DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Op het moment dat jullie deze log lezen is de kerst alweer zo goed als voorbij en maken we ons op voor oud & nieuw.
Ik weet niet hoe jullie kerst geweest is, maar wij kunnen terug kijken op een goede en redelijk rustige kerst.
De kerstborrel afgelopen zaterdag liep perfect en gelukkig lag Chico keurig overal in de weg, maar ja het is natuurlijk wel zijn huis.
Gelukkig werd er dit jaar goed gegeten en werden alle schalen die ik telkens weer neerzette goed leeggemaakt.
De rokers die dit jaar voor het eerst buiten stonden (het staat bij ons inderdaad echt gauw blauw) hadden niks te klagen, warm zat met het kacheltje.
De zweefsol die eigenlijk alleen zomers buiten hangt, blijkt ook in de winter geweldig te werken als sfeermaker.
Het bijna leukste van de kerstborrel is natuurlijk als alles goed gegaan is en je na afloop in je jogurtpakkie opgelucht adem kan halen voor je aan het opruimen begint.
Het hangt ook weer behoorlijk vol met kaarten, vind het altijd wel leuk staan.
Het lijkt wel veel, maar als je er een tweehonderd verstuurd kan je verwachten dat je er een paar terugkrijgt.
Op kerstavond zijn we weer uit eten geweest bij Verboden Toegang en zoals elk jaar was het weer geweldig.
Eerste en tweede kerstdag hebben we het lekker rustig gehouden zonder al te veel en ingewikkleld eten.
Diepvries kan ook heel lekker en makkelijk zijn hoor.
En als het eenmaal op tafel staat dan vergeet je dat het kant en klaar uit de diepvries kwam.
Maar het kan ook heel anders gaan met de Kerst en de voorbereidingen.
Onderstaand filmpje kreeg ik via meerdere mensen toegestuurd en weet niet of het nu echt is of in scene gezet is.
Maar als het echt is had ik het nooit laten publiceren, alhoewel sommige mensen leven zo met elkaar en zijn er nog gelukkig mee ook.
Het is echt de moeite waard om dit filmpje even te bekijken.
Voor iedereen die vrij is, geniet lekker van je dagen.
En voor hen die werken, bedankt dat jullie nu even de kar trekken terwijl wij vrij zijn.
In tegenstelling tot een hoop andere loggers die (begrijpelijk hoor) even een beetje rust houden met de feestdagen zet Glibber er wel elke dag een log op.
Alleen reageren op andere logs zet ik vanwege tijdsgebrek zo nu en dan op een laag pitje.
Lezen doe ik wel natuurlijk.
PS: Morgen een leuke log over Tartuffe naar aanleiding van mijn log Kerstmis in de Kooi.
Het gebeurt me bijna nooit maar afgelopen zaterdag ging ik even snel een paar laatste boodschappen doen en dacht nou ik laat de camera thuis, heb toch geen tijd om te fotograferen.
Al rennend door het winkelcentrum (twee uur later begon onze kerstborrel) kwam ik toch weer een paar leuke dingen tegen.
Dan baal je dat de camera niet in de auto ligt, maar gelukkig heb je voor nood altijd je telefoon nog waarmee je ook fotograferen kan.
De muziek was natuurlijk gezellig, maar wat me het meest opviel was de bank die in het winkelcentrum stond.
Geweldig vond ik hem en waarom weet ik niet maar ik moest bij het zien van de bank opeens even aan Pasula denken.
Misschien omdat ik de bank een iets Koninklijke uitstraling vond geven.
Ik zei dat ik de bank geweldig vond en de bank kletste gezellig terug.
Voelde me even alsof ik tegen de koffer stond te praten zoals in het programma Man bijt hond.
Er was ook nog een gratis ogentest, ehh sorry warme chocomel bedoel ik eigenlijk.
Maar kwam bij mij toch over als een ogentest.
Er stond een behoorlijk groot bord bij en het eerste wat in me opkwam was, nou als je dit niet kunt lezen kan je gelijk bij de winkel achter hem binnenstappen.
De muziek speelde rustig verder en Glibber holde weer door om nog op tijd te zijn voor de kerstborrel.
Ook zonder camera bij me kan ik het dus toch niet laten toch een een paar foto's te maken al is het met mijn telefoon.
Eigenlijk zou ik met mijn camera ook moeten kunnen bellen, dan ben ik van alle gemakken voorzien.
Een van de twee heb ik altijd wel bij me.
In tegenstelling tot een hoop andere loggers die (begrijpelijk hoor) even een beetje rust houden met de feestdagen zet Glibber er wel elke dag een log op.
Alleen reageren op andere logs zet ik vanwege tijdsgebrek zo nu en dan op een laag pitje.
Lezen doe ik wel natuurlijk.
Vanavond (kerstavond) staat mijn log er een stuk vroeger op dan normaal.
De Glibbers zitten vanavond lekker te eten bij restaurant Verboden Toegang.
We hebben het geluk dat Glibber nog steeds allebei zijn ouders (eerdaags 90) heeft en daarom dat hij er sinds een aantal jaar een traditie van gemaakt heeft om met Kerst met ze bij Verboden Toegang te gaan eten.
Uiteraard gaan ook mini en import mini Glibber mee.
Glibber komt een paar keer per jaar graag bij Verboden Toegang.
In het restaurant hangen alle verboden die een mens maar kan vinden of kan tegenkomen.
Tot op het toilet aan toe vind je verboden zoals op het toilet bijvoorbeeld "verboden te vissen".
Ook de menukaart is helemaal in de verboden sfeer.
Zo heten de slakken,( meestal het vaste voorgerecht van Glibber) bijvoorbeeld "snelheidslimiet".
En de rekening is het proces verbaal.
Vanavond is het kaarsjesavond in het restaurant, er is dan ook totaal geen electrisch licht en het hele restaurant is uitsluitend verlicht door kaarsen.
Voor Glibber vanavond geen snelheidslimiet als voorgerecht, hij gaat volledig voor het speciale Kerstmenu.
Zalmcarpaccio met hollandse garnaaltjes en een mousse van mierikswortel
of
Terrine van eendenlever en huisgerookte eendenborst met een vijgenchutney
***
Rivierkreeftenstaartjes verpakt in knapperig loempiadeeg
of
Flensje gevuld met gebakken paddestoelen
***
Pauzesorbet van limoncello en yoghurt
***
Grietfilet met peultjes en rode paprikasaus
of
Hertenkotelet op spruitjesstampot
omringd door wildjus
***
Luxe kaasassortiment
of
Browniegebak met blank gestoofde peer en frambozensorbet
of
Terrine van eendenlever en huisgerookte eendenborst met een vijgenchutney
***
Rivierkreeftenstaartjes verpakt in knapperig loempiadeeg
of
Flensje gevuld met gebakken paddestoelen
***
Pauzesorbet van limoncello en yoghurt
***
Grietfilet met peultjes en rode paprikasaus
of
Hertenkotelet op spruitjesstampot
omringd door wildjus
***
Luxe kaasassortiment
of
Browniegebak met blank gestoofde peer en frambozensorbet
(foto via Google)
Ik weet al precies wat ik ga bestellen en reken maar dat ik zit te genieten.
Niet alleen het eten is perfect, ook de sfeer en bediening zijn gemoedelijk en vriendelijk en je voelt je welkom.
Klein voorbeeldje, de laatste jaren kwamen we altijd tweede Kerstdag alleen dit jaar dit jaar gaan we op Kerstavond.
Gisteravond werden we gebeld of hun reservering wel klopte omdat we meestal tweede kerstdag komen en nu voor kerstavond in het boek stonden.
Kijk dat houdt dus in dat je geen nummer bent maar dat ze je als gast ook echt herkennen.
Namens meneer en mevrouw Glibber heel prettige feestdagen en alvast de beste wensen voor 2008.
Voor iedereen die deze log op eerste Kerstdag leest, eet smakelijk vanavond.
Ennuhhh ben je uitgegeten en is je schoonmoeder naar huis, na 21:30 uur staat er ondanks de Kerst weer een nieuwe log op hoor.
In een groot deel van de Nederlandse huishoudens slaat de kerstkoorts toe.
Hebben we alles in huis, hoelang moet het vlees, heb je nog glazen gekocht, hoelaat komen ze, is mijn shirt gestreken, weet je zeker dat je schoonmoeder niet komt en ga zo maar door.
Om een rustige kerst te hebben doen wij het net even anders.
De zaterdag voor kerst organiseren de Glibbers een kerstborrel voor de hele familie, zonder officiële poespas, gewoon lekker ongedwongen.
Op het moment dat deze log er op komt, zitten wij dus midden in onze kerstborrel.
(foto kerstborrel 2006)
Voor alle mensen die nog moeten zorgen voor hun kerstdiner en de laatste inkopen moeten doen zondag en maandag, hier een heel rustgevend logje.
Donderdag was natuurlijk een uitgelezen dag om geweldige foto's te maken, helaas ik had er geen tijd voor.
Gelukkig nog wel een paar foto's op de Lorentzkade in Leiden gemaakt.
Het bootje op de voorgrond gaat volgens mij de winter niet overleven, zonde hoor.
Zo'n sloot als de op de Lorentzkade is natuurlijk een geweldig mooi onderwerp met het weer van afgelopen donderdag.
Als we dan toch (een beetje) winter hebben dan hoop ik wel dat het KNMI en alle andere voorspellers het verkeerd hebben en de echte dooi pas inzet na de kerst.
Want deze plaatjes zijn toch leuker met de kerst, als een saaie grauwe regenachtige dag.
Ik weet het, voor een hoop mensen kan de winter niet snel genoeg voorbij zijn.
Helaas we moeten er even doorheen dus laat het dan maar even een beetje echt winter zijn.
Maar gelukkig kunnen we na de kerst alweer gaan kijken richting voorjaar.
Twee weken na de kerst wordt het alweer een kwartier per week langer licht.
En over een paar maanden varen al deze bootjes weer lekker rond in het Leidse water en de plassen daar omheen.
En daarom, maak je niet druk om je kerstdiner of de winter voor je het weet is het alweer voorjaar.
Eigenlijk heeft Glibber vandaag niet veel te melden, daarom mischien voor sommigen wat nuttige tips.
Met de feestdagen worden weer massa's (klein) kinderen meeverscheept naar allerlei familieleden en opa's en oma's.
Dat kan leuk zijn maar soms ook erg druk.
Gelukkig zijn er tegenwoordig wat handige hulpmiddelen op de markt om de kinderen rustig te houden.
Krijsende baby's kan na verloop van tijd heel irritant zijn.
Vaak wordt er dan een speen ingeduwd en de krijser is stil, nou ja even stil.
Net op het moment dat je weer gekke bekken staat te trekken voor het gezichtje, zo van oeii oelkeboeli oeliboeli is het zo'n lief kind dan, wordt de speen met een rotvaart je gezicht ingespuugd.
Maar met deze speen zal dat je niet overkomen, mits goed ingebracht krijgen ze hem niet uitgespuugd.
Op iets latere leeftijd kan je ze geen speen meer geven, maar deze Japanse uitvinding zou misschien een goede oplossing zijn.
Bij veel aanleunwoningen en bejaardentehuizen wemelt het met de kerst van de kleine kinderen.
Na verloop van tijd willen ze natuurlijk even buiten spelen.
Vanuit het kind gezien erg logisch maar het kan knap irritant zijn voor de andere bewoners.
Om het buitenspelen tot een minimum tijd te beperken, zie je steeds meer van dit soort glijbanen in de buurt van bejaardentehuizen en aanleunwoningen.
Mocht de gemeente niet geïnvesteerd hebben in dit soort speeltoestellen, dan kan je je toevlucht zoeken tot oud Hollandse kinderspelletjes.
Teken gewoon een hinkelbaantje op de straat en je zal zien binnen enkele minuten hoor of zie je ze niet meer.
Voor de goede orde , Glibber heeft niets tegen kleine kinderen hoor, maar is altijd gewoon geïnteresseerd in nieuwe uitvindingen en oplossingen.
Ik heb het al eerder gezegd, Glibber gaat niet graag zelf op de foto, daarom loop ik ook altijd zelf met een camera.
Afgelopen zaterdag was het echter raak en niet zo weinig ook.
Glibber moest en zou op de foto.
Hoe het kwam zal ik uitleggen.
Vrijwel overal waar ik kom zijn Peter & Carolina ook wel te vinden.
Op de een of andere manier is het altijd lachen met hem en weet hij ook zo nu en dan op de meest (ik vind perfecte) ongelukkige momenten voor de dag te komen.
Ik vergeet nooit vorig jaar in de Groenoordhallen maakte de TROS opnamen van Hepie & Hepie.
De dames waren al een keer of drie verkeerd van de trap gekomen volgens de cameraman.
Ik hoor de cameraman nog zeggen, "dames nog één keer dit is de laatste shot".
En kijk wie komt er precies op dat moment het podium af en denkt laat ik er maar eens tussen gaan staan
De cameraman was niet blij en bromde "weet je wel wat dat kost".
Carolina is daar tegenover een stuk rustiger en altijd heel geconcentreerd met haar foto's bezig.
Ze is semi prof-fotografe en maakt de meest mooie reportages in Leiden en omgeving.
Samen hebben ze sinds kort een fotostudio geopend waar ze alle vormen van fotografie kunnen realiseren.
Daarnaast maken ze reportages van feesten, bruiloften, openingen, recepties en noem maar op.
Maar nu komt het erge van deze log.
Niets vermoedend loop ik zaterdag even snel door het winkelcentrum en zie een leuk sneeuwdecor waar kinderen in gefotografeerd konden worden.
Nog voor ik er goed en wel bij stond hoorde ik al, ja kom op Glibber op de foto.
Nee he,...... ja dus Glibber moest eraan geloven want Carolina was kinderen aan het fotograferen in het decor.
Stel je even voor een vol winkelcentrum, een enorm groot opvallend decor en wie zit daar op een sleetje.
Inderdaad, Glibber moest op de foto.
Het leven van Glibber gaat niet over rozen, maar bergafwaarts op een sleetje.
Update: Aanstaande zaterdag staan ze weer in de Kopermolen, dus wil je ook nog even sleetje rijden dan kan dat.
En voor die 5 euro per foto van 13x18 hoef je het niet te laten, je krijgt hem na 10 minuten gelijk mee.
Nu weet ik weer waarom ik niet meer aan zaalsporten doe.
Mini Glibber heeft dat nog niet door.
Het eerste nadeel is natuurlijk dat je op zondagochtend meestal vroeg op moet om in de gekste uithoeken je wedstrijd te spelen.
Daarna een halve dag in het ziekenhuis tussen alle andere zaalsporters zitten wachten op behandeling.
En als je dat allemaal achter de rug hebt dan zit je er voorlopig zo bij.
In het dagelijks leven zet je hem vrij moeilijk op het verkeerde been, in de sport schijnt dat een stuk makkelijker te zijn.
Oké, het is even lullig natuurlijk dat je niet uit de voeten kunt, maar je krijgt er wel flitsende stokken bijgeleverd.
Je zou ze bijna zelf kopen, zo mooi.
Het is natuurlijk allemaal best vervelend.
Maar het meest ergste lijkt mij, om er zo bij te moeten zitten omdat je anders koude tenen krijgt.
Is het nou echt zo vreemd dat ik de neiging kreeg er twee oogjes, een neusje en een mond bij te tekenen.
Alle 18+ kijkers en viagra-fielen kunnen gelijk weer doorklikken want het hij staat weer slaat op de kerstboom.
Afgelopen vrijdagavond was het weer Glibberavond, want het opzetten van de kerstboom en andere versiering aanbrengen is Glibbers werk.
Ongeveer 21 jaar geleden deden we dit nog heel verliefd samen, alleen ik had al snel door wil de relatie langer gaan duren dan moet je dit echt niet samen blijven doen.
Elk jaar geeft het weer een dubbel gevoel, ik kan bijna niet wachten tot ik weer mag beginnen, maar zie er tegenop om alles van zolder te halen.
Uiteindelijk staat alles beneden, dan pak ik een sigaret en een biertje en zit een tijdje het slachtveld te overzien en denk Glibber waar begin je aan.
Ook Chico keek met een blik van, ik ben blij dat ik hond ben je zal dit maar elk jaar moeten doen.
Sigaret op en biertje leeg, kom op nu er tegenaan effe rammen en het is weer gebeurd, bedenk ik mij terwijl ik een biertje tap en nog een sigaret opsteek.
Ik ga hard aan de slag en alles loopt zoals gepland, want ja Glibber heeft het helemaal in zijn koppie hoe hij het elk jaar weer doet.
Maar ook echt alles gaat hetzelfde als andere jaren.
Ik schijn zonder dat ik loop te mopperen toch iets uit te stralen van laat hem maar even alleen, mevrouw Glibber zit altijd heel toevallig erg diep in een film en Chico ligt opvallend rustig in zijn mand.
Na een paar uurtjes werken beginnen de resultaten zichtbaar te worden en begin ik er steeds meer lol in te krijgen.
Uiteraard ligt Chico dan nog steeds in zijn mand en zit mevrouw Glibber heel relatie-technies nog steeds heel diep in alweer de volgende film.
Alles en iedereen komt opeens weer tot leven als Glibber even na eenen met een tevreden gevoel op de bank gaat zitten en zegt, zo we hebben het eerste gedeelte weer voor elkaar.
Alleen dat is pas het begin, we krijgen natuurlijk ook nog de tuin en de gang.
Die vallen onder fase 2 van het hele kerstgebeuren en hebben iets minder haast.
Zaterdagmiddag de tuin gedaan en zaterdagavond in de stromende regen weer iets veranderd, want het was niet naar mijn zin.
Ja sorry hoor, ik mag het hele jaar redelijk serieus overkomen, maar met de kerst veranderd hier alles in een drie weken durende (gepaste) kitschtent.
Uiteraard zaterdagmiddag nog even naar de Gamma voor extra stekkerdozen.
Snappen doe ik het niet, maar moet elk jaar weer extra stekkerdozen kopen.
Geen echt goede foto, maar met flits blijft er helemaal geen sfeer over van mijn werk.
En dan krijgen we de gang nog natuurlijk.
Zaterdagavond eerst lekker kaasfondue gegeten, uitgebuikt met een Irish Coffee lekker naar Paul de Leeuw gekeken en om even na elven vond ik opeens dat ik dat gang moest gaan doen.
De gang was het laatste stukje en even na twaalven ging ik zitten en keek tevreden rond en dacht zo alles is weer af.
Het mag voor mij nog lang duren voor het 1 januari is geweest, dan begint hetzelfde ritueel weer opnieuw in omgekeerde volgorde.
Wat kan een mens een kerstmeut zijn he.
Sinterklaas is weer op weg naar Spanje, en daarom begint nu alles en iedereen aan de kerst te denken.
Ik ook, lekker een week vrij vind ik toch wel een heerlijke kerstgedachte.
Vanavond ga ik beginnen met de boom op te zetten en hoop morgen alles in kerstsfeer te hebben.
Ik ben er vanavond dus even niet, want moet de boom opdrinken, ehhhhh opzetten bedoel ik.
Ik rijd natuurlijk heel wat kilometers per week, soms vraagt men weleens is dat niet saai zo in je eentje.
Nee hoor, zo nu en dan lig ik blauw van het lachen in de auto.
Het meest zit ik natuurlijk op de grote weg, maar gelukkig kom ik ook wel eens door de kleinste en vreemdste dorpjes.
Deze week reed ik door Hoogblokland, had ik nog nooit van gehoord.
Om er te komen had ik al een aantal kilometers over een heel smal landweggetje gereden, voor ik uiteindelijk het dorp inreed.
En dan opeens midden in het dorp een stoplicht.
Ik stop keurig en vraag me een beetje af waarom hij daar stond.
Misschien in verband met de bocht verderop dat ze het verkeer om beurten laten komen was mijn simpele conclusie.
Ik sta een paar minuten te wachten en denk, wel een leuke vormgeving dat stoplicht.
Oogt vriendelijker dan die saaie dingen bij ons.
Ondertussen nog geen tegenligger gezien, maar ja slecht weer en in de ochtend dus zou kunnen.
Er hing een bordje onder, meestal staat daar wel iets belangrijks voor de wachtende automobilist op dacht ik zo.
Niet zo'n slimme plek om het pal onder het stoplicht te hangen, dus reed ik een stukje door om te kijken wat er op stond.
Sta ik al 5 minuten te wachten voor een reclamelicht van de plaatselijke kapper.
Hoe blond kan een mens zijn, maar ja als je haar maar goed zit.
Op de terugweg kon ik het niet nalaten wat extra gas te geven bij het "stoplicht" en daarna even te stoppen voor een paar foto's.
Ik vraag me alleen af, ben ik nou de enige die zo dom is om te stoppen?
Volgens mij zet het personeel hem expres op rood en liggen ze met zijn allen achter de kaptafels dubbel van het lachen als er weer zo'n stommerik stopt.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl