DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Van de week ging ik 's avonds even tanken en kwam in een soort vliegshow terecht.
Ik zag een helikopter die ik op mijn gemak van dichtbij kon volgen met de camera.
Hij bleef maar boven me cirkelen.
Je zou bijna denken dat hij mij moest hebben, want weggaan ho maar.
Ik denk dat het al duidelijk wordt he.
Het ging om een model helikopter.
De tweede kwam ook even een kijkje bij me nemen.
Mooi gezicht hoor twee van die mini helikopters zo dichtbij.
En als ze op de grond staan zijn ze opeens wel weer heel erg klein, maar in de lucht valt het op de foto niet gelijk op.
Leuk om even gezien te hebben.
Ik heb er een tijdje staan kijken, en het is leuk om te zien hoe die apparaten in elkaar zitten.
Hoop techniek hoor in zo'n klein machientje.
Maar goed ik vloog weer verder want moest nog tanken.
Vrijdagavond een uitgebreid verslag van de Peurbakkentocht en het feest daarna.
Vandaag ga ik even iemand in het zonnetje zetten die nooit in het zonnetje gezet wil worden.
Inderdaad Pino wil ik in het zonnetje zetten.
Pino is traiteur en heeft een winkel annex afhaalrestaurant op de hoek van de Hooigracht en de Kaasmarkt in Leiden.
Een geweldige winkel waar je alles op Italiaans smulgebied kan kopen.
Maar er is meer over Pino te vertellen.
Zoals vaste lezers weten doe ik de opvang van de buitenlandse lopers tijdens de Leiden Marathon.
Vroeger stonden we met een hele club mensen aan de vooravond van de marathon een pastamaaltijd klaar te maken voor destijds zo'n honderd lopers.
Op een gegeven moment had ik een keer geen kok die alles in goede banen kon leiden en besloot eens te informeren wat het me zou kosten als ik de pastamaaltijd ging kopen.
Ik legde Pino mijn probleem uit en hoopte op een schappelijke prijs.
Een schappelijke prijs te bedingen is mij niet gelukt, nee Pino vond het leuk om te doen en we mochten niets betalen.
Nu zijn we ondertussen al zo'n acht jaar verder en nog steeds verzorgt Pino elk jaar gratis de pastamaaltijd voor onze buitenlandse gasten.
Zijn zoon en de rest van het personeel bereiden alles voor, maar Pino is wel de dirigent van het geheel, en let op dat alles volgens zijn strenge eisen gaat.
Terwijl hij ondertussen ook nog zijn klanten in de winkel helpt.
Elk jaar weer vraag ik Pino heb je nou niks om reclame mee te maken want je doet zoveel voor ons.
En elke keer spreekt Pino weer de ondertussen legendarische woorden, " Ikke make Pasta, ikke make geen reclame".
Geweldig toch dit soort mensen.
Nou ja laat ik er dan maar op zijn minst zijn nieuwste specialiteit opzetten.
Mocht je ooit Italiaans willen koken, Italiaanse producten nodig hebben, trek in een broodje, pizza of heerlijke pasta, dan moet je zeker eens bij hem binnen wippen.
Je kijkt je ogen uit in zijn winkel die vol staat met de meest aparte Italiaanse lekkernijen.
Laat hij nu maar pasta maken, dan heb ik bij deze even de reclame gedaan.
Pino, het was ook dit jaar weer klasse, bedankt he.
Zaterdagavond was onze jaarlijkse straatbarbecue.
We wonen in een klein gezellig straatje, behalve een gezonde sociale controle overlopen we elkaar eigenlijk nooit.
Alleen twee keer per jaar komen de meeste bewoners een keertje bij elkaar.
Dat is oudejaarsavond na twaalven en op de jaarlijkse straatbarbecue.
Het lijkt zo simpel maar er is best nog wel wat werk te doen voor de barbecue kan beginnen.
Omstreeks elf uur begonnen we met het opbouwen.
Partytenten opzetten is een vast ritueel en elk jaar weer de vraag hoe moesten die buizen nu ook alweer.
Ondertussen hadden de kinderen al de grootste lol met de stormbaan.
Het was de hele middag een beetje regenachtig en ook voor de avond werd regen voorspeld, daarom maar extra veel partytenten neergezet.
Elk jaar leer je weer iets meer, de lege kratjes onder de statafels is een geweldige truc om te zorgen dat er geen lege flesjes door de straat gaan zwerven.
Tegen zessen kwamen de eerste bewoners en zelfs enkele oud bewoners waren speciaal voor de barbecue terug gekomen naar de straat.
Karola en Corrie hadden weer een topprestatie geleverd qua inkoop en opmaak van de schalen.
Het was gelijk al druk bij de barbecue.
Ja wat zal ik nemen, keuze genoeg tot vegetarisch aan toe.
Met de regen viel het allemaal nog mee, zo nu en dan een klein buitje, maar met de vele partytenten had niemand daar last van.
Zo nu en dan kon zelfs de parasol boven de barbecue ingeklapt worden en dat scheelde aardig met de rook.
Het leuke van de straatbarbecue en ook de opzet is dat iedereen met iedereen praat.
Ook voor nieuwe bewoners de manier om gelijk even iedereen te leren kennen.
Mona nam even het woord en bedankte namens de bewoners Corrie, Karola, Peter1, Peter2 en Glibber voor de organisatie van alweer hun 5e straatbarbecue.
En benoemde ons clubje tot kanjers van de straat.
De stormbaan voor de kinderen bleek een groter succes dan we verwacht hadden.
Hij zag er in het begin wat simpel uit, maar er werd genoeg gebruik van gemaakt.
Zo te zien had iedereen het naar zijn zin en de grootste lol.
Maar ook ruimte voor wat meer serieuze gesprekken denk ik als ik deze foto zie.
Je hebt een stormbaan, een stuk of veertig volwassenen en een hoop schuim.
Dan kunnen sommige dingen niet uitblijven natuurlijk.
En reken maar dat het echt glad is hoor.
En het leukste beiden drinken vrijwel geen druppel alcohol, dus daar lag het niet aan.
Was gewoon echte spontaniteit.
En ook voor de kinderen natuurlijk dolle pret met al dat schuim.
Het bleef nog lang gezellig in de straat.
En vandaag,.......... scheen de zon en was er niets meer van te zien dat er gisteravond een groot feest was geweest.
En wat betreft Chico's zielige log, vanaf een uur of tien hebben meerdere honden lekker op straat gespeeld en zijn volgens mij niets tekort gekomen.
Jarenlang heb ik allerlei bootjes gehad die elke keer wel iets mankeerden, en had na de laatste het idee ik begin er niet meer aan.
Maar door gebrek aan ligplaatsen in Leiden heb ik wel mijn ligplaats aangehouden.
Maar ja met mooi weer gaat het toch kriebelen he.
Vandaar dat ik (was al eerder te lezen op mijn log) in april toch weer eens ging kijken en gelijk helemaal weg was van deze boot.
Door een beetje mazzel en hard werken kon ik de boot kopen en was beretrots toen hij twee dagen later het water inging.
We hadden geluk en konden lekker veel varen in april en mei, zoals hier met Mary-Ann en Obi.
Ook mini Glibber en import mini Glibber zijn regelmatig op het water te vinden met de boot.
Maar waar ik nu zo doodziek van wordt is de golf van vernieling en bewuste diefstal langs de vaart waar ook mijn boot ligt.
Regelmatig worden zeilen kapot gesneden, geprobeerd voor de lol bootjes te jatten om een stukje te varen en noem maar op.
Maar ook heel bewuste diefstallen komen helaas voor.
Een maand geleden werden mijn tank en koppelingen uit de boot gejat.
Ze hebben precies geweten wat ze deden, want ze hadden het alleen het puntje van het zeil opzij gegooid en wisten waar ze wezen moesten.
De schade, 96 euro plus de benzine die er in zat.
Daarom nu noodgedwongen elke keer tank en koppelingen mee naar huis nemen.
Maar dit weekend stond ik echt versteld, ik ga elke dag even kijken bij de boot en zag opeens dat mijn dekzeil helemaal verdwenen was.
Gewoon het hele dekzeil gejat.
Hij was op maat gemaakt en een nieuwe gaat ongeveer 800 euro kosten.BINGO.
Een van de omwonenden heeft een sterk vermoeden met welke wagen de vermoedelijke daders waren.
Het was een bedrijfsbusje waarvan ze nog een gedeelte van de naam wist, uiteraard heb ik het in de aangifte vermeld evenals de signalementen van de inzittenden.
Maar reken maar dat ik dat zelf ook nog even uit ga zoeken (Leiden is klein he) en als ik meer weet er naar het bureau mee stap.
Ik heb ondertussen de kussens er maar uitgehaald want anders ben ik die morgen ook nog kwijt.
Voorlopig ligt mijn trots er zielig en kaal bij, en met al de regen van de laatste dagen is het elke dag hozen geblazen.
Doodziek word ik van dit soort dingen, laten ze met hun &^%*& van andermans spullen afblijven.
Gelukkig heb ik een log waar ik effe lekker op kan klagen dat lucht op hoor.
Maar vrolijk wordt je niet van dit soort dingen.
Straatmuzikanten heb je in elke plaats en ik vind het wel gezellig.
Nou ja gezellig, er zijn van die orkestjes die je graag een euro wil geven als ze stoppen.
Maar over het algemeen vind ik het gewoon bij het straatbeeld horen.
En het kan ook je terras heel gezellig maken als het een beetje goede of leuke muziek is.
In Leiden vinden we het eigenlijk zo leuk dat we al 21 jaar een speciaal straatartiestenfestival hebben.
Ook dit jaar is er op 8 juli weer het Gouden Petfestival met straatartiesten uit het hele land.
Waar ik mij wel zorgen om maak is een nieuw fenomeen, de kinderarbeid of moet ik het maar gewoon uitbuiting noemen.
In Leiden duiken de laatste weken steeds meer kleine kinderen op die met een accordeon proberen geld te verdienen.
Soms lopen er tussen de tien en twintig tegelijk in de stad rond.
Zaterdag kwam ik er weer eentje tegen die ik op de foto kon zetten.
Er gaan twee verhalen rond, het eerste is dat op afstand volwassenen ze in de gaten houden.
Het tweede verhaal is dat ze 's avonds op de trein stappen en weer verdwijnen.
De gemeente is het ook opgevallen en zegt onderzoek te zullen gaan doen.
Volgens mij is onderzoek niet nodig, vraag simpel om hun ID kaart en spoor de ouders of uitbuiters op.
Deze kinderen zijn volgens mij nog geen 16 en kan je niet zo op straat zetten om te bedelen, want echt spelen doen ze ook weinig.
Ze zitten voornamelijk een beetje zielig te zijn en hopen zo geld te vangen.
Natuurlijk komt dit in alle grote steden ter wereld voor en zal ook overwaaien naar Nederland.
Ik denk alleen dat wij ter bescherming van deze kinderen het niet mogen toelaten.
Zijn deze kinderen bij jullie in de stad ook al opgedoken en hoe sta jij of jullie stad er tegenover vraag ik mij af.
Voor mijn werk kom ik behalve de grote steden ook vaak in de kleinste dorpjes of plaatsjes.
Gisteren moest ik even in Hoornaar zijn, ik geniet er altijd weer van als je het laatste stukje van de rijksweg af mag en lekker door dorpen en weilanden kan rijden.
Op de terugweg zag ik een paard in het weiland.
Op zich niets bijzonders, paarden zie je overal in de weilanden.
Alleen bij dit paard stond ook een busje, en als stadsmens dacht ik gelijk, stoppen Glibber.
Vroeger als kind heb ik op de veemarkt wel eens een hoefsmid aan het werk gezien, maar de laatste jaren eigenlijk nooit meer.
Ik vroeg de hoefsmid of hij er bezwaar tegen had als ik wat foto's van zijn werk maakte.
Hij vond het eerst wat raar, ja wat wil je, staat er opeens zo'n westerling in zijn nette pak naast je in het weiland om te vragen of hij foto's mag maken.
Gelukkig vond hij goed en ondanks mijn angst voor paarden kon ik het van dichtbij volgen en kreeg uitleg over wat hij deed.
De hoeven worden in een hoornlaag onder de voet geslagen en het paard voelt er niets van.
Zijn best nog wel grote nagels die er ingeslagen worden.
Leuk om er met je neus bovenop te staan en uitleg te krijgen.
Op paardenmarkten zal het ook wel gedaan worden, maar dan sta je tussen een massa mensen en zie je nog niets.
Het paard (ik dacht dat hij Walter heette) bleef volkomen rustig staan wachten.
Nou had ik mijn angst voor paarden omwille van de foto's aardig opzij gezet, maar je schrikt toch wel even als hij opeens met zijn neus in je camera zit.
Ondertussen ging de hoefsmid rustig verder met zijn werk.
In de wagen lagen alle benodigde materialen.
Ik zei nog, wel lekker zo in de buitenlucht je werk te kunnen doen.
Dat beaamde hij, alleen vertelde hij er wel bij dat hij gisteravond wel opeens in een stortbui stond en dan niet kan stoppen.
Ach ja alles heeft zijn keerzijde.
Ondertussen bleef het paard nog steeds rustig staan wachten en liet alles gelaten over zich heen komen.
Maar daardoor had hij korte tijd later wel keurig nieuwe schoenen zonder de stad in te hoeven.
Je bent een prachtpaard Walter en een goed fotomodel.
Onderweg richting een kantorenterrein in Utrecht rook ik nog lange tijd de gierlucht van de weilanden.
Alleen gierlucht midden in een kantorenwijk, dat is vreemd.
Ja hoor, ik had een souveniertje meegenomen.
Ik blijf toch een onoplettend stadsmens bleek wel weer.
Gek wordt ik er van , al die afstandsbedieningen hier in huis.
Voor elk apparaat heb je een afstandbediening en je tafel ligt vol met al die krengen.
Als er dan ook nog eens een aantal mobieltjes bij liggen als je bezoek hebt dan zie je helemaal door de bomen het bos niet meer.
Bij Glibber gaan veel beslissingen in fases.
Fase 1, het begint te irriteren.
Fase 2, hij wordt er kriegelig van.
Fase 3, hij zoekt naar een oplossing.
Fase 4, hij zoekt en vindt de oplossing en betaald daar dan weer (meestal) veel te veel geld voor.
Inderdaad, ik heb een afstandsbediening gekocht waarmee je alles kunt bedienen.
De tv, radio, dvd, video, mindisc, cd nou ja gewoon alle apparaten.
Het is jammer dat de beertender geen infrarood heeft, anders zou ik helemaal gelukkig zijn.
Volgens de bijgeleverde cd-rom is het allemaal heel simpel.
Je sluit je afstandsbediening aan op de pc, voert alle apparaten in op de computer en na een paar simpele handelingen heeft je nieuwe afstandsbediening alles overgenomen.
Maar er is bij Glibber altijd nog een fase 5.
Vol enthousiasme gaat hij aan de slag.
Het beloofde half uurtje werk wordt ongeveer twee en een half uur maar dat mag de pret niet drukken.
Glibber doet het graag serieus en goed, en daar kan wat tijd in gaan zitten.
Maar het resultaat mag er zijn.
Inderdaad we hebben er een zevende afstandsbediening bij.
Echt lekker werken doet het nog niet.
Als ik de tv aanzet gaat ook gelijk de radio spelen.
Wil ik een dvd opzetten dan gaat de tv wel op dvd en ook de versterker gaat naar dvd, alleen de dvd zelf doet het niet.
Voorlopig dus nog niet alles in één hand.
Tijd voor fase 6, even iemand regelen die er verstand van heeft en het in gaat stellen.
Het leuke van fotograferen tijdens tal van evenementen in Leiden is, dat je steeds weer dezelfde fotografen en technici tegenkomt.
Nog leuker is dat de omgang met elkaar gewoon erg leuk en vriendschappelijk is, regelmatig worden er dan ook foto's uitgewisseld of promotie gemaakt voor elkaar.
De een staat voor zijn brood en de ander voor zijn of haar hobby.
Maar als zo'n heel clubje elkaar tegenkomt en gezellig staat te kletsen dan valt dat meestal wel op.
En als je dan net zoals vorig jaar tijdens de Leidse Lakenfeesten met zijn allen gaat eten, dan is het niet verwonderlijk dat je achter je hoort, " zo volgens mij heeft de Leidse Paparazzi mediaoverleg".
Er zat dan ook een aardig clubje, behalve Glibber zaten er, Roelof Eleveld (Holland Centraal), Peter Schipper (persbureau Peter Schipper), Bert en Willie van BSG Media, Chris de Waard van o.a. Sleutelstad en Carolina D'Andrea proffessioneel amateurfotografe.
De enige die helaas ontbrak was Marjo Heemskerk waar ik veel samen mee fotografeer, ook zij werkt ( als vrijwilligster) voor Holland Centraal.
Afgelopen weekend was het natuurlijk ook weer zover en kwam iedereen elkaar weer tegen tijdens de marathon.
(foto Marjo Heemskerk)
En natuurlijk ook weer bij de finish.
Bert en Willie waren druk bezig met het geluid, nou ja Willie dan, Bert kijkt of het goed gaat. (geintjuhhh)
Een beeld wat we deze zomer weer bij veel evenementen gaan tegenkomen.
En dan zit er zondagavond weer zo'n clubje "Paparazzi's" na de marathon gezellig met zijn allen te eten.
Ja dan kan je op een gegeven moment reactie verwachten he.
Ik voelde me dan ook wel wat overvallen hoor, toen op het afscheid van de Polen iemand heel vrolijk op me afkwam en vroeg hoe het met me ging.
Ach ik wist gelukkig wie het droeg en het bleek niet voor mij bedoeld te zijn.
Maar ja, je staat toch even te kijken en vraagt je af,..........wanneer gaan we weer met de hele club eten.
Er moet toch iets te roddelen overblijven he.
Het wordt een drukke week en weekend voor Glibber.
Dinsdagavond ga ik naar de Live CD presentatie van, ........vaste lezers raden het al Blood Sweat & Kiers.
Het komend weekend is de Leiden Marathon.
De afgelopen 16 jaar heb ik de opvang van de buitenlandse lopers geregeld.
Eigenlijk was ik er mee opgehouden, maar door omstandigheden heb ik er nog maar een jaartje aan vast geplakt en regel daarom weer de organisatie van de opvang van de Poolse lopers.
Daardoor ben ik de komende avonden nog redelijk druk met kleding voor de crew rondbrengen, startnummers regelen, en nog tal van andere kleine klussen.
En dan zaterdagochtend is er de derde Leidse Toetertoer.
De bezoekers van Club 58 gaan dan met een grote stoet vrachtwagens al toeterend door de omgeving van Leiden.
Ik hoef me geen zorgen te maken dat ik me verslaap, de start is vlak naast ons huis.
Als opwarmertje spelen de Maretoeters op het terrein, dus wakker worden is onvermijdelijk.
Het is altijd leuk om te fotograferen en te zien hoe blij de de bezoekers van Club 58 zijn met deze Toetertoer.
Ik ben er weer bijaanstaande zaterdag.
Zoals jullie zien, naast gewoon 40 uur werken en een weblog bijhouden een druk weekje dus.
Vergeet ik nog bijna dat er ook nog even een verjaardag tuusendoor komt, doen er wel niets aan maar het is er wel.
Er komen wel elke dag logs op, maar reageren zal zo nu en dan niet echt lukken de komende week.
Maar,......................vanavond zit ik eerst lekker hier.
Beste Mensen,
Bij deze wil ik u van harte uitnodigen om dinsdag 5 juni a.s. aanwezig te zijn tijdens de cd release party
van de nieuwste cd van Blood Sweat & Kiers, "Live At The Red Kees Café".
Chris "C" Clemens - Gitaar / Leadvocals
Wouter Kiers - Tenorsax / 1 Lied Vocals
Ab Hansen - basgitaar / backingvocals
Maarten Kruijswijk - Drums
De cd zal worden uitgereikt aan europeans best Blues pianist of 2006 Eric-Jan Overbeek
of terwijl the one and only Mr.Boogie Woogie (zie ook www.mrboogiewoogie.nl )
Het spectakel zal natuurlijk plaatsvinden in het Café van Rooie Kees vanaf 21.00
Toegang is zoals altijd vrij!
Adres:
Café Ruimzicht
Leimuiderdijk 377,Burgerveen
In januari 2006, nog geen half jaar na de oprichting in augustus 2005 bracht Blood Sweat & Kiers al haar debuut cd uit .
Deze eigenbeheer cd in samenwerking met Firesweeprecords kreeg de naam "Sax Jump & Rock 'n' Roll en werd
in een bomvol Jazzcafé The Duke te Leiden gepresenteerd en overhandigd aan zangeres Lils Mackintosh.
Dat de band hiermee een ware rage zou ontketenen wisten zij toen ook nog niet maar ruim een jaar later zou
ex minister Hilbrand Nawijn met de term Jump aan de haal gaan en gooit er nu hoge ogen mee in de nationale hitlijsten.
Maar dat terzijde.In no time was deze cd wereldwijd uitverkocht en een opvolger kon dan ook niet uitblijven.
Al snel ontstond het plan om er een live cd van te maken.Als locatie kwam natuurlijk direct de dampende
blues kroeg van Rooie Kees boven drijven.Ook denkende aan eerder geboekte successen aldaar opgenomen te weten
"Live in Burgerveen" van Kiers & De Vries uit 2001.
Zie ook onze website www.bloodsweatandkiers.nl
Graag tot 5 juni!
Wouter Kiers
Deze avond wordt mede mogelijk gemaakt door Heineken bier!
Dat rechts voorrang heeft weet ik natuurlijk ook wel.
Ja natuurlijk tenzij je op een voorrangsweg rijdt, ik zet dit er maar even bij voordat er weer van die bijdehanten zijn die gelijk reageren met deze opmerking.
Als ik niet op een voorangsweg rijd, verleen ik aan alles voorrang, sommige doelgroepen uitgezonderd natuurlijk.
Maar nu het probleem.
Ik rijd op een voorrangsweg en moest ik hier nu wel of niet voorrang verlenen.
Het liep allemaal gelukkig goed af, maar toch voor een volgende keer zou ik het graag willen weten.
Nu had ik geluk dat hij meedeed aan een wedstrijd paalzitten.
Maar ooit is zo'n wedstrijd afgelopen en moet hij er toch vanaf.
En mij kennende is dat op het moment dat ik er net langs kom.
Gezien de normen en waardegeest die door dit land waait, ga ik ook maar uit van, regels zijn regels.
Ik heb voorrang dus neem die voorrang dan ook, had hij de regels ook maar moeten kennen.
En daarnaast, het is toch een lease-auto.
Oeiiiii, vergeet even dat ik zelf niet geleased ben.
Dus toch maar voorrang geven.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl