DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Gek wordt ik er van , al die afstandsbedieningen hier in huis.
Voor elk apparaat heb je een afstandbediening en je tafel ligt vol met al die krengen.
Als er dan ook nog eens een aantal mobieltjes bij liggen als je bezoek hebt dan zie je helemaal door de bomen het bos niet meer.
Bij Glibber gaan veel beslissingen in fases.
Fase 1, het begint te irriteren.
Fase 2, hij wordt er kriegelig van.
Fase 3, hij zoekt naar een oplossing.
Fase 4, hij zoekt en vindt de oplossing en betaald daar dan weer (meestal) veel te veel geld voor.
Inderdaad, ik heb een afstandsbediening gekocht waarmee je alles kunt bedienen.
De tv, radio, dvd, video, mindisc, cd nou ja gewoon alle apparaten.
Het is jammer dat de beertender geen infrarood heeft, anders zou ik helemaal gelukkig zijn.
Volgens de bijgeleverde cd-rom is het allemaal heel simpel.
Je sluit je afstandsbediening aan op de pc, voert alle apparaten in op de computer en na een paar simpele handelingen heeft je nieuwe afstandsbediening alles overgenomen.
Maar er is bij Glibber altijd nog een fase 5.
Vol enthousiasme gaat hij aan de slag.
Het beloofde half uurtje werk wordt ongeveer twee en een half uur maar dat mag de pret niet drukken.
Glibber doet het graag serieus en goed, en daar kan wat tijd in gaan zitten.
Maar het resultaat mag er zijn.
Inderdaad we hebben er een zevende afstandsbediening bij.
Echt lekker werken doet het nog niet.
Als ik de tv aanzet gaat ook gelijk de radio spelen.
Wil ik een dvd opzetten dan gaat de tv wel op dvd en ook de versterker gaat naar dvd, alleen de dvd zelf doet het niet.
Voorlopig dus nog niet alles in één hand.
Tijd voor fase 6, even iemand regelen die er verstand van heeft en het in gaat stellen.
Ik kwam uit werk en overbrugde de afstand van 15 meter naar mijn auto in een wereldrecordtijd.
Helaas door de wolkbreuk stonden er geen tijdwaarnemers en zal mijn wereldrecord voor altijd onopgemerkt blijven.
Ondanks de snelheid was ik doorweekt.
Op de radio hoorde ik dat in Leiden het verkeer muurvast zat en er grote wateroverlast was.
Ik was op een afstand van iets meer dan 5 minuten van mijn huis en dacht, overdrijven is ook een vak.
Ik draaide de Sumatrastraat in en trok gelijk mijn gedachte weer in, toen ik belandde in een zwembad waar gisteren nog een straat was.
Ik was toch al nat en ben even gestopt om wat foto's te nemen.
Ik dacht nog steeds dat dit een uitzonderingsgeval was.
Het stond mij bij dat ik laatst ergens gelezen had dat de waterproblemen in de Kooi door de gemeente waren opgelost.
Zo te zien, zijn er twee kansen of ik heb het verkeerd begrepen, of de gemeente heeft helemaal niets opgelost.
Zal ik het maar op het laatste houden.
Al jaren wordt de buurtbewoners beloofd de problemen op te lossen, onderzoek op onderzoek volgt.
Zou het niet slimmer zijn de onderzoeken te stoppen en gewoon de riolering te vervangen.
Belachelijk is dat er ondanks dat buurtbewoners de auto's verzoeken tot langzaam rijden, er nog steeds auto's zijn die extra vaart maken, waardoor er weer extra golven de huizen in stromen.
De brandweer had het zo druk dat ze niet overal tegelijk konden zijn om te pompen.
En ja, dan zit er niets anders op dan staan wachten op hulp terwijl je huis onderloopt.
Daarna kwam ik in de bewuste verkeerschaos terecht en deed (omdat ik een hoop sluiproutes ken) slechts een half uur over de laatste vijf minuten.
De Willem de Zwijgerlaan stond aan twee kanten potdicht door de wateroverlast, en ook in de tunnels stonden auto's stil omdat de motor door het water was afgeslagen.
Later werd ik gebeld of ik wist dat de brandweer om de hoek stond te pompen om de Willem de Zwijgerlaan weer begaanbaar te maken.
Ook was ondertussen TV West gearriveerd omdat het in Leiden toch wel flink raak was.
Het interview zal waarschijnlijk vandaag (vrijdag17:00 tot zaterdag 17:00 uur) wel op TV West te zien zijn.
Hoe druk het voor de brandweer was bleek wel uit het feit dat het korps uit Rijpwetering kwam, die zie je hier normaal gesproken nooit.
Ja daar sta je dan een beetje in het niets te spuiten, maar hij zag er ook ondanks alle ellende gelukkig de lol er van in.
TV West pakte de spullen weer in, en ook ik ging het maar wat droger opzoeken en terug naar de koffie.
Ik heb nog niet eens de meest sensationele foto's gemaakt, op Sleutelstad staan nog veel meer foto's gemaakt door diverse fotografen.
Het leuke van fotograferen tijdens tal van evenementen in Leiden is, dat je steeds weer dezelfde fotografen en technici tegenkomt.
Nog leuker is dat de omgang met elkaar gewoon erg leuk en vriendschappelijk is, regelmatig worden er dan ook foto's uitgewisseld of promotie gemaakt voor elkaar.
De een staat voor zijn brood en de ander voor zijn of haar hobby.
Maar als zo'n heel clubje elkaar tegenkomt en gezellig staat te kletsen dan valt dat meestal wel op.
En als je dan net zoals vorig jaar tijdens de Leidse Lakenfeesten met zijn allen gaat eten, dan is het niet verwonderlijk dat je achter je hoort, " zo volgens mij heeft de Leidse Paparazzi mediaoverleg".
Er zat dan ook een aardig clubje, behalve Glibber zaten er, Roelof Eleveld (Holland Centraal), Peter Schipper (persbureau Peter Schipper), Bert en Willie van BSG Media, Chris de Waard van o.a. Sleutelstad en Carolina D'Andrea proffessioneel amateurfotografe.
De enige die helaas ontbrak was Marjo Heemskerk waar ik veel samen mee fotografeer, ook zij werkt ( als vrijwilligster) voor Holland Centraal.
Afgelopen weekend was het natuurlijk ook weer zover en kwam iedereen elkaar weer tegen tijdens de marathon.
(foto Marjo Heemskerk)
En natuurlijk ook weer bij de finish.
Bert en Willie waren druk bezig met het geluid, nou ja Willie dan, Bert kijkt of het goed gaat. (geintjuhhh)
Een beeld wat we deze zomer weer bij veel evenementen gaan tegenkomen.
En dan zit er zondagavond weer zo'n clubje "Paparazzi's" na de marathon gezellig met zijn allen te eten.
Ja dan kan je op een gegeven moment reactie verwachten he.
Ik voelde me dan ook wel wat overvallen hoor, toen op het afscheid van de Polen iemand heel vrolijk op me afkwam en vroeg hoe het met me ging.
Ach ik wist gelukkig wie het droeg en het bleek niet voor mij bedoeld te zijn.
Maar ja, je staat toch even te kijken en vraagt je af,..........wanneer gaan we weer met de hele club eten.
Er moet toch iets te roddelen overblijven he.
Het is jammer dat Punt NL er gisteren door een storing ruim 12 uur uit heeft gelegen, maar de jongens kennende weet ik dat zij net zoveel gebaald hebben als wij.
Ben blij dat de problemen weer opgelost zijn.
De rust begint terug te keren in huize Glibber.
Op dit moment zijn de Poolse marathonlopers onderweg richting Torun.
Het afscheidsavondje van de lopers (vrienden) uit Torun was weer gezellig, maar na al die marathondagen begint dan ook bij Glibber de vermoeidheid wel toe te slaan.
De afscheidsavond gaat altijd gepaard met toespraken en wederzijdse cadeautjes.
Ryszard die al 15 jaar de leider en organisator van de groep is hield een toespraak waarin hij wederom de warme banden tussen Leiden en Torun benadrukte.
Hij had nog een crew-shirtje uit 2005 aan, het was daarom dan ook maar goed dat ik een leader-shirt en jack 2007 bij me had voor hem.
Tussen de toespraken door werd er zoals altijd weer veel gezongen door de Polen.
Na al die jaren weet ik nog steeds niet wat ze zingen, maar gezellig is het wel.
Ryszard gaf in zijn toespraak aan dat hij het voorzitterschap van de club had overgedragen en dat in de toekomst de twee heren links en rechts naast onze tolk Rein het stokje over gaan nemen.
In mijn toespraak gaf ik aan dat de Leiden Marthon de komende jaren vroeger wordt gehouden en vrijwel gelijk valt met de Marathon van Torun.
Zodoende is dit hoogst waarschijnlijk de laatste keer dat deze groep tijdens de marathon naar Leiden komt.
Als alternatief kon ik ze wel vast vertellen dat ik samen met de Stedenband Leiden Torun om tafel ga zitten om de groep op een ander moment van het jaar onder verantwoording van de Stedenband naar Leiden te laten komen.
Het antwoord kwam binnen enkele seconden.
Zij gaan hun marathon verplaatsen zodat ze kunnen blijven komen.
Een antwoord wat ik even niet verwacht had en stof tot erg veel nadenken gaat geven.
Hierna ging Ryszard verder met de cadeautjes.
De dames (Francien, Marianne en Wilma) die al jaren de verdere opvang van onze Poolse gasten hier in Leiden verzorgen, hadden ook weer originele cadeautjes voor de Polen.
Een klein lampje met waxinelichtje, dit stond volgens de dames symbool voor het vlammetje wat in de harten brandt en de vriendschap warm houdt.
Dat dit wederzijds zo gevoeld wordt blijkt onder andere wel uit één van de cadeaus die ik kreeg een kristallen hart wat symbool stond voor de vriendschap tussen beide steden.
Ik werd trouwens toch weer behoorlijk verwend als je het zo naast elkaar ziet wat mevrouw Glibber en ik dit jaar allemaal weer gekregen hebben.
Francien had namens de dames nog een apart cadeautje voor Ryszard met een geweldig gedicht erbij.
Ook de Poolse jeugd had het weer naar hun zin gehad in Leiden en hopen volgend jaar weer terug te komen.
Voor hun is het natuurlijk leuk dat Lech(L) de zoon van Rein ook Pools spreekt.
Ook binnen bleef het nog lang gezellig.
En ging de duim vast omhoog voor volgend jaar.
Vanaf morgen heb ik weer tijd en puf om bij de andere loggers te reageren, dat schoot er de laatste dagen even bij in.
Traditiegetrouw is er na afloop van de Leiden Marathon het marathonbuffet en feest voor alle medewerkers en andere betrokkenen bij de marathon.
Dit jaar was het in In Casa, ik denk een heel goede keuze die we de komende jaren moeten vasthouden.
Enige (persoonlijke) minpuntje vond ik het buffet, ondanks dat het heerlijk was zou ik nooit gekozen hebben voor een pastamaaltijd omdat de meeste mensen de avond ervoor ook al pasta hadden gegeten bij de diverse pastaparty's als voorbereiding op de marathon.
Ook onze Poolse vrienden hadden het helemaal naar hun zin.
Hier een paar superkanjers.
Dit zijn een paar van de mensen die zaterdagavond beginnen met de opbouw van het start/finishgebied.
Zondagmorgen zijn ze er alweer extra vroeg om de laatste dingen te regelen en op het moment dat iedereen richting buffet gaat zijn zij nog bezig met afbreken.
Echte marathonkanjers dus.
Over kanjers gesproken, hier nog drie.
Annemiek en Marianne helpen al jaren mee bij verschillende evenementen in Leiden, en ook Sonja die dit jaar voor het eerst actief de Leiden Marathon meemaakte had het helemaal naar haar zin.
Over naar het zin hebben, ook de jongere generatie Polen vindt Leiden een feest om naartoe te gaan.
En dat alles dankzij Ryszard Kowalski die al 15 jaar de groep Polen naar Leiden meeneemt.
Een uniek moment, Glibber danst eigenlijk bijna nooit.
Uitzonderingen zijn het Marathonfeest en zo nu en dan 3 October.
Op het moment dat ik met een Poolse ging dansen stond er dan ook opeens een hele batterij camera's op ons gericht.
Ik hoor haar nog vragen,"why is everybody taking pictures from us" ja leg dat maar eens uit.
En over foto's gesproken op de sites van Peter en Carolina kan je nog veel meer foto's over de marathon en het feest zien.
Gelukkig blijf je met dit soort feesten altijd nog ex buurtbewoners tegenkomen, altijd leuk voor een foto.
Het feest was ondertussen in volle gang en de stemming zat er goed in.
Ook Leo en Carola genoten na een heel drukke dag en voor Carola drukke weken.
De band Bazooka Joe speelt voornamelijk covers uit de 70, 80 er jaren die vrijwel niet van het origineel te onderscheiden zijn.
De meeste leden van de band ken ik nog van vroeger en hebben hun ervaring uit bands als Spirit of St Louis, Nou &, Axis Purple en Catapult gebruikt om nu een goede coverband neer te zetten waar ze zelf plezier in hebben.
Mochten er onder de lezers Rubbere Robbiefans zitten (de nederlandse sterre die strale overal) dit was dus in de clips Tante Jetje oftewel Aart Mol.
Ongeveer alles wat ik jullie nu vertel loopt onze nachtburgemeester Marjo hier uit te leggen aan Sonja, die al aardig ingeburgerd raakt in Leiden.
Moet ik dit uit de cooler drinken of eerst inschenken??
De stemming zat er duidelijk goed in, bij iedereen was de spanning van de marathon afgevallen, er kon nu gefeest worden.
Wij Leidenaren hebben het "stomme" principe dat we het onze gasten 200% naar hun zin willen maken, daarom stonden er vandaag dan ook ongeveer 800 vrijwilligers klaar voor de lopers.
Ja,... en daarna gaan we natuurlijk zelf uit ons dak om te vieren dat het weer gelukt is.
En dat lukt ons aardig hoor na zo'n inspannende dag.
I'am going to rock you all night long, of iets van die strekking denk ik.
Nog zomaar een paar marathonkanjers, want zo kan je alle vrijwillgers gerust noemen.
De man met de boa vroeg iedereen of hij hem even om mocht hangen, en beloofde dat je dan een lach op je gezicht kreeg.
Hij had gelijk, het werkte.
Met het maken van deze log zie ik ook hoe vaak men mijn camera even gepakt heeft, maar het levert ook weleens leuke familieplaatjes op.
Ondertussen ging het feest lekker door.
En genoten ook Robert Laan en zijn vrouw van het succes van deze marathon.
Natuurlijk staan er een heleboel belangrijke mensen van de organistaie niet op deze log zoals bijvoorbeeld, Mok, Shirley, Tjeerd, Mac en ga zo maar door.
Eigenlijk zouden alle medewerkers erop moeten staan, daarom in de slideshow nog wat meer foto's van diverse medewerkers.
Het is moeilijk dat weet ik, maar misschien een leuk idee om ooit eens een groepsfoto te maken met zoveel mogelijk vrijwilligers.
Zondag was de Leiden Marathon en ondanks dat ik zelf geen meter gelopen heb, voel ik me alsof ik 5 marathons heb afgewerkt dit weekend.
En klaar ben ik nog niet want vanavond het afscheid van de Poolse lopers en door 16 jaar ervaring weet ik hoe dat werkt.
We hebben een hele drukke marathon gehad met ruim 8000 deelnemers.
Zaterdag bij de na-inschrijving in de Pieterskerk bleek al dat we mede door het goede loopweer een flink aantal deelnemers zouden gaan krijgen.
Zondagmorgen was dan ook iedereen er klaar voor, zoals ook Roelof Eleveld van Holland Centraal, die vanaf de motor weer een live verslag deed.
Om de start te fotograferen had ik het dit jaar eens hogerop gezocht.
Wat een paar mooie foto's opleverde.
Iedereen ging met frisse moed de 5, 10, 21 of 42 kilometer tegemoet.
En ondanks dat er ruim 8000 deelnemers langs flitsen haal je er toch weer een aantal bekenden uit, zoals bijvoorbeeld Tom Holswilder van Koetshuis de Burcht.
Volgens mij hebben sommige er geen weet van dat ze lopen.
Ik had wel eens een interview met Teun willen horen na afloop.
Nieuw dit jaar is de 5 kilometerloop en grappig deze vader met zijn dochtertje had ik ook al eens op de foto gezet met de Singelloop.
Op weg naar de auto kwamen we langs café Ons Cafeetje waar het al volop feest was met de Rijnsons.
Er waren meerdere uitvalwagens op het parcours, alleen als het echt druk zou worden stonden wij als extra wagen ingepland.
Daarom konden wij rustig over het parcours om een sfeerreportage te maken.
Ook Marjo zat bij ons in de wagen om foto's voor de kabelkrant te maken.
Onze eerste stop was in Zoeterwoude ter hoogte van Cafe de Vriendschap.
De lopers van de hele en halve marathon waren hier juist gepasseerd en de vrijwilligers waren druk bezig alles weer in orde te brengen, om de lopers op hun tweede doorkomst weer van dienst te zijn.
In afwachting van de eerste loper op de hele marathon vermaakte eigenaar Hugo het publiek met zijn Nederlandstalige nummers.
Omstreeks half twee kwam de eerste loper in zicht, dit was op het 25 km punt en het werd dus al duidelijk dat er geen supertijd gelopen zou worden vandaag.
Jos Hoogeboom was de eerste loper en hij zou deze positie niet meer afgeven deze middag.
We reden verder Zoeterwoude dorp in en ook hier stond er veel publiek die het heerlijk naar hun zin hadden.
Voor de lopers is het gezellig en stimulerend als er veel publiek staat, alleen ze hebben ook stukken waar ze echt helemaal op zich zelf aangewezen zijn.
Vervolgens pikten we de nummer een weer op in de Stevenshof.
Ook in de Stevenshof was het overal feest en op plekken waar geen band door de organisatie was neergezet hadden buurtbewoners zelf spontaan enn feestje georganiseerd.
Nikos en Ferdy konden op dat moment nog genieten, niet lang daarna moesten zij de eerste uitvallers vervoeren.
Het aantal uitvallers was dit jaar trouwens heel erg laag, ondanks dat het in de middag warmer werd.
Ook de mensen van het massageteam wat onderweg stond hadden toen nog weinig te doen.
Zelfs op de meest afgelegen plekken in de Stevenshof stonden mensen of zaten mensen langs de kant om de lopers aan te moedigen.
Het leuke aan de Leiden Marathon is dat het publiek echt meeleeft met de lopers.
In de Mors in Leiden waren dan ook door bewoners spontane sponsposten opgezet vanwege de warmte.
We draaiden de Jacob Catslaan op en dat is zo'n beetje de feeststraat van Leiden tijdens de marathon.
Het was weer geweldig versierd en de stemming zat er goed in, maar ja er stonden dan ook diverse dweilorkesten te spelen.
En alles natuurlijk weer aan elkaar gepraat door Claas Griffioen.
Gelukkig wist ik hier nog twee lopers van Team 20 van de Roparun op de foto te nemen, zoals hier Richard van der Klis.
En even later Rinus die mij al uit de verte herkende ondakns dat hij er toen al zo'n 38 km op had zitten.
Voor meer foto's Jacob Catslaan, klik hier voor de foto-slideshow.
Hierna gingen we naar weer een mooi punt in Leiden, Huis de Bijlen.
Ook hier is het elk jaar enorm druk en vooral heel gezellig.
Het is dan ook elk jaar weer een feest voor de lopers om onder de poort door te komen en opeens zoveel publiek te zien.
Het is dan nog maar een klein stukje tot de finish en iedereen moedigd ze aan om sterkte te wensen voor het laatste stukje.
Het begon tegen vijven te lopen en de laatste loper(s) was in aantocht, daarom snel naar de finish om hem of haar te verwelkomen.
Normaal rijden we zelf achter de laatste loper, maar dit jaar leek het me leuk om het eens van de andere kant te bekijken.
De lopers die tegen het eind van de middag finishen hebben het echt zwaar gehad onderweg en zijn dan ook superblij als ze hun marathon volbracht hebben.
De organisatie stond de laatste lopers/helden met bloemen op te wachten.
Als laatste loper werd dit jaar Mieke Scholts binnengehaald.
Dolblij finishte ze in een tijd van 4 uur 59 minuten en 55 seconden, precies op tijd om nog een medaille te krijgen.
Achter haar een grote groep motoren en volgwagens van de organisatie.
De dames van deze uitvalwagen hadden het ook helemaal naar hun zin gehad en gelukkig niet teveel mensen moeten opvangen.
Iedereen kon opgelucht adem halen, de Leiden Marathon 2007 was weer een geslaagd evenement.
Volgend jaar is hij vroeger in het seizoen op 18 mei.
Voor meer mooie foto;s moet je zeker eens kijken bij Peter, waar eerdaags ook dit soort T shirts over bijvoorbeeld de Peurbakkentocht te krijgen zijn en Carolina.
Morgenavond een verslag van het marathonfeest na afloop.
UPDATE: Op deze site zijn filmpjes te zien van de finish op de diverse afstanden.
Zaterdagmorgen werd ik al vroeg mijn bed uitgeblazen.
Nee, gelukkig geen noodweer maar door de vrolijke klanken van de Maretoeters.
Vanaf ongeveer half negen waren ze bezig de deelnemers aan de derde Toetertoer in feeststemming te brengen, en mij wakker te maken.
Het is ze allebei gelukt.
Het was de dag van de Derde Toetertoer, een geweldig initiatief de Lions Leiden Oude Rijn
Club 58 is een club voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapten die geweldig werk verricht in Leiden voor deze groep.
Tijdens de Toetertoer mogen de deelnemers van Club 58 meerijden in de bedrijfs en vrachtwagens van vele bedrijven en instanties.
De ongeveer anderhalf uur durende tocht gaat al toeterend door de regio.
Het was dan ook al vroeg druk bij Club 58, busjes reden af en aan om de deelnemers te brengen.
Op het terrein van de Groenoordhallen stond het ondertussen vol met de meest mooie wagens om de deelnemers te vervoeren.
Al toeterend wachten zij op hun passagiers.
Ook een hele rij Jeeps van de Amsterdam-Dakar race ( stond echt Amsterdam op en geen Parijs) stonden te wachten op hun bijrijders.
Ja en moet je nu in de stad wel of geen helm op, deze bezoeker vond zijn pet eigenlijk wel voldoende bescherming geven.
Ondertussen stroomde het terrein vol met deelnemers die vol spanning de wagen opzochten waarin ze mee mochten rijden.
En geloof me, tussen ongeveer een honderd toeterende wagens is dat best moeilijk zoeken.
Maar iedereen vond gelukkig de auto waar ze ingedeeld waren.
De motorrijders en politie stonden klaar om de stoet te begeleiden.
Mede-organisator Cees Ashmann gaf nog uitleg aan de pers over dit geweldige initiatief wat vandaag al weer voor de derde keer plaats vond.
Naast hem zitten ook Jan Hopman, Paul Akkerman, Geert Keuter en Bernd Weeke in de organisatie.
En ook burgemeester Henry Lenferink ondersteund dit geweldige initiatief.
Het wachten was even op directrice Guusje v/d Meer (links) van Club 58.
Toen ook zij de Maretoeters gepasseerd was en het terrein opkwam kon de rit beginnen.
Iedereen was er duidelijk klaar voor en had al lol voor tien.
Na een ruim anderhalf uur durende tocht kwam de stoet weer terug bij de Groenoordhallen.
Een mooi gezicht en vooral gehoor zo'n lange rij toeterende vrachtwagens.
Het was een beetje jammer dat mijn camera niet deed wat ik wilde.
Kreeg de stoet niet scherp en vreesde al dat er iets niet in orde was met de lens.
Het verkeer moest een tijdje wachten totdat alle wagens weer op het terrein van de Groenoordhallen waren.
Hier kwam ik gelukkig fotografe Carolina D'Andrea tegen, die met een simpele klik mijn camera weer in orde bracht.
Ik dacht al dat mijn lens echt kapot was, maar kon dankzij haar weer verder fotograferen.
Ondertussen waren alle wagens teruggekeerd op het terrein.
En kwamen de bijrijders vol met verhalen de wagens uit.
Maar niet alleen de bijrijders, ook de chauffeurs en de motorrijders hadden genoten van deze derde Toetertoer.
Natuurlijk moest er nog een groepsfoto komen, en dat is best moeilijk met zo'n grote groep mensen.
Maar natuurlijk lukte het en gingen alle armen spontaan de lucht in om aan te geven hoe het geweest was.
Iedereen had genoten van deze unieke zaterdagochtend.
Volgend jaar hoop ik dat hier een foto komt met een affiche van Toetertoer 2008.
Eigenlijk ga ik daar gewoon vanuit, gezien het succes van de afgelopen drie jaar.
Zondag is de Leiden Marathon en ben ik druk in de weer met o.a. de uitvalwagens.
Maandag een verslag over de Leiden Marathon.
Eigenlijk had ik donderdagavond gepland een aantal dingen te doen, maar zo nu en dan is het wel goed als je daar van wordt weerhouden.
Mini Glibber belde en vroeg of ik ook zin had om even te gaan varen.
Daar had ik eigenlijk wel zin in en kwam goed uit.
Afgelopen weekend waren de tank en de koppelingen gejat uit mijn boot en dan is het altijd handig om met zijn tweeen de nieuwe boel weer aan te sluiten.
Ik ga nu niet uitwijden over het feit dat we de boot niet aan de praat kregen en er een derde persoon bij moest komen om ons te helpen.
Nieuwe slang was te lang en zat daarom veel lucht in.
(Bedankt Aad)
Uiteindelijk konden we varen en door het warme weer zaten er overal mensen lekker aan het water en ook de terrassen zaten vol.
Al varend hadden we het er over dat we best wel veel terrassen aan het water hebben in Leiden.
We voeren richting Koorenbeurs en hoorden vreemde geluiden.
Nee hoor geen paniek de motor bleef lopen.
Nee donderdag was er een poëzie manifestatie rondom de Koornbeurs.
Vol verwachting voeren we onder de brug door.
En zaten gelijk in de drukte, alle terrassen zaten stampend vol.
Van alle kanten hoorden we hee hallo etc etc.
Er zaten of stonden dus vele bekenden van ons.
Het zal best mooi geweest zijn, alleen op het moment dat wij langsvoeren kon het ons niet echt boeien.
Soms spreken gezichten boekdelen in plaats van gedichten.
Maar verder had schijnbaar iedereen het naar zijn zin.
En ja Japanners zwaaien altijd he als ze een camera zien.
Jullie begrijpen het al, we zijn maar doorgevaren en kwamen terecht bij de terrassen waar men er toch iets meer onderuitgezakt bij zat.
Of waar men nog lekker zat te eten, en ook de zwanen weten precies waar er te eten valt.
Daarom moet je als zwaan wel in de buurt blijven he.
Uiteindelijk vlak bij huis kregen we toch nog een portie poëzie.
Sommige beelden hebben geen woorden nodig, dat is poëzie op zichzelf.
Om het een beetje compleet te maken in de foto slideshow nog wat meer terrassen aan het water.
Maar echt compleet is het beeld niet, want we hebben nog veel meer terrassen op en aan het water.
Kleintjes delven vaak het onderspit zegt men.
Ben ik het niet helemaal mee eens.
Natuurlijk het is vaak dat kleintjes er harder aan moeten trekken om hun plek te krijgen en te behouden.
Maar vlak ze niet uit die kleintjes, vaak zijn ze beresterk en onverwoestbaar.
Regelmatig zie ik bij Het Praethuys zo'n kleintje die zich nergens iets van aantrekt.
Hij staat rustig tussen de grote jongens met een air van wie doet me wat.
Je ziet regelmatig mensen vol bewondering naar het kleintje kijken met een blik van, leuk he.
En dat vind ik ook, lef hoor van dat kleintje om zich nergens iets van aan te trekken.
Enne,...........het is wel de enige met voorwiel aandrijving.
(ik heb het nog steeds erg druk dus even nog geen tot weinig reacties van mijn kant)
Afgelopen dinsdagavond was in Café Rooie Kees in Burgerveen de CD presentatie van de nieuwste CD van Blood Sweat & Kiers.
Zowel Glibber als mevrouw Glibber en Mary-Ann en Obi waren naar Burgerveen gegaan om de presentatie en het concert te gaan meemaken.
En als vanouds was het natuurlijk weer vanaf begin af aan swingen geblazen.
Het café was afgeladen met fans, vrienden, muzikanten en bekenden.
Ook jazz en blueszangeres en Edison winnares Lils Mackintosh was aanwezig.
Alle bandleden kwamen aan bod voor indrukwekkende solo's.
Zoals Chris 'C' Clemens.
Drummer Maarten Kruijswijk.
Bassist Ab Hansen
En uiteraard Wouter Kiers zelf ook.
In de eerste set werden voornamelijk nummers gespeeld van de nieuwe CD.
Het belangrijkste van de avond was natuurlijk de CD presentatie.
De eerste CD werd aangeboden aan niemand minder dan Mr Boogie Woogie, als dank voor zijn steun en medewerking de laatste jaren.
Zonder optreden kwam Mr Boogie Woogie natuurlijk niet weg.
Ik heb vorig jaar een optreden van hem in de Waag gezien, dus had al de hoop dat hij mee zou gaan spelen.
In de pauze werden de CD's verkocht en uiteraard gesigneerd.
Het publiek stond in de rij om de CD te kopen en te laten tekenen.
Even een muzikaal onderonsje tussen de ex en de nieuwe bassist van de band.
Had schijnbaar ook de waardering van Mr Boogie Woogie.
Na de pauze barstte het feest echt helemaal los.
Behalve Mr Boogie Woogie kwam ook Lils Mackintosh het podium op.
En Lils is altijd goed voor lekker swingwerk.
Alhoewel ze ook geweldige ballads kan zingen, waar iedereen ademloos naar kan luisteren.
De tent ging volledig uit zijn dak en stond van voor tot achteren vol.
De enige die zich nergens iets van aantrok en rustig zijn drankje dronk was het beertje.
Ook buiten stonden nog mensen en nieuwsgierig als Wouter is, moest hij daar natuurlijk even naar kijken.
Een saxofoon op een vol terras op een warme voorjaarsavond, bestaan er mooiere dingen?
Nadat hij ook even de bar bekeken had, kwamen we helaas op het eind van het concert.
En zoals altijd eindigde het concert met de truc met de saxofoon.
Alleen het is niet zo hoog in café Red Kees, daarom dit keer door de knieen met de saxofoon op je kin.
De CD Live At The Red Kees Café is zeker een aanrader met daarop een groot gedeelte van hun beste nummers.
In de agenda is te zien waar ze de komende tijd optreden en zeker aan te raden.
In de reacties las ik o.a. laat eens iets horen van ze.
Helaas van de nieuwe CD staat er nog niets op de website, maar ik heb wel een You Tube filmpje gevonden.
Is volgens mij (vrijwel zeker weten, hoor n.l. mezelf lachen) opgenomen tijdens de eerste CD presentatie januari 2006 in The Duke.
Op de achtergrond hoor je ook vanuit het publiek Lils Mackintosh nog meezingen.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl