Glibber en boten zijn de laatste jaren geen goede combinatie geweest.
Met onze nieuwe boot hoop ik die traditie eens te doorbreken.
Ik vind het heerlijk op het water, lekker rustig door de grachten varen of de polders in.
We hebben de mazzel dat je vanaf ons huis binnen 10 minuten met de boot in het centrum bent en binnen een minuut of twintig op de Kaag.
Zodoende kochten wij heel voorzichtig een jaar of 6 geleden ons eerste bootje.
Kwikkie, een superklein maar wel leuk bootje.
Kwikkie was een leuk bootje , alleen had wat handicaps.
Elke golf, hoe klein ook ging er overheen, we waren meer nat dan droog als we gingen varen.
Zelfs een groepje eenden vertrouwde ik niet meer en bracht vast sigaretten en shag in veiligheid.
Echt lekker bestuurbaar was hij ook niet.
Voor en achteruit ging op zich wel maar hij reageerde een stuk minder op links en rechts.
We hebben heel wat keren bijna tegen andere boten aangezeten als het erg druk op het water was.
Maar hij deed het altijd.
Maar al snel hadden we door dat Kwikkie toch niet het grootste succes was.
We zagen een vlet te koop liggen, verkochten Kwikkie en kochten zelf de vlet.
Ik was helemaal weg van vooral het houten stuurtje.
Twee keer heeft hij goed gevaren en voor de rest een en al ellende.
Twee seizoenen lang hebben er bijna elke zaterdag mensen aan lopen knutselen en iedereen dacht het probleem met de moter opgelost te hebben.
Alleen als we gingen varen lagen we ongeveer 800 meter verderop weer stil met een kokende moter.
Ik vergeet nooit de keer dat er weer een heel weekend lang iemand aan gewerkt had en alle problemen opgelost leken te zijn.
's Maandags werd het mooi weer dus namen wij snel een vrije dag om eindelijk eens te gaan genieten van de boot.
Een paar honderd meter verder lagen we natuurlijk weer stil met een kokende motor.
Ik baalde als een stekker en was ondertussen na een paar maanden geklooi bloedlink.
Hierop sprak mevrouw Glibber de historische woorden, "wat zeur je nou, je wilde zon en je wilde het water op, nou we hebben zon en je ligt op het water."
Het is het enige moment in mijn leven geweest dat ik moord en echtscheidingsneigingen in een vergevorderd stadium had.
Onderstaande unieke foto, is gemaakt tijdens een van de twee keren dat hij het langer dan 800 meter uithield.
Na anderhalf seizoen hebben we de vlet geruild tegen een klein bootje.
Het maakte me allemaal niet meer uit hoe het eruit zag, als het maar voer.
We hebben een week of twee een boot gehad, die net aan de ligplaats haalde en daarna dacht zo nu ga ik met pensioen.
Gelukkig konden we hem teruggeven en ruilen voor weer een ander bootje.
Tweety heette het monster.
Nou moet ik eerlijk zijn, op een paar weigeringen na, deed hij het wel.
Hij stuurde alleen wat zwaar dus voelde je je armen behoorlijk na een middagje varen.
Tweety hield echt van water.
Dat bleek onder andere uit het feit, als het twee weken niet regende, hij toch vol stond met water.
En het dekzeiltje werkte bij regen ook enthousiast mee om Tweety vol te laten lopen.
Afgelopen september was Tweety opeens gezonken en ik vond het best.
De gemeente had hem voor ik het zelf kon doen al uit het water gehaald.
Ik heb hem geeneens meer opgehaald, ik was er echt klaar mee.
We besloten het hoofdstuk varen te sluiten.
Maar ja, als je dan met de eerste zonnestralen die boten weer langs ziet varen gaat het toch kriebelen.
En ja zo is Lot (naam leg ik nog weleens uit) er gekomen.
Gekocht op vrijdag de dertiende, soms moet je het noodlot tarten.
Hij zou volgende week pas afgeleverd worden, maar door het mooie weer konden we hem toch vandaag al halen.
We hebben hem via een omweg (3 omwegen) naar huis gevaren en hij ligt nu keurig op zijn plekkie.
Om half zeven vanavond nog maar weer even gepakt en een rondje stad gemaakt, het is er het weer voor.
Waar Glibber deze zondag zit kan je al raden, in de boot en op het water.
Enige probleem, pakken we nou een terras in de stad of in de buurt van de Kaag.