Ze zeggen wel eens alles komt in drieën, ik moest daar van de week opeens aan denken.
Ruim 31 jaar geleden ben ik in de buurt komen wonen met het idee zo snel mogelijk terug te verhuizen naar de buurt waar ik oorspronkelijk vandaan kwam.
Ik werd echter al gauw gegrepen door het intieme en volkse karakter van de wijk.
Er was een een oud buurthuis waar ik al snel regelmatig kwam, en ooit zei iemand tegen mij.
Glibber, wij gingen destijds altijd naar de Jordaan in Amsterdam, hier heb je de Leidse Jordaan.
En hij had gelijk, kortom ik bleef hangen in de wijk en genoot.
Het nieuwe buurthuis kwam en al gauw zat ik in het bestuur van de speeltuin, het buurthuis en was woordvoeder van het buurtcomité.
Omdat ik in 1993 een korte uitstap naar de politiek maakte, heb ik het buurtcomité destijds verlaten.
Eind jaren negentig sloten zowel speeltuin en buurthuis vanwege de bezuinigsdrift van de gemeente Leiden en stierf er voor mij voor de eerste keer een stukje Groenoord.
Momenteel wordt er enorm veel gesloopt in Leiden Noord om plaats te maken voor Nieuw Leyden.
Dit jaar werd het ex buurthuis wat nu dienst deed als kinderdagverblijf gesloopt om plaats te maken voor de nieuwbouw van Nieuw Leyden.
Nu snap ik ook dat destijds al onze acties om speeltuin en buurthuis open te houden geen gehoor vonden.
Er waren toen beperkte plannen hoe Nieuw Leyden eruit ging zien, de plannen waren duidelijk veel verder dan wij te horen en te zien kregen.
Ook de redelijk betaalbare huurappartementen naast het buurthuis die er pas 25 jaar staan, zijn ondertussen gesloopt voor de nieuwbouw.
Toen ik foto's van de sloop maakte, zag ik nog het feest van de opening destijds voor me.
Op dat moment stierf er bij mij voor de tweede keer een stukje Groenoord.
De huizen tegenover het buurthuis blijven nog wel staan en ik werd naar binnen geroepen door de dochter van de bewoner van het huis aan de overkant of ik even haar vader gedag wilde zeggen.
Natuurlijk wilde ik dat.
Ik schrok toen ik Hans in bed zag liggen, het was een oude magere man geworden.
Hij was nog vol enthousiaste verhalen over het (zeg maar gerust voor zijn gevoel) "zijn buurthuis".
Hans was een van de meest karakteristieke vrijwilligers binnen het buurthuis.
Terwijl ik aan zijn bed stond keek ik uit het raam en zag het gesloopte buurthuis, en dacht terug aan de krantenfoto uit de jaren tachtig toen hij en zijn vrouw als trotse eerste bewoners de sleutel in ontvangst namen van wethouder Dick Tesselaar.
Het leuke met Hans was, hij was een klager.
Aleen de meeste klagers gaan in een hoekje zitten klagen en doen verder niets.
Nee bij Hans lag dat anders, hoe harder hij klaagde hoe meer hij ging doen, in en om het buurthuis.
Maar vertelde wel de aanwezige staf even hoe het anders kon.
Hij zette zich echt overal voor in, of het nu bardiensten draaien was, de bejaardenbingo of de huttenbouw voor de kinderen, Hans was er bij.
Deze week ontving ik een mail van zijn dochter met het bericht dat Hans afgelopen maandag op 79 jarige leeftijd is overleden.
Voor zijn familie en vrienden is het natuurlijk heel triest.
Persoonlijk denk ik dat je een goede timing hebt gehad Hans, want je had het nooit kunnen verkroppen als er eerdaags mensen hadden gewoond op de plek van het jou zo geliefde buurthuis.
Mocht er een Hiernamaals bestaan, het ga je goed Hans.
Groetjes van die kleine met (destijds) die rotsnor en zijn vrouw.
Vrijdagmiddag om 12 uur is de uitvaart van Hans op Rhijnhof, daarmee sterft voor mij voor de derde keer een stukje van het Buurt en Speeltuinwerk in Groenoord.
(met dank aan Lenie voor de foto's.)
(Update: Lenie heeft nog wat foto's van haar vader in een fotoalbum gezet en vroeg mij dat even door te geven.
Het album kan je op deze site http://mijnalbum.nl vinden, tik vervolgens HANS NONKES in en dan op zoeken.)