wat.
En dan gaan ze ook nog eens buiten mij in mijn vacht opgespaarde vloerbedekking weghalen.
Daar word je toch doodmoe van.
Ik blaf nog tegen het baasje, pas nou op straks is er helemaal geen vloerbedekking meer over.
Maar nee hoor, eigenwijs hij gaat gewoon door.
Ik lees weleens dat het te goed gaat in Nederland, nou dat is wel duidelijk, ze borstelen gewoon een gratis vloerbedekking weg.
Hele vlokken verdwijnen zo de open lucht in.
Eerdaags ligt er in de hele wijk vloerbedekking geleverd door Lobbes, behalve bij ons in huis.
Nou ja, na een kwartiertje was het baasje het zat en kon ik rustig gaan liggen.
Ik lag wel te denken waar zouden nou al die mooie haren van mij naartoe gevlogen zijn.
Meestal rookt hij even een sigaret en gaat dan weer vrolijk verder.
Daarom ben ik maar gauw boven gaan liggen dan vindt hij me niet zo snel.
Een kappers van Lobbes.
van Lobbes.Ja het is Lobbes eindelijk gelukt om ook een vakantiebaantje te vinden.
Ik ben kinderoppas geworden, het is wel een druk baantje maar het verdiend goed.
Vrijdagavond kwamen Fré en Noompie eten, ze hadden een enorm grote kluif bij zich, om die te verdienen moest ik natuurlijk wel de hele avond/nacht op Noompie passen.
Nou kan ik verhaaltjes blaffen op dit machientje, maar voorlezen dat kan ik niet.
Gelukkig ging Fré voorlezen, dus viel het niet op dat ik het niet kon.
Al gauw had Noompie door waar de chocolaatjes lagen, had ze ook aan mij kunnen vragen natuurlijk, maar ja ik mag er nooit aankomen.
Na het grote mensen eten werd het ook voor mij interessant.
Het baasje ging samen met Noompie een ijsje maken en ik weet wat daar bij hoort.
Slagroom hoort daarbij, en gelukkig werd ik niet overgeslagen.
Na de slagroom moest ik weer snel aan het werk als peuterspeelzaalhond.
We hadden een nieuw spelletje bedacht, ik stond in de keuken en Noompie kon dan via het kattenluik met me praten en me proberen te aaien.
En dan liep ik snel om en stond opeens weer achter haar.
Maar van dat spelletje wordt je als hond best wel moe, daarom stalde ik Noompie maar even bij oma Ping.
En dan wordt het tijd voor een plas, die Noompie natuurlijk al gedaan had.
Met mijn hondenpootjes is het moeilijk een luier te verschonen, gelukkig heeft Fré me daar bij geholpen.
Maar Noompie mocht me wel uitlaten, was natuurlijk omdat ik haar dan ook gelijk een beetje in de gaten kon houden.
Het werd later en later en tijd voor Noompie om even te gaan slapen dan had ik ook wat rust.
Ik moest natuurlijk wel goed de buggy in de gaten houden waar ze in lag te slapen.
Ze sliep lekker en er kwam niemand in haar buurt dus kon ik gerust even op de bank gaan liggen.
En die baasjes maar doorpraten buiten terwijl ik op moest passen.
Ik viel bijna in slaap en moest maar blijven waken, toch wel zwaar hoor dat vakantiewerk.
Saai ook, in je eentje binnen terwijl ze buiten lol hebben.
Volgens de honden cao (heb ik van Befana gekregen) mag ik niet langer dan negen uur werken op een dag, daarom ben ik zelf ook maar lekker gaan slapen.
Tot blafs en een oppasvan Lobbes.
van Lobbes.( Noompie heeft bij Fré haar visie op de avond gegeven.)
Vrijdag moest ik weer voor mijn jaarlijkse APK-tje naar die witte jas.
Ze zijn er altijd wel aardig hoor, maar ook een beetje vreemd vind ik, ze willen alles zien en voelen.
Ik dacht eerst dat ik bij de dierentandartsendokter was, of ze was gewoon jaloers op mijn mooie tandjes.
Daarna dacht ik, zou dit nu een hondensexclub zijn, nou dat valt dan ook zwaar tegen.
Toen ging ze weer met dat ding wat aan haar oren hangt over mijn buik.
Oh jee, het kastje gaat open, wat zou daar nu weer voor speelgoed uitkomen?
Wat zeg je nu prikken??? Is dat wel een goed idee.
Ze had ze in alle kleurtjes, eerst kreeg ik een blauwe.
Ze had er denk ik lol in, of gewoon teveel van die dingen want daarna kreeg ik ook nog een gele.
En na de gele kreeg ik een zoutje in mijn nek, een chip noemde ze dat.
Is geen echt zoutje, maar dat is om mijn baasje veilig thuis te brengen.
Als hij verdwaalt tijdens de vakantie terwijl hij met me wandelt, dan kunnen ze via dat zoutje wat in mijn nek zit zien waar het baasje woont.
Je kan het baasje natuurlijk ook een kaartje met zijn adres geven, maar dat verliest hij toch, daarom is dit handiger.
Nadat ik die wittejassen mevrouw een gezellig kwartiertje had gegeven vond ik het welletjes en was blij dat ik weer naar de auto kon gaan.
Zo gelukkig weer veilig op mijn eigen plekkie, hier ben ik weer voor een jaar vanaf.
Blaf en APK voorzichtig van Lobbes.
van Lobbes.Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl