DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Update: Sorry mijn computer doet even raar en daarom twee verschillende lettertypes in deze log,het heeft waarschijnlijk te maken met de gedownloade foto's van Nova, ik probeer het zo snel mogelijk op te lossen.
Soms denk ik wel eens waar ben ik nou eigenlijk de hele dag mee bezig en hoe eigenwijs of liever gezegd hoe onzorgvuldig kunnen mensen, instanties of bedrijven zijn.
Dinsdagavond maakte NOVA bekend dat zij stukken van het Kabinet van de Koningin gewoon uit de vuilnisbak kon halen.
( foto's Nova)
Wij werden dinsdagmorgen gebeld of mijn directeur 's avonds als vertegenwoordiger van o.a. Naid Europe en vertegenwoordiger van de branche organisatie naar de studio van Nova wilde komen.
Zij hadden vertrouwelijke stukken gevonden maar wat precies mochten wij op dat moment nog niet weten.
Toen ik de uitzending zag en begreep dat het om vertrouwelijke stukken van het Kabinet van de Koningin ging, kon ik mijn oren en ogen niet geloven.
Zoals een aantal van mijn lezers wel zullen weten, werk ik voor een bedrijf wat behalve archiefopslag en digitalisering, gespecialiseerd is in het vernietigen van vertrouwelijke documenten bij de klant voor de deur.
Zoals op het filmpje te zien doen wij het in de wagen voor de deur bij de klant.
De hele week ben ik onderweg om informatie te geven bij diverse kantoren, instanties en noem maar op over het gevaar wat vertrouwelijke documenten kunnen opleveren indien zij niet zorgvuldig vernietigd worden.
En als je dan zoiets als gisteren hoort, dan denk je waar ben ik mee bezig.
Je zou toch verwachten dat juist deze papieren nooit op straat kunnen komen.
Er stonden alle afspraken in van de Koninlijke familie, telefoonnummers van personeelsleden, een lijst met geplande staatsbezoeken en noem maar op.
Omdat wij midden in dit wereldje zitten hebben wij natuurlijk heel wat schrijnende voorbeelden van onzorgvuldigheid gezien en gehoord.
Zelfs de simpelste kladblaadjes met aantekeningen kunnen voor derden interessant zijn.
(foto Nova)
Tegenwoordig is vertrouwd papier big bussines voor zowel de media als de concurentie.
Het is onder andere in Engeland al zo ver dat er mensen zijn die uitsluitend de hele dag beroepsmatig vuilnis van bedrijven, instanties en bekende personen doorzoeken in de hoop interessant of belastend materiaal te vinden.
Gelukkig zijn er ook bedrijven die hun zaakjes wel goed geregeld hebben en zelfs hun volledige computers door ons laten vernietigen om maar elk risico uit te sluiten.
In het kader van de wet op persoonsbescherming zou al lang iedereen zijn zaakjes op orde moeten hebben.
Helaas kom ik nog dagelijks tegen dat men totaal niet doordrongen is van deze wet en ook al hun andere vertrouwelijke stukken op een onzorgvuldige manier laten vernietigen.
Natuurlijk lijkt dit op een reclamelog.
Maar geloof me, als je dag in dag uit bezig bent om iedereen de gevaren uit te leggen en dan zoiets als gisteren meemaakt, dan moet je er wel een log van maken.
Vrijdagavond wipte miniglibber even binnen.
Omdat import miniglibber uit eten was met een vriendin, bleef hij gelijk maar even mee-eten.
Heerlijk in de tuin gegeten, maar het werd ook wel kouder.
Maar daar hebben we natuurlijk een oplossing voor.
En met zo'n vuurtje in de tuin is het best uit te houden hoor.
Het is natuurlijk maar een klein kacheltje en wij willen groot vuur, daarom moet je nog wel eens creatieve oplossingen vinden als de blokken niet passen.
En als je die truc eenmaal uitgevonden hebt past natuurlijk alles in het kacheltje.
Bellen en fikkie stoken gaat natuurlijk niet tegelijk he.
Het vuur kwam zo nu en dan behoorlijk hoog.
Daarom maar wat noodscenario's bedacht voor als de zweefsol vlam zou vatten.
Dat is heel verstandig hoor om daar aan te denken, want als zo'n ding vlam vat kan je toch voor heel wat problemen komen te staan.
Om er maar een paar te noemen, wie maakt de foto's zodat we het nog eens rustig terug kunnen kijken.
Wie pakt de drankjes, want als daar as of vuur in komt is toch zonde.
En dan natuurlijk nog maar de vraag of het zonder zweefsol ook gezellig zitten is.
Maar koud hadden we het in elk geval niet, dus werd het nog lekker laat in de tuin.
Het hout is op, daarom gaan we vanavond de deur maar uit.
Mocht je eerdaags een boom missen, dan denk ik dat ik weet waar hij gebleven is.
Donderdagavond was ik even bij mijn ouders om wat computerprobleempjes op te lossen.
Was net klaar toen ik een brandweercommandowagen uit de richting Zoeterwoude met sirene langs zag rijden.
Vreemd normaal hoort Leiden naar Zoeterwoude te rijden dacht ik.
Nog geen minuut later weer een brandweerwagen langs, nu werd het tijd even op P2000 te kijken wat er aan de hand was.
Een paar straten verderop was een hulpverleningsalarm, er stonden wel 5 wagens ingepland, maar wat er aan de hand was stond er niet bij.
Tijd om toch maar even te gaan kijken.
Een gedeelte van de straat en omliggende straten was afgezet en her en der stonden brandweer, politie en ambulances.
Niemand wist precies te vertellen wat er aan de hand was.
En veel aktie was er ook niet echt.
Ik zag een cameraman en meestal kunnen die je wel meer vertellen.
Het bleek dat er in de straat ernaast iets van verdacht poeder of zo in huis gevonden was.
Even omgelopen om te kijken of ik daar iets wijzer werd.
Hier wist iemand mij te vertellen dat het misschien om Antrax ging terwijl een ander het weer over explosieven had.
Ondanks dat ik het gevoel kreeg dat het wel weer om een omgevallen mierenlokdoosje zou gaan, toch maar even de telelens erop gezet.
Nu zien jullie allemaal op onderstaande foto een paar brandweermensen, maar ik zag iets veel ergers.
Er stonden achter die brandweerlieden fotografen, dus vond ik daar hoorde te staan.
Moest wel weer eerst omlopen.
Heb me keurig aangemeld dat ik o.a. voor Sleutelstad fotografeerde en kon doorlopen.
Ook in de zijstraat waar het allemaal moest wezen, was weinig aktie.
Er werd wat overlegd maar meer ook niet.
Ook het ambulance personeel stond erbij en keek ernaar.
Deze agent hield het denk ik voor gezien en ging zijn rit vervolgen.
Wat zou hij gezegd hebben vraag ik mij dan af.
Misschien wel, "dames ik zie jullie straks in de kantine, ik zorg vast voor de koffie".
Ondertussen nog steeds geen actie in de straat en het punt van verveling begon bij mij op te komen.
Ik kan bijvoorbeeld ook niet een uur naar een goudvissenkom staan te kijken, terwijl daar meer in gebeurd als hier.
Ondanks dat men de zaak (terecht je weet maar nooit) letterlijk en figuurlijk groot ingeschaald had, besloot ik toch maar even een rondje te gaan rijden.
Toen ik even na tienen op weg naar huis nog even langs reed was men de boel aan het opruimen.
Gelukkig was het allemaal loos alarm, maar voor hetzelfde geld is er wel heel wat aan de hand.
Vandaar logisch dat men allle voorzorgsmaatregelen had genomen, en ik had weer een log.
Iedereen blij dus.
Ik zit vanavond bij Dance4Charity en kom daarom niet reageren bij jullie.
Overal waar je komt krijg je bandjes of keycords.
De eerste keer dat je ergens een keycord krijgt, denk je dat is makkelijk bewaren je weet maar nooit.
Nou zal ik er nooit een sleutel aan hangen hoor, dat gerinkel om mijn nek hoeft niet zozeer.
Daarom eindigt zo'n keycord aan een haakje om de hoek van de deur.
En de volgende ook, en de volgende ook, en de volgende ook, en wat denk je, inderdaad de volgende ook.
Glibber heeft twee mindere eigenschappen, alles bewaren onder het motto je weet maar nooit en hij is makkelijk.
Dus als hij thuiskomt doet hij de keycord die hij die avond weer gekregen heeft af en hangt hem automatisch bij de rest.
Laat de hond uit, neemt een biertje, praat nog even na en gaat naar bed.
Gewoon een vast ritueel.
Tot van de week opeens Chico begon te blaffen en er een raar geluid vanuit de gang kwam.
De wet van Murphy als er eentje valt, vallen ze allemaal.
Heb het zooitje even op tafel gegooid en het wordt dus tijd ze op te ruimen.
Nou ja opruimen,...................ik heb een doosje op zolder en daar zitten er nog veel meer in.
Je weet toch maar nooit of er iemand eens een keycord nodig heeft.
Wij worden gek van alle reclame in de bus.
Destijds hadden we zo'n Ja/Nee sticker op de deur, maar na het verven van de deur was hij eraf en nooit meer terug gekomen.
We hebben nu meestal een doosje naast de deur staan waar alle troep onuitgepakt in verdwijnt.
Wel handig dat ze het tegenwoordig allemaal in plastic verpakken.
Er komt bij ons redelijk veel post binnen, daarom is het een kwestie van even snel sorteren bij de voordeur, en alle troep in het doosje.
Maar zo nu en dan schiet er wel eens iets doorheen.
Want ook de reclamemakers worden slimmer en brutaler.
Hier trap je toch in deze tijd van het jaar in en neemt het mee naar binnen.
Als er een ding is waar ik een hekel aan heb, dan zijn het wel aanmaningen en herinneringen.
Vroeger had ik dit soort brieven standaard, maar die tijd is gelukkig voorbij.
Vandaar dat ik baal als ik er toch weer eentje krijg, omdat het niet meer nodig is, en ook niet meer aan die tijd herinnert hoef te worden.
En dan opeens heb je er twee op één dag, en nog fel gekleurd ook, dus zal wel belangrijk zijn.
Shit, wat heb ik nu niet betaald schiet er door je heen.
En dan blijkt het allemaal reclame te zijn.
De zogenaamde belastingenveloppe was van Seats & Sofa's.
Jammer jongens truc mislukt, mij zie je uit principe niet meer bij jullie in de zaak, al zou ik op groentekistjes moeten zitten.
De twee andere enveloppes op naam, waren ook reclame, dit keer (alweer) van de Postcodeloterij.
Ik was vergeten mijn persoonlijke kans op een BMW in te sturen.
Nou meneer B. Poelmann van de Postcodeloterij, ik wil helemaal geen BMW , want daar past Chico niet in.
En als ik hem wel zou willen dan koop ik hem wel ( nou ja dat lukt natuurlijk even niet) en ga daar geen extra loten voor kopen.
En als ik niet reageer dan houd dat in dat ik geen interesse heb.
Waar deze post uiteindelijk terecht kwam lijkt mij wel duidelijk he.
Toch misschien maar weer eens een sticker op de deur plakken.
Alhoewel zolang onder andere Bea Post en B. Poelman van de Postcodeloterij het op naam blijven versturen heeft zo'n sticker ook geen zin.
Stuur liever die Gaston eens met een miljoen op me af, want daar heb ik dat lot voor en niet voor al die onzin post.
Zoals veel vaste lezers ondertussen wel weten heb ik ook een Tom Tom.
Klakkeloos volg ik de aanwijzingen van Eva op en ga keurig links of rechts als de vriendelijke stem van Eva mij dat zegt.
Maar van de week schrok ik toch wel even hoor.
Het was mooi weer en zat lekker (handsfree!!) te bellen in de auto.
Het gesprek duurde behoorlijk lang en ik lette uiteraard wel op het verkeer, maar niet op de omgeving.
Eva loodste mij gewoon over de weg terwijl ik zat te praten.
Omdat ik ook iets moest noteren, draaide ik een parkeerplaats op.
En toen schrok ik dus echt terwijl ik naar buiten keek waar ik was.
Ik bedacht mij opeens, zo'n navigatie is ook maar een apparaat en kan kapot gaan.
En brengt je dan op de meest vreemde plaatsen.
Ik had wel al een behoorlijke lange tijd gereden en gebeld.
Maar zo lang, dat had ik niet verwacht.
Ik keek wat beter en het zag er toch nog wel een beetje westers uit.
Ik keek de andere kant uit, en gelukkig ik was al leek het anders toch nog in Holland.
Maar voortaan kijk ik toch wat meer om mij heen.
(morgenavond laatste nieuws over het benefietfestival van de Roparun)
Vandaag is het Koninginnedag.
Ieder viert het wel of niet op zijn eigen manier.
De een blijft lekker in de tuin of op het balkon van het zonnetje genieten en de ander gaat feest vieren.
Los van de vraag wel of geen koningshuis, vind ik het toch een leuke dag.
We zijn gewoon even massaal weer even echte Hollanders te vergelijken met de ( weinige) momenten dat we bijvoorbeeld in de finale van een EK of WK zitten.
Ook dan zijn we opeens vrijwel allemaal hetzelfde.
Met Koninginnedag vinden we de oud-Hollandse spelletjes als koekhappen en spijkerpoepen opeens heel normaal, het hoort bij onze cultuur.
Verder slenteren we massaal over de diverse rommelmarkten, pakken een terrasje of genieten van een stukje muziek.
Wat betreft de rommelmarkten heb ik altijd het idee, dat de mensen die dit jaar van alles op de rommelmarkt kopen.
Dat vervolgens volgend jaar zelf weer zitten te verkopen, en dat wordt dan weer gekocht door de verkopers van het jaar daarvoor.
Zo houden we de traditie in stand.
Het is ook vaak moeilijk of erg duur om een biertje te kunnen bemachtigen.
Maar ook daar weten wij ons goed op voor te bereiden.
Er zit aan het hele feest maar één minpuntje.
Ik zat er weer niet bij dit jaar.
Want dat brengt toch heel wat op hoor op de rommelmarkt.
Geniet allemaal op je eigen manier van 30 april, één ding hebben we allemaal gemeen.
Het wordt (zeggen ze) mooi weer.
Door alle drukte ga ik pas vanaf dinsdag weer reageren.
Ik ben een mensenmens en geniet ervan als anderen dat ook zijn.
Organiseren doe ik graag en geniet ervan als ik zie dat iedereen het naar zijn zin heeft.
Heb wel eens gedacht dat het een uitstervend ras was.
Maar sinds ik twee jaar geleden met mijn logs begon heb ik ontdekt dat er gelukkig nog veel mensenmensen bestaan.
Dat begon vorig jaar al met Befana die mij (via pc en telefoon) regelmatig hielp als ik weer eens iets niet snapte wat betreft de weblog.
Ook was ze gek op onze vorige hond Lobbes, dus kwam ze na een bezoek aan de ijssculpturenshow in Leiden even bij ons langs.
Nog een leuk voorbeeld is, toen vorig jaar Tagrijn en ik voor de gein vroegen om een ezelsbruggetje te verzinnen om de volgorde van een aantal Leidse grachten te onthouden.
Deze grap leverde zoveel reacties op dat we er maar een echte wedstrijd van hebben gemaakt met als afsluiting een weblogmeeting in Leiden.
Ook haalden we met deze grap de pers.
Tijdens de meeting werd Quidam door ons in de bloemetjes gezet.
En ook hier haalden we de pers mee.
Hoe een grap kan groeien he.
In augustus en september ontving ik meerdere mailtjes van Rob of ik mee wilde werken aan de opzet van team 20 voor de Roparun, gezien mijn ervaring met de Leiden Marathon.
Eigenlijk was ik net uit een aantal organisaties gestapt en van plan mij een jaartje rustig te houden.
Hij wilde mij graag ontmoeten, daarom spraken wij uiteindelijk af in Leiden bij een voetbalwedstrijd van het artiestenelftal tegen oud Docosspelers.
Zodoende leerde ik Rob en Mariska kennen.
Hij wist mij gelijk te overtuigen en zo ben ik bij de Roparun terecht gekomen.
Maar afgelopen week merkte ik weer hoe leuk de contacten tussen loggers kunnen zijn.
Door onze zelfde smaak voor muziek heb ik Mary-Ann en Christian leren kennen.
Regelmatig spreken we af om naar concerten te gaan, zoals hier in Schiedam, met Wouter Kiers en Maarten Kruijswijk.
Maar nu het leuke wat mij deze week overkwam omdat een aantal mensen naar het benefietfestival van de Roparun op 18 mei willen gaan.
Annemarie die ook al een paar keer in Leiden is geweest, vroeg mij of ik onderdak voor haar en haar vriend had dat weekend.
Probleem dus, vorig jaar hadden wij net bedacht hoe vaak mensen bij ons slapen.
Dat viel enorm mee en besloten dus de logeerkamer op te heffen en te gebruiken als werkkamer.
Maar ik wist wel dat Mary-Ann ons al eventueel slaapplaatsen had aangeboden voor 18 mei.
Even snel Mary-Ann gebeld en het probleem uitgelegd.
Kwam helemaal goed uit, want Mary-Ann had weer van Monique begrepen dat ze graag wilde komen.
Alleen zij komt uit Veendam en dat is behalve best wel duur ook wel een ingewikkelde verbinding met de trein.
Eind van het liedje is dat Annemarie die uit Groningen komt,
Monique en haar man ophaalt uit Veendam, vervolgens gaan ze met zijn allen naar Capelle a/d IJssel waar ze na het festival blijven slapen bij Mary-Ann en Christian.
Een raar, maar wel warm wereldje dat weblogwereldtje.
Is toch geweldig hoe dit soort dingen via een telefoontje en een paar mails geregeld worden.
We hopen nog veel meer loggers te gaan zien op 18 mei in Rotterdam.
Eigenlijk had hier vanavond een log over het Leidse Glibberbal van 29 april moeten staan, maar had er geen tijd voor hem in elkaar te zetten.
Was de hele donderdagavond voor het Glibberbal op pad, maar het programma etc volgt van de week.
En vanavond ben ik ook al weg dus kan ook al niet reageren bij jullie.
Daarom even een "moederlog".
Soms denk ik weleens gekker moet het niet worden.
De logs van het weekend en het begin van de week, gingen allemaal over het water en heb heel wat foto's genomen.
Natuurlijk kan je niet alles op de foto zetten, moest ook nog bruin worden he.
Maar sommige levende wezens voelen zich schijnbaar beledigd dat ze niet op de foto gekomen zijn.
Ze achtervolgen je gewoon tot huis om toch maar op de foto te komen.
Geluk voor ze dat ik mijn camera nog bij me had toen ik iets hoorde ritselen in de struiken.
En ja hoor daar stond moeder eend met haar kleintjes.
Ze keek me an met een blik van, kom op ik wil ook met mijn jonkies op de foto.
Nadat ik de foto gemaakt had draaide ze zich om en vertrok de hele familie weer richting sloot.
Zodra er kikkervisjes zijn, zal ik ze maar gelijk op de foto zetten.
Moet er niet aan denken dat die familie ook gezellig op bezoek komt.
Vandaag natuurlijk (zie logs afgelopen twee dagen) heerlijk het water op geweest en de boot even goed getest.
Mevrouw Glibber zag het nog niet zo zitten, dus ben ik met mini Glibber en zijn import Glibber weg geweest.
Het was uiteraard knap druk op het water, maar toch ook lekker rustige plekjes gezien.
Voordeel is dat je vanaf ons huis in een paar minuten in een totaal andere wereld zit.
Het was lekker druk op het water maar buiten Leiden best te doen.
Ik kijk elke keer mijn ogen weer uit in de buurt van Warmond, wat een huizen staan daar.
Maar behalve dat, is het gewoon gezellig en mooi varen bij Warmond.
Daarna zijn we de Kaag overgestoken, waar het rustiger was dan ik verwacht had.
Ik zeg wel we hebben gevaren, maar ik heb zelf eigenlijk de afgelopen twee dagen het stuur niet langer dan een minuut of drie in handen gehad.
Mini Glibber heeft eigenlijk het hele weekend gevaren.
Geen probleem, daardoor konden mini import Glibber en ik heerlijk van de zon en de omgeving genieten.
We zijn achter de Kaag langs gevaren en kwamen op de Ringvaart uit.
Altijd behoorlijk druk dit soort dagen, maar wel een mooi gezicht al die verschillende boten.
Het lukte niet om op de Kaag bij een van de terrassen aan te leggen, dus voeren we terug naar Leiden.
In Leiden zaten de terrassen aan het water gezellig vol, maar wij kozen ervoor om in de buurt van het Praethuys aan te leggen en ons eigen terras te pakken.
Na twee dagen varen zijn we er achter dat het een geweldige boot is en zuinig ook.
Na ongeveer alles bij elkaar zo'n 9 uur varen, was ik 5 liter benzine kwijt.
Laat de zomer maar komen, ik ga er voor.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl