Ik had beloofd hier zo'n beetje elke twee weken iets neer te blaffen en nu is het alweer bijna drie weken geleden. Dat komt door die stomme Glibber, die was elke dag in de stad en als hij thuis kwam ging hij opschrijven wat er in de stad gebeurd was. Als die mensen willen weten wat er in de stad was, dan gaan ze er toch gewoon zelf naartoe. Jullie mensen zijn echt een raar hondenras hoor. Ik ben natuurlijk nog klein en moet veel leren, maar vreemd zijn jullie wel, dat weet ik nu al. Om jullie beter te begrijpen kijk ik elke dag naar Sesamstraat, misschien helpt dat.

Er is wel een groot verschil met drie weken geleden, toen moest ik nog bij die Glibber op schoot om bij de lettertjes te komen. Dat is nu niet meer nodig ik ben groot genoeg om er zelf bij te komen en hoef niet meer op die Glibber te wachten. Ik sla nu gewoon zelf met mijn pootjes op die letters. Oh momentje die kraker loopt weer langs, even opletten.

Ik had beloofd zo nu en dan hier een stukje te blaffen. Die Glibber is de deur uit om ergens interessant te doen, dus kan ik even mijn gang gaan. Ze zijn er uit wat voor ras ik ben. Ook de dierendoktermevrouw zag dat ik heel veel kruisingen in mij heb. Omdat ik uit Bulgarije kom hebben de Glibbers besloten dat ik een linksgedraaide Bulgaarse Yoghurthond ben, maar dan wel raszuiver. In de twee weken dat ik nu in Nederland ben heb ik al heel wat meegemaakt, maar moet wel heel veel leren hoor. Zo nu en dan ben ik zo moe van het leren dat ik bijna naast een stok in slaap val in plaats er mee te gaan rennen.

Ondanks dat ik al behoorlijk gegroeid ben in die twee weken, ben ik toch nog net te klein om zelf bij het toetsenbord te komen en moet daarvoor nog even op schoot.

Lezers die al langer bij mij lezen zullen zich de roemruchte tijden van mijn blogmaatje Lobbes nog kunnen herinneren. In anderhalf jaar tijd wist Lobbes met zijn droge humor en kritiek op zijn baasje uit te groeien tot de bekendste bloghond van Nederland. Toen Lobbes vrij plotseling overleed stonden vele blogs op zwart en kregen wij honderden mails, kaartjes, bossen bloemen, fotocompilaties en filmpjes opgestuurd. Zijn laatste zelfgeschreven blog waarin hij eigenlijk zijn overlijden zelf al een beetje aankondigde, maar bezorgd was om de grote mensen, hebben de meeste lezers en vooral dierenliefhebbers niet met droge ogen kunnen lezen. Onze kat Spottie bleef over, maar dat was geen schrijvertje. Ook Chico de nieuwe hond zag het niet zitten en blafte, ik ben een tweede kans hond van ruim 8 acht jaar, ik doe niet meer aan die onzin mee. Zodoende waren er de laastste jaren weinig tot geen bijdragen van de viervoeters binnen ons huis. Toch miste ik die kritische feedback en beschouwende blogs van Lobbes wel, maar er heeft zich volgens mij een nieuw blogmaatje gemeld. Bij de eerste kennismaking werd ik helemaal blij, dit is denk ik een grote schrijfster in spé. Ze stelt zich zelf even voor.

Hoi, ik ben Happy en dat ben ik ook.