DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Zoals ik al eerder schreef, het hele 3 Octoberfeest staat bol van de tradities.
Als je kijkt naar hoe 3 October vroeger gevierd werd, dan is er eigenlijk niet veel veranderd en zal er ook nooit echt veel veranderen, er worden hooguit onderdelen aan de tegenwoordige tijd aangepast.
Maar dat is de kracht van het feest en misschien daarom ook wel dat er al vanaf 1886 georganiseerde feesten zijn.
Mijn ouders zijn allebei van oorsprong geen Leidenaren.
Ik weet nog dat we als kind vaak met een nichtje naar 3 October gingen en mijn vader doorwerkte op 3 October.
Het was in de tijd dat hij zijn kantoor nog aan het opbouwen was en er moest brood op de plank komen. (en geld in het laatje zodat wij als kinderen 3 October konden vieren hahaha)
Twee dingen vergeet ik nooit meer.
Ik was een jaar of zes toen in Nederland de grote polio-explosie kwam en ook ik kreeg door de intenting een lichte vorm van polio, die gelukkig helemaal verdwenen is.
Dat jaar mocht ik de optocht kijken vanuit het raam van Penseel op de Haarlemmerstraat, zij hadden daar een herenkledingzaak en ik lag prinsheerlijk voor het raam op de eerste verdieping.
In 1962, ik was toen negen jaar, sloeg het 3 Octobervirus echt toe bij ons thuis.
Mijn vader was gekozen als bestuurslid van de 3 Octobervereeniging, en dat gaf een hoop veranderingen in ons 3 Octoberpatroon.
Een van de eerste veranderingen was, dat we vol trots stonden te zwaaien naar de koets waar mijn vader als bestuurslid in zat.
Vanaf dat moment was 3 October heilig bij ons in de familie, en als het maar in het kader van 3 October was, dan was bijna alles geoorloofd.
De weken voor 3 October denk ik regelmatig terug aan die tijden en constateer dat er eigenlijk in al die jaren niet veel veranderd is.
Ik ben eens gaan kijken bij mijn vader of hij nog wat foto's had uit die tijd, helaas niet al te veel.
Maar genoeg om te zien dat er niet veel veranderd is.
Poseren deed men toen ook al graag, al is het wat stijver dan nu.
Deze bestuursfoto begin jaren zestig in de Pieterskerk is niet tijdens 3 October gemaakt omdat iedereen zijn normale pak aan heeft en niet het jacquet zoals gebruikelijk met 3 October.
Een hoop gezichten van mensen die in mijn jeugd regelmatig bij ons thuis vergaderden.
Deze foto van de taptoe op 2 October zou zo vorig jaar genomen kunnen zijn.
Nog steeds loopt vrijwel elk kind en/of volwassene in Leiden een aantal jaar met zijn of haar sportvereniging mee in de taptoe op 2 October.
De taptoe is een blijvende hulde aan de grote mannen van 1574 zoals Prins Willem van Oranje, burgemeester Van der Werf, Jan van Hout. Jan van der Does en Louis Boisot.
Ook deze foto van de optocht kan vorig jaar genomen zijn, alleen alle winkels op de foto bestaan niet meer.
Een show voor het stadhuis en dikke rijen kijkers langs de kant.
Door onder andere de shows vallen de gaten in de optocht.
Maar voor de echte Leidenaar is een optocht zonder gaten geen optocht, dus geen probleem.
Over majorettes gesproken.
Mijn vader zat in de optochtcommissie, gekscherend ging in de familie en kennissenkring het verhaal dat hij dat uitsluitend deed omdat de majorettes niet onaantrekkelijk waren.
Ja, ik hou me er buiten alleen wel toevallig dat ik alleen deze foto van de start van de optocht kon vinden.
Al decennia lang onze Leidse trots, meermalig wereldkampioen Show en Marchingband K&G stal ook in de zestiger jaren al de show en harten van de Leidenaars.
Vroeger reed de Gouden Koets van de 3 Octobervereeniging niet elk jaar mee.
Tegenwoordig wordt hij gelukkig elk jaar gebruikt in de optocht en dat is hij waard ook.
Over Gouden Koets gesproken, aan Koninklijke belangstelling heeft het 3 Octoberfeest nooit gebrek gehad.
Veel prinsen en prinsessen hebben in Leiden gestudeerd en zullen incognito meerdere malen gedeeltes van het feest meegevierd hebben.
In 1974 bij de vierhonderdjarige herdenking kwam een behoorlijk grote delegatie van de Koninklijke familie op bezoek in Leiden tijdens het feest.
Heb het helaas niet meegemaakt, ik werkte in Zwitserland en mocht niet voor een paar dagen weg van de baas.
Het is mijn enige 3 October geweest die ik niet heb meegemaakt, en nam mij voor dit overkomt mij nooit meer.
Met tranen in mijn ogen zat ik boven op een berg in een halve meter sneeuw me te bezatten.
Ondertussen denkend, op dit moment loopt de optocht daar, nu zitten mijn vrienden op die plek, straks gaan ze daar naartoe etc. etc.
Wat was Beatrix toen nog jong he.
Over jong gesproken, dat waren er meer toen.
Zoals de man naast Beatrix, vooruit ik zal geen naam noemen, maar half Leiden heeft de acte van zijn koophuis bij hem laten passeren.
En kom je niet uit Leiden, ach het is gewoon de broer van Gerben, de meest besproken wielrenner in de zestig/zeventiger jaren.
Nee, veranderen doet er eigenlijk weinig tot niets.
Nog steeds elk jaar de prachtigste kostuums en veel paarden in de optocht.
De dochters van de majorettes van toen, zullen nu wel showgirls of huppeldepup ballet heten.
En zoals altijd staan ook dit jaar weer het bestuur en duizenden Leidenaren om acht uur 's morgens in het Van der Werfpark om tiidens het Koraal een aantal Vaderlandse liederen te zingen.
Er is in al die jaren dus eigenlijk aan de pijlers van het feest niets veranderd en zal ook nooit veranderen.
En dat zwaaien naar de koetsen, dat is er bij mij altijd in gebleven.
Alleen ben ik daar niet de enige in, ongeveer tweehonderd duizend mensen staan dat elk jaar weer te doen.
Wacht, één ding is er denk ik toch veranderd.
Ik zie op bovenstaande foto Hans Janssen met een sigaret in de koets zitten, roken in de koets zal je (denk ik) nu niet meer zien.
Maar ja, Hans was onafscheidelijk van zijn schetspotlood en sigaret.
Vanavond zit ik bij de oefening van het Koraal, wat gewoon al een feestje op zich is.
Verslag daarvan en wat andere vooruitblikken volgen nog de komende dagen.
Tijdens onze vakantie in Luxemburg zijn we ook nog even in Grevenmacher geweest.
Deze plaats is vooral bekend door de wijnfabrikant Bernard Massard.
Behalve dat je de wijnkelders van Bernard Massard kan bezichtigen, heeft hij ook nog een mooie planten en vlindertuin.
Als echte toeristen, de bus en de hostess waren het enige wat ontbrak, hebben we natuurlijk ook de vlindertuin bezocht.
Het was een van de koudere dagen en dan is een uurtje rondlopen in tropische temperaturen nooit weg.
Behalve vlinders vlogen er ook vogeltjes rond.
Nou ja vlogen, .....zaten op een tak en sommige waren nog te lui om op een tak te gaan zitten en hielden het lekker laag bij de grond.
Maar het ging natuurlijk om de vlinders, en die vlinderden er lustig op los.
Moeilijk om ze op de foto te zetten, als ik ingesteld had vlogen ze weer weg.
Deze vond ik wel een heel erg apart uiterlijk hebben.
Eigenlijk was het beest net zo vaag als de foto.
Deze liet zich gelukkig een stuk makkelijker fotograferen, maar ja die zat net te eten en dan zou ik ook niet wegvliegen.
Wie in elk geval niet weg konden vliegen waren deze bijen.
Kunnen ze die beesten geen rugnummertjes geven, dan zie ik tenminste waar ze naartoe krioelen.
Gelukkig zat dit beest ook achter glas.
Hij is niet zo groot maar kom hem toch liever niet ergens in mijn kamer tegen.
Maar ik kwam natuurlijk voor de vlinders en er waren er gelukkig nog een paar die zich best wel even wilden laten fotograferen.
Deze vind ik ook wel mooi, maar ja heeft oranje he, en als chauvinistische Hollander heb je natuurlijk iets met dat kleurtje.
Voor mensen die van orchideën houden was er ook genoeg te zien.
Wat hebben die vlinders in verhouding eigenlijk grote achterpoten he.
Best wel leuk om even een uurtje rond te wandelen door de hal, vooral de temperatuur vond ik erg prettig.
Na een (klein) uurtje hadden we het wel gezien, dus toe aan een drankje.
Daarom gelijk maar door naar de wijnkelders van Bernard Massard, waarover eerdaags een log.
We waren tegelijk met een bus Hollandse toeristen, en geloof me, niks is erger dan dat.
Zo ik mag gelukkig ook weer eens een verhaaltje blaffen.
Zondag was het mooi weer en dacht het baasje laten we Chico weer eens een stukje laten snuffelen.
Het werd het Leidse Hout, lekker dichtbij voor het baasje en voor mij ruimte genoeg.
Wat een rare bladeren dacht ik nog.
Maar bhamm voor ik het wist lag die stomme baas van me weer plat.
Ik dacht nog oh jee die valt, maar nee hoor hij moest weer met dat zwarte kastje om zijn nek aan de gang.
Die gek kan het niet laten he, in de vakantie kon hij al niet van die stokken afblijven en nu weer niet.
Hij liep te gooien met elke stok die hij tegenkwam en ik maar opruimen, doodmoe wordt ik er van.
Gelukkig we kwamen bij de vijver en daar liggen geen stokken.
Wel aantrekkelijk natuurlijk dat water, maar ik hield me in.
Ik denk dat er toch minder Labrador in me zit dan ik zelf dacht, echt boeien doet dat water me niet.
Oh jee muziek dat wordt weer stilstaan.
Mijn baasjes staan altijd stil als er ergens muziek is, rare gewoonte hoor.
Ik dacht toch echt dat het muziek was, maar ze liepen zomaar door dit keer.
Al snel had ik door waarom, we gingen naar Bar Le Chien.
Nou ja zij noemen dat geloof ik Theehuis de Leidse Hout.
Ik ben nog niet zo'n domme hond hoor, liepen ze bij die eerste muziek door wat ik niet snapte.
Hier was dus ook muziek alleen nu van die vissenmeneer, ehhh oh ja Rob Baars en Chris Koene.
Ik vraag me trouwens af waarom ze het Theehuis noemen, heb mijn baasjes er nog nooit thee zien drinken.
Ik weet nooit hoe ik mij op een terras nou precies moet gedragen, moet ik achter iedereen aan gaan lopen, moet ik blaffen.
Ik weet het niet, het liefst zou ik gewoon op schoot kruipen.
Maar ja dat staat natuurlijk een beetje raar zo'n klein hondje op schoot.
Daarom ga ik altijd maar rustig onder de tafel zitten.
Heb ik een mooi uitzicht en kan niemand me lastig vallen.
Zo nu en dan kijkt het baasje met zijn zwarte kastje even of ik er nog zit, zeker te lui om zijn hoofd even onder tafel te steken.
Oh ik hoorde de muziek weer gaan spelen, dan zitten we hier voorlopig nog wel even.
Toch maar eens goed luisteren, waarom zij dat nou zo mooi vinden.
Nou geef mij maar een goede hondenfilm vind ik toch mooier geluid in zitten.
Maar goed de baasjes moeten ook wat hebben denk ik dan maar.
Na een uurtje of twee heb ik de baasjes maar weer terug naar die mand op wielen gebracht, want ik kreeg honger.
Maar heb toch even lekker met ze gespeeld en moest ook wel want moet het baasje alweer een nachtje missen deze week vanweg zijn werk.
Wandel, blaf en hotel ze, 
van Chico.
van Chico.Vluchtelingenwerk Leiden bestaat 25 jaar.
Om dit te vieren was er zaterdag een manifestatie op de Oude Rijn.
Bewust was voor dit weekend gekozen omdat ook de Leidse Kunstroute dit weekend weer werd gehouden.
Bij de Kunstroute kan je behalve bij alle galeries ook bij de meeste kunstenaars in hun atelier kijken.
Tagrijn heeft er een mooi verslag overgemaakt wat echt de moeite waard is om even te bekijken.
Op de Oude Rijn werd een race tegen de klok gehouden op kunstgebied.
In 7 uur tijd maakte Marthijn de Groot samen met een vluchteling een schilderij met een lengte van 50 meter.
Het doek werd geschilderd vanuit een boot die in de Oude Rijn lag.
Het doek bestaat uit 25 onderdelen van elk twee meter, de afzonderlijke doeken worden eerdaags verkocht voor een nog nader te bepalen goed doel.
Vanaf de overkant konden medewerkers en belangstellenden de verrichtingen van de kunstenaar en de vluchteling volgen.
Het doek beeldt het leven van de vluchteling uit.
Wat elk doek afzonderlijk inhoudt kan je op de site van Vluchtelingenwerk Leiden zien.
Het weer werkte natuurlijk geweldig mee, als het geregend had dan was het voor zowel de makers als het publiek een stuk minder leuk geweest.
Met een gemiddelde snelheid van 7 meter per uur probeerde de schilder het schilderij te voltooien.
Voor het publiek in elk geval leuk om te zien met wat voor snelheid er toch nog een mooi schilderij werd gemaakt met de levensgeschiedenis van de vluchteling.
Zondag aan het eind van de middag dacht ik, eens even kijken naar het eindresultaat.
Waren ze al aan het opruimen, ik had gedacht dat het wel een paar dagen zou blijven hangen.
Alleen het laatste gedeelte hing er nog, de rest was al ingepakt.
Hoe je het ook bekijkt heb toch het eindresultaat nog gezien, alleen niet het hele schilderij.
Over 25 jaar maar weer eens in de gaten houden.
In augustus schreef ik nog hoe zielig mijn tomatenplantjes waren.
Maar ja, ik was ze dan ook vergeten en ze stonden ergens in een hoekje zielig in een potje bijna dood te gaan.
Op goed geluk gaf ik ze een tweede kans en heb ze in de zon gezet, om ze daarna waarschijnlijk alsnog weg te kunnen gooien.
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, momenteel staan ze er geweldig bij.
Tussen alle bladeren door zitten behoorlijk veel bloemen, en als de bijen en andere beestjes een beetje hun best doen dan wordt elke bloem een tomaatje eerdaags.
Als alles een beetje meezit heb ik in plaats van in september met de kerst cherrytomaatjes.
Viel me op dat er toch nog veel bloeit in de tuin.
Deze vind ik ook wel mooi, op de een of andere manier bloeit hij het hele jaar door.
Zou ik dan toch groene vingers hebben of gewoon geluk.
Maar eigenlijk kom ik momenteel niet zoveel in de tuin.
Op dit moment wordt mijn tuin massaal bevolkt door monsters.
Alles wat vliegt vangen ze en vermorzelen ze.
Dus voor mijn kruisbestuivers die moeten zorgen voor de tomatenplantjes is het levensgevaarlijk bij ons in de tuin.
Nee, ik heb ik het niet zo met die kruisspinnen.
Vond de film Spiderman al niks aan, dus met echte spinnen heb ik al helemaal niets.
Nou ja, tegen dat mijn tomaatjes volgroeid zijn is hopelijk de spinnetijd weer voorbij.
Donderdag was het weer zover, Leiden stond weer massaal in de rij voor de inschrijving van Haring en Wittebrood.
Even een korte uitleg, zoals bekend vieren wij op 2 en 3 October Leidens ontzet.
Om Leiden te bevrijden werden destijds de dijken doorgestoken om de Spanjaarden te verdrijven.
Zodoende konden de watergeuzen op de vroege ochtend van de derde October met hun schepen de stad bereiken.
Zij hadden voor de vrijwel uitgehongerde Leidse bevolking Haring en Wittebrood bij zich.
Nog steeds wordt elk jaar in de vroege ochtend (07:30-09:30 uur) van 3 October Haring en Wittebrood uitgereikt aan de Leidse bevolking.
Daarvoor kon men zich gisteren weer inschrijven, vandaar weer lange rijen Leienaars voor de Waag.
Om vier uur toen de inschrijving startte stond er al een behoorlijke rij.
Vervelend om in de rij te staan, nee hoor Leienaars staan graag in deze rij en om het nog wat gezelliger te maken is er natuurlijk ook muziek van de Leino's, die van 4:00 tot 21:00 uur lekker doorgespeeld hebben.
Gelukkig deed de merchandising buiten goede zaken en werden er ook weer veel nieuwe leden ingeschreven.
Ook binnen ging het goed met de merchandising en waren Commissieleden zoals bijvoorbeeld Arnold van de Capelle volop in de weer om iedereen in de juiste 3 Octoberstemming te brengen.
Klinkt misschien raar, maar je moet Leienaar zijn om dit te begrijpen, en zelfs uitleggen is moeilijk.
Iedereen komt met zijn legitimatiebewijs of trouwboekje om aan te geven hoeveel gezinsleden er zijn.
Er zijn mensen die komen met de trouwboekjes van de hele familie om iedereen in te schrijven.
Het gebeurd zelfs dat mensen met fotokopieen van trouwboekjes komen van familie uit het buitenland, omdat deze familie met 3 October in Leiden is en Haring en Wittebrood wil halen.
Uiteraard schreven ook Glibber en mevrouw Glibber zich in.
Dit jaar bij "Viswijf" Henny Buschman die behalve partner van bestuurslid Frits Rijksen ook een goede kennis van mijn ouders is.
Voordat iedereen gaat gillen Glibber dat kan je toch niet maken die vrouw Viswijf te noemen, nee hoor dat is een ere titel en een leuke functie als je met 3 October Viswijf bent.
Viswijven zijn (over het algemeen) de dames van de bestuursleden en ex bestuursleden zij delen op 3 October de haringen uit.
De dames zijn er met recht trots op om dit te mogen doen, Henny ( dit even voor Leienaren)staat trouwens bij ton nummer 4, dat is het laatste pad in de Waag richting uitgang.
En als Viswijf moet je natuurlijk wel van haring houden, dat bewees ze gelijk even toen wij ons inschreven.
Hij ging er zo te zien goed in.
Hadden we zomaar opeens een illegale inschrijver, nadat Nachtburgemeester Marjo foto's van o.a. Glibber had genomen nam ze even plaats achter de tafel.
Gelukkig legde Henny haar even uit hoe het werkte, maar ieder zijn vak, dus Marjo toch maar blijven fotograferen denk ik, of............................wie weet hahahahahah.
We hadden nog een heel gesprek over in hoeverre ouders aan hun kinderen onder andere deze traditie doorgeven.
3 October is meer dan alleen de taptoe, kermis, kroegen en de optocht, dit soort tradities zijn eigenlijk de pijlers van het feest, net zoals de reveillle ( op zijn Leids) en het koraal.
Nou aan Glibber zal het niet liggen, net toen ik weg wilde gaan kwam Mini Glibber zich inschrijven.
En ook Ferdy, die al jaren bij ons over de vloer komt schreef zich in.
Ze willen allebei dit jaar echt de reveillle mee gaan maken en Haring en Wittebrood gaan halen.
Alleen deze rij die er dan staat kennen ze tot nog toe alleen uit verhalen.
Maar dat is de leukste rij van Nederland waar iedereen graag in staat voordat hij eindelijk zijn Haring en Wittebrood krijgt.
En ja hoor, je krijgt geen keurig schoon gemaakte haring, nee je krijgt gewoon de vuile haring mee.
Vroeger liep half Leiden te prutsen om ze thuis schoon te maken, ik heb wat lopen schelden destijds op die dooie vissies.
Tegenwoordig staan er buiten een stuk of vijftig professionele schoonmaaksters om de haringen schoon te maken als je het zelf niet kan.
In totaal worden er dit jaar 29.777 haringen uitgedeeld.
Voor de gezamenlijke hutspotmaaltijd voorafgaand aan de taptoe op 2 October, schreven 3277 mensen zich in
Het is duidelijk, 3 October komt steeds dichterbij.
Zoals ik zondag al schreef heb ik het deze en volgende week gigantisch druk.
Vrijdagmiddag na mijn 16e afspraak en ruim 1500 kilometer op de teller is het gelukkig weekend.
En wat voor weekend, ik ga naar een optreden van Pink Project in het Zuiderpark in Den Haag.
Pink Project is vrijwel de beste Pink Floyd coverband van Europa.
Ik ben een Pink Floyd liefhebber van het allereerste uur, dus eind jaren zestig.
(nee, ik ben niet zo oud, ik was er gewoon zo vroeg bij)
De eerste keer dat ik ze zag is een grappig verhaal.
In 1967/1968 was de Tielse band The Dream razend populair in Leiden, zodoende wilde ik geen concert van ze missen.
Op een gegeven moment gaven een ze een concert in de Stadsgehoorzaal in Leiden, waar ze in het voorprogramma van een of andere (voor mij) onbekende Engelse band stonden.
Normaal gesproken betaalde je voor een optreden van The Dream 2 of 3 gulden, nu echter 7,50 gulden vanwege die Engelse band.
(Was trouwens de eerste buitenlandse band die ik ging zien.)
Maar ja, als fan van The Dream ga je toch.
The Dream was geweldig die avond en ik was benieuwd wat die Engelsen gingen klaar maken.
Die Engelsen waren dus Pink Floyd en ik was voor mijn leven tot op de dag van vandaag verkocht.
Ik keek mijn ogen uit en stond verbijsterd van het quadrafonische geluid.
Sindsdien heb ik geen concert van Pink Floyd in Nederland meer gemist.
Toen ik 1980 in Londen was had ik de mazzel The Wall te zien.
Op dat moment was de eerste live performance van The Wall, in Earl Court Centre en ik kon nog kaarten krijgen.
En weer een nieuwe, dit keer slechte ervaring, ik kon alleen kaarten op de zwarte markt kopen.
Dit kwam toen in Nederland vrijwel nog niet voor.
Betaalde (geloof ik) 90 gulden in plaats van 60, ik was woedend hoe zoiets kon, maar ja wilde het wel meemaken.
Ik had wel eens gehoord en gelezen over Pink Project, maar dacht dat ze destijds eenmalig iets gedaan hadden.
Laatst werd ik getipt dat ze al een paar jaar in september in het Zuiderpark in Den haag optreden en dat het echt een Pink Floyd-sfeertje geeft.
Vrijdagvond ga ik er naartoe (nee, maak denk ik geen foto's) en hoop een geweldige avond te gaan hebben.
Ik heb op hun site een en ander gehoord en gezien en weet nu al dat het een superavond gaat worden.
Daarnaast blijkt nu dat er enorm veel Leidenaren al jaren hier naartoe gaan, duidelijk is dat ik soms dus iets mis. Shame, shame, shame.
Voor Pink Floyd liefhebbers wordt dit een heerlijk avondje vol herkenning, ik ben benieuwd.
Vanavond (donderdag) heb ik in de rij gestaan voor de inschrijving voor Haring en Wittebrood.
Ja het Leidse 3 Octobergevoel gaat natuurlijk gewoon door he.
Morgenavond een verslag daarvan, kunnen jullie lezen terwijl ik zit te genieten van Pink (Project) Floyd.
Voor zover ik weet is Luxemburg een redelijk rijk en veilig land, dat bleek wel weer tijdens onze vakantie.
Maar ze gebruiken dan ook wel een aantal drastische oplossingen.
Hoe worden ze nou zo rijk vraag je je wel eens af.
Simpel gewoon zorgen voor een goede logistiek.
Het is bekend dat er jaarlijks vele mensen overlijden tijdens het sporten.
Om de kosten laag te houden moet je deze twee zaken gewoon combineren, dus zet je de begraafplaats naast de sporthal.
Dat scheelt een hoop transportkosten.
Veiligheid daar doen ze ook alles aan.
Hoe zorgen ze er bijvoorbeeld voor dat alleenstaande pedofielen of kinderlokkers niet bij kleine kinderen kunnen komen.
Gewoon gescheiden wandelpaden, kost niets maar perfecte oplossing.
Straatartiesten verlevendigen de binnenstad daar ben ik het helemaal mee eens.
Maar regelmatig heb je van die orkestjes die echt niet aan te horen zijn en waar iedereen zich dood aan ergert als ze weer langskomen.
In Echternach hebben ze dat heel goed geregeld en duidelijk aangegeven wat je te wachten staat als je slecht speelt.
Zo zie je maar, we kunnen best nog wat leren van die Luxemburgers.
Nee deze log heeft niets met mijn spiegelreflexcamera te maken, alhoewel toch een beetje.
Tijdens de vakantie zag ik dit huis in Beaufort met een soort waterbak ervoor.
Op de blokken voor het huis waren spiegels bevestigd.
En dan denk ik opeens in een reflex (zie je, dus toch spiegelreflex) daar ga ik eens mee experimenteren.
Je begint rustig met gewoon een zonnetje dat in een van de spiegels schijnt.
Dan denk je, zou het ook lukken het huis erop te krijgen.
Ik vond het wel een leuk effect geven, daarom nog maar een keer gedaan.
Ik vond het wel grappig die druppels na een regenbui op de spiegels.
Terwijl ik stond te fotograferen dacht ik, nou ja nog een klein beetje voordeel van deze vrijwel verregende zomer.
Opeens kreeg ik het idee om deze zomer in één foto samen te vatten.
Zo nu en dan zon, veel wolken, maar vooral veel water.
Ach over ongeveer 7 maanden krijgen we weer een nieuwe lente en zomer.
Men vergeet bijna dat er ook nog een troonrede is waarin wij horen wat we volgend jaar allemaal extra mogen gaan betalen.
Nee, het belangrijkste aan Prinsjesdag lijkt wel wat voor hoed men op heeft.
Trix geeft natuurlijk het voorbeeld.
(foto Google)
Gevolgd door de meute van kamerleden en andere zich belangrijk voelende mensen.
(foto's Google)
Zelfs de SP probeerde vorig jaar origineel te zijn.
(foto Google)
Je ziet ook allerlei reportages op tv waar men de hoedjes koopt en hoe men op een idee komt welk hoedje ze willen hebben.
En jij denkt dat het allemaal echt waar is, welnee joh die sukkels gaan toch geen kapitalen uitgeven aan een hoedje.
Politiek is geld halen bij de burgers en niet brengen, dus betalen ze echt niet zoveel voor een hoedje.
Ik kwam er tijdens mijn vakantie achter hoe ze aan die hoedjes komen.
Die maken ze gewoon zelf, gratis op het straatfestival in Esch sur Alzette.
Om geen problemen met het Koningshuis, politici en andere hotemetoten te krijgen heb ik die maar niet op de foto genomen.
Ze bewogen zich tussen het volk in Luxemburg en heb ze getracht niet op de foto te nemen, alhoewel de meesten toch wel vermomd waren of zich achter hun kinderen verscholen.
Er zijn hotemetoten bij die een beetje hulp nodig hadden, nieuwe kamerleden etc.
Maar let maar op dinsdag, dit worden de hoedjes die jullie kunnen verwachten.
De linkse partijen hebben het dit jaar vooral gezocht in het puntige steekachtige hoedje.
Niet dat ze politieke steken willen geven, maar ze willen het wel uitdragen.
De aanhang van Rita verdonk heeft het, ik trek mijn bek open, en probeer er eens wat van te zeggen hoedje.
Het CDA heeft het, we zijn de hoeksteen van de samenleving hoedje, maar als het moet gooien we er een krul in.
De VVD heeft het, bekijk jullie het maar, wij houden onze antennes op de samenleving scherp hoedje.
Op het laatst kon ik ook nog het hoedje van de PVDA scoren, die hebben dit jaar het, wij draaien onze rug naar de kiezers en kunnen twee kanten op hoedje.
Let maar op je gaat ze allemaal zien vandaag.
En oh ja, Wilders heeft geen hoedje, die heeft een grote pet op van zichzelf.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl