DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Ik rijd natuurlijk heel wat kilometers per week, soms vraagt men weleens is dat niet saai zo in je eentje.
Nee hoor, zo nu en dan lig ik blauw van het lachen in de auto.
Het meest zit ik natuurlijk op de grote weg, maar gelukkig kom ik ook wel eens door de kleinste en vreemdste dorpjes.
Deze week reed ik door Hoogblokland, had ik nog nooit van gehoord.
Om er te komen had ik al een aantal kilometers over een heel smal landweggetje gereden, voor ik uiteindelijk het dorp inreed.
En dan opeens midden in het dorp een stoplicht.
Ik stop keurig en vraag me een beetje af waarom hij daar stond.
Misschien in verband met de bocht verderop dat ze het verkeer om beurten laten komen was mijn simpele conclusie.
Ik sta een paar minuten te wachten en denk, wel een leuke vormgeving dat stoplicht.
Oogt vriendelijker dan die saaie dingen bij ons.
Ondertussen nog geen tegenligger gezien, maar ja slecht weer en in de ochtend dus zou kunnen.
Er hing een bordje onder, meestal staat daar wel iets belangrijks voor de wachtende automobilist op dacht ik zo.
Niet zo'n slimme plek om het pal onder het stoplicht te hangen, dus reed ik een stukje door om te kijken wat er op stond.
Sta ik al 5 minuten te wachten voor een reclamelicht van de plaatselijke kapper.
Hoe blond kan een mens zijn, maar ja als je haar maar goed zit.
Op de terugweg kon ik het niet nalaten wat extra gas te geven bij het "stoplicht" en daarna even te stoppen voor een paar foto's.
Ik vraag me alleen af, ben ik nou de enige die zo dom is om te stoppen?
Volgens mij zet het personeel hem expres op rood en liggen ze met zijn allen achter de kaptafels dubbel van het lachen als er weer zo'n stommerik stopt.
Ik dacht altijd dat we na 5 december de boom opzetten.
Maar hier vallen de bomen spontaan om bij het eerste najaarsstormpje.
Stond afgelopen maandagmorgen best raar te kijken dat de appelboom achter het huis opeens dacht, bekijk het maar ik doe niet meer mee.
En dit is nummer twee die op de nominatie staat om te gaan.
Afgelopen voorjaar is er al een enorme tak vanaf gegaan.
Ik heb de gemeente al meerdere keren gevraagd hem of weg te halen of weer tot de grond toe te snoeien.
De ene keer is het net broedseizoen, dan weer een ander seizoen en daar tussendoor is het ook nog niet gelukt.
Op de een of andere manier wordt hij toch elke keer vergeten.
Toch maar weer eens een keer doorgeven.
Zolang hij maar niet op mijn Ceder valt, die ik ooit geplant heb als boompje van 10 centimeter.
Genoeg geboomd over bomen, van de week eerst maar eens naar zolder om die andere boom naar beneden te halen.
Terwijl veel mensen morgenavond (vanavond) vol spanning wachten of ze iets van Sinterklaas krijgen, wil ik toch nog even het zware werk van de zwarte Pieten laten zien.
Van de Klimpieten die de daken opgaan zijn natuurlijk bijna geen foto's te maken.
Het is dan donker en de kleur werkt niet echt mee, daarnaast zijn ze ook nog eens razendsnel.
Tegen dat je ze goed in beeld hebt zijn ze alweer weg.
Wat beter te fotograferen is dat zijn de Muziekpieten.
Afgelopen zondag was het zo slecht weer dat Glibber echt de deur niet uit is gegaan.
Maar de Muziekpieten zijn wel de straat op gegaan en gelukkig was Leonardo de Muziekfotopiet er wel bij en hij maakte de volgende foto's.
Op weg naar het huis van Sinterklaas liepen de Pieten over een vrijwel lege Haarlemmerstraat.
In het zonnige Spanje oefenen de Muziekpieten altijd bij de volle terrassen met Nederlandse toeristen.
Ze hoopten dan ook nog een showtje bij een Leids terras te kunnen geven, maar helaas er zat geen mens.
Voor de deur van het Sinterklaashuis zat het ook al niet echt mee, het bleef maar regenen.
Het werd zelfs zo erg dat de Muziekfotopiet op een gegeven moment meer regen dan Pieten zag.
Toen werd het echt tijd om maar gauw het Sinterklaashuis binnen te gaan, waar het lekker warm en droog was.
Sinterklaas was blij dat de Muziekpieten ondanks dat ze kleddernat waren toch veilig aangekomen waren.
Er was zelfs een Pietje door de kou en de regen een klein beetje wit uitgeslagen.
Maar eenmaal binnen waren ze de kou en de regen snel vergeten en maakten er gelijk weer een groot feest van.
Hierna hadden ze best wel een beetje rust verdiend en mochten sommige Pietjes zelfs even in het bed van Sinterklaas slapen.
Dan moet je echt wel heel wat gedaan hebben hoor als je dat mag.
Maar er is een tijd van binnenkomen en een tijd van weer naar buiten gaan.
Nadat de Muziekpieten een beetje uitgerust waren vond Sinterklaas het toch tijd dat ze weer eens buiten gingen spelen.
Het werd wel steeds donkerder maar niet echt gezelliger in de stad, hoe goed ze ook speelden.
Ik denk dat we deze Muziekpieten gerust in plaats van Muziekpieten, Bikkelpieten mogen noemen.
Trouwens ik heb begrepen dat ze ook familie in Nederland hebben wonen, en die schijnen het hele jaar door hier te spelen, dat moeten dan net zulke bikkels zijn als deze Bikkelpieten.
Voor iedereen die zijn schoen of hele schoenkast heeft gezet, hoop ik dat jullie een leuke Sinterklaasavond hebben.
Ik denk dat ik jullie moet waarschuwen, voor sommige is het misschien nog niet te laat.
Begin nooit aan het zelf maken van kerstkaarten want je zit er de rest van je leven aan vast.
Ongeveer een 30 jaar geleden begon Glibber met het zelf maken van kerstkaarten, een kwestie van knippen en plakken.
Nee, toen was knippen en plakken nog met het handje en niet via de computer.
Nou viel dat best mee als je ongeveer 20 tot 30 kaarten moet maken, alleen wordt het traditie en groeit ook het aantal mensen wat een kaart krijgt.
De laatste jaren gaan er zo'n tweehonderd kaarten de deur uit.
Nou moet ik eerlijk zeggen, ik stuur ook naar oude bekenden die ik nooit meer zie en alleen elkaar een kaartje sturen met de kerst.
Om een beetje het aantal binnen de perken te houden werken we de laatste vijftien jaar met een verzend en ontvangstlijst.
Dat is best nog een heel stukje administratie.
Er zijn een aantal mensen waarvan je weet dat ze nooit terugsturen omdat ze nou eenmaal niets aan kerstkaarten doen, maar het wel heel leuk vinden dat ze elk jaar een kaart krijgen.
Dat hoor je dan ergens in juli of zo.
Daarnaast heb je natuurlijk instanties en andere hotemetoten die ik toch altijd wel even iets stuur uit een vorm van beleefdheid en verdiende aandacht.
Voor de rest stuurt vrijwel iedereen wel terug en dat is best leuk.
Ook is er een klein gedeelte wat gewoon echt verwaterd en die vallen langzaam aan af, anders hadden we nu al op een dikke driehonderd gezeten.
Hebben we een simpele oplosing voor, als we ze nooit meer zien en ook al drie jaar niets meer terugkrijgen dan krijgen ze een mooi oranje balkje en geen kaart meer.
Maar ik vind het altijd wel leuk staan al die kaarten aan de muren.
Alleen voor het zover is kost het wel een hoop werk.
Allereerst bedenken wat voor kaart maken we dit jaar.
Daarna alle adreswijzigingen aanpassen in de computer en dan uitdraaien op stickervellen.
Daarna uitzoeken wat er met postzegel en wat er zonder postzegel moet.
Bijna alle kaarten in de buurt gooien we zelf in de bus, scheelt al gauw een vijftig postzegels.
En dan de meest stomme zet die we ooit gedaan hebben.
We hebben destijds bij toeval een paar jaar de kaart op Sinterklaasavond op de bus gedaan en sindsdien verwacht iedereen dat de kaart op 6 december op de mat ligt als ze uit werk komen.
Ook dat horen we door het jaar heen regelmatig, ja jullie kaart ligt er altijd op 6 december.
Afgelopen zaterdag waren we nog even in het Praethuys en daar hoorden we ook weer, is je kaart al klaar want hij ligt wel donderdag in de bus he.
Nou de kaart is klaar en ligt bijna klaar om de bus op te gaan.
Jullie begrijpen waar wij momenteel mee bezig zijn.
Vouwen, insteken, sorteren, noteren en postzegels plakken.
Afgelopen zaterdag was er weer een artiestengala in de Groenoordhallen.
Ruim 3500 mensen waren naar de Groenoordhallen gekomen, wat maar weer bewees dat deze hallen echt niet gesloopt mogen worden voor er een passend alternatief is gebouwd.
Anders zullen we dit soort feesten moeten missen in Leiden en zakken we steeds verder af naar een onbeduidend provinciestadje.
Eigenlijk was ik niet van plan er naartoe te gaan.
Maar ja, als je dan thuis zit en de muziek hoort dan denk je , ach laat ik toch maar even kijken.
Gelukkig bleek de organisatie (mede) in handen van een kennis van me te zijn, dus was een crewkaart in een paar minuten geregeld.
Zodoende kon ik zowel voor mezelf als voor Sleutelstad overal fotograferen.
Ik kwam binnen op het moment dat Belle Perez haar optreden begon.
Wat een dijk van een stem en een heel goede uitgebreide band naast haar.
Ik had gelijk al geen spijt meer dat ik toch gegaan was.
En ik was niet de enige die er zo over dacht.
Ze trad een uur lang op en ging in een flitsend tempo door.
Geen ellenlange verhaaltjes tegen het publiek, nee doen waar men voor gekomen was.
Gewoon een snelle flitsende show geven.
Ik kende haar wel, maar had eerlijk gezegd nooit zo op haar muziek gelet.
Maar ze is zeker een aanrader om eens naartoe te gaan als ze in de buurt is.
Nooit geweten dat je Spaanstalig zo kan swingen, is toch weer iets heel anders dan de flamenco die we normaal gesproken uit Spanje horen.
Overladen met bloemen verliet ze na een uur het podium.
Snel weer terug naar België waar ze vandaan komt.
De volgende artiest was Arthur van Steijn, die de zaal mocht opwarmen voor het optreden van Guus Meeuwis.
Ondertussen werd het podium omgebouwd en opgeruimd.
Wel handig als je alvast weet wat er gespeeld gaat worden.
Overdreven sterallures???
Ik ben gewend om gelijk bij het eerste nummer alvast wat foto's te maken, om daarna rustig de rest te nemen.
Maar wat bleek, er mocht voor het podium niet gefotografeerd worden tijdens het optreden van Guus Meeuwis.
Nou weet ik niet of in Brabant het mobieltje ook al bekend is, maar er stonden honderden mensen met hun mobieltje te fotograferen en te filmen zonder problemen.
Terwijl de normale fotografen werden weggestuurd voor het podium.
Ik vond het een wat overdreven en nergens op slaande aktie.
Misschien dat Guus Meeuwis een beetje teveel sterallures heeft.
Maar eerlijk is eerlijk zijn optreden was geweldig, heb er alleen helaas bijna geen foto's van.
Tijdens zijn optreden ben ik daarom maar eens wat mensen gaan fotograferen en dat is ook leuk.
Ze staan erbij alsof ze eerdaags ontdekt gaan worden als nieuwe meidengroep.
Het poseren gaat ze in elk geval al goed af.
Ze wisten precies te vertellen hoe ze op de foto wilden.
Geen foto's van Guus Meeuwis, nou dan maar even een biertje pakken.
Chris van de EHBO wist te vertellen dat ze een lekker rustige avond hadden.
Na Guus Meeuwis trad Thomas Berge op.
Een sympathieke zanger die ook altijd het publiek voor zich weet te winnen.
Zijn fans lieten dat dan ook duidelijk merken.
Een leuk gezellig optreden van een half uurtje.
Meer foto's van onder andere Thomas Berge zijn te zien in het fotofilmpje onder deze log.
Johnny Romein slaat ook altijd in met zijn Hazes-achtig repertoire.
Met natuurlijk zijn onafscheidelijke biertje.
En ook hij had natuurlijk zijn eigen fans bij zich.
Als slotact traden ver na eenen Nick & Simon op.
Behalve dat het voor het publiek een feestje was, hadden ze zelf ook zoals ze zeiden een feestje omdat hun laatste single nummer 1 in de top honderd staat.
Wel verdiend denk ik, gek eigenlijk dat vrijwel alles uit Volendam goed voor goud is.
Het publiek had niet voor niets gewacht
Het werd inderdaad een feestje.
Het was opvallend dat het publiek van de eerste tot de laatste artiesten dol enthousiast bleef.
De programmering was dan ook erg sterk.
Tegen tweeën zat het er na een toegift echt op.
Zowel het publiek als de organisatie konden terugkijken op een geslaagde avond.
En ik was blij dat ik toch nog even gegaan ben.
En sommige mensen hebben altijd geluk he Jansen.
Op het fotofilmje hieronder nog veel meer foto's van de artiesten en het publiek.
Van de zomer schreef ik dat ik per ongeluk mijn tomatenplantjes helemaal vergeten was.
Ze stonden zielig ergens in een hoekje bijna dood te gaan.
Ik gaf ze eind juli een tweede kans en was benieuwd of het nog iets zou worden.
En ja hoor in september zagen ze er heel gezond uit, het waren ondertussen grote groene planten geworden.
Nadat ik ze in juli bijna weggegooid had kreeg ik nu opeens weer visioenen van gigantische oogsten zoals in andere jaren.
Lekker groot, rood en vol vruchtvlees, zoiets als dit had ik in gedachte.
Ze zaten vol met bloemetjes en daar komen de tomaten weer aan als de insecten een beetje hun best doen.
Eigenlijk ben ik ze na september ook weer een beetje vergeten.
In de winter sta ik iets meer in de keuken en gooi van alles door mijn eten.
Opeens bedacht ik, hoe zou het eigenlijk met mijn tomatenplantjes zijn.
Wordt wel eens tijd om te gaan oogsten.
Drie minuten later stond ik weer binnen met de oogst van het hele jaar.
Maar Glibber is natuurlijk zuinig en probeert er toch nog wat van te maken.
Je hebt per slot van rekening ook kastomaten.
En die worden met kunstlicht gekweekt, dus waarom niet even het kaseffect nabootsen.
Ja en jullie dachten zeker dat Glibber zo gek is om tien cherrytomaatjes een dag of wat onder de zonnebank te gaan leggen, nou nee hoor dat gaat ook weer iets te ver.
Gewoon volgend jaar, nieuwe planten en nieuwe kansen.
Ik moet ze alleen niet vergeten tijdig op een goede plek te zetten.
Alhoewel,......... deze log stond al een tijdje klaar, alleen kwam het er niet van om hem erop te zetten.
En kijk wat er in de tussentijd gebeurd is.
Geduld is een schone zaak blijkt maar weer.
Er wordt voor dit weekend slecht en echt herfstachtig weer voorspeld.
Oftwel gewoon vies, nat, koud en stevige wind.
Daarom tijd voor wat warme winterplaatjes.
Deze maak ik eigenlijk bijna elk jaar weer opnieuw totdat hij ooit eens wordt zoals ik hem echt wil hebben.
Deze begint al een beetje te lijken op wat ik eigenlijk wil, alleen niet handig dat het begon te regenen toen ik net mijn statief neer had gezet.
Om te schuilen ging ik even onder de Koornbrug staan.
Dan blijkt opeens dat fietsen op de brug er tegenover best wel een leuk effect geven als je flitst.
Daarom ook maar even van de andere kant af geprobeerd, nat ben je toch al.
En ach fietsen vind je natuurlijk overal in het centrum.
Eigenlijk best veel mensen die toch een achterlicht op de fiets hebben, schijnbaar goed naar de radiospotjes geluisterd.
Eigenlijk was het ondanks de regen toch wel erg mooi in het centrum, met alle sfeerverlichting.
En vanwege het gure weer was er bijna geen mens op straat.
Dat geeft straten zoals de Nieuwstraat toch wel iets aparts.
Maar voor mij mogen ze die sfeerverlichting toch ook wel zomers ophangen, dat is een stuk lekkerder fotograferen.
Vanavond werd "Het Leids Bruggenboek" gepresenteerd.
Een prachtig boek over alle 88 bruggen binnen de Leidse singels.
Van elke brug staan er foto's in, en een historische beschrijving van de brug.
De presentatie vond plaats op een van de mooiste bruggen van Leiden de Koornbrug.
Ondanks de kou waren er veel mensen op de presentatie afgekomen.
Maar ook aan de kou was gedacht, iedereen werd warm verwelkomt met glühwein en pepernoten.
Er was voor de Koornbrug gekozen vanwege onder andere het historische karakter en het feit dat hij onlangs helemaal gerenoveerd is.
Daarom extra jammer dat de schade ( 17.000) van de scholierenstaking eerder deze week zo duidelijk zichtbaar was.
In de verte kwam een boot aanvaren met daarop het koor van Rumor Di Mare.
Een mooi gehoor en gezicht in het donker met die fakkels.
De boot legde aan bij de trouwsteiger.
Al zingend met in hun midden een grote kist ging het koor van boord.
Ik was geloof ik niet de enige die een foto probeerde te maken terwijl het koor de brug opkwam.
Een woordvoerder van de uitgeverij nam het woord en legde uit hoe het boek in zo'n korte tijd tot stand is gekomen.
Opmerkelijk is dat de auteur Irene van Nieuwenhuijsen, in haar eerste gesprekken met de uitgeverij niet alleen de vormgeving van het boek, maar ook de presentatie al helemaal in haar gedachte had.
Logisch dat ze voldaan en trots kon toekijken hoe alles precies volgens haar idee uitkwam.
Voor de antieke lessenaar stond de kist die het koor Rumor Di Mare had meegenomen.
Irene van Nieuwenhuijse legde uit dat in vroeger tijden, in dit soort kisten schatten zaten.
Het zou haar dan ook niet verbazen als er in deze kist ook een schat of schatten zouden zitten.
En inderdaad de kist zat vol met schatten.
Het boek met alle 88 bruggen,
en dus schatten, die Leiden binnen de singels heeft.
De eerste exemplaren waren voor burgemeester Henry Lenferink en (demissionair) wethouder John Steegh.
Henry Lenferink benadrukte nog eens dat er ondanks alle boeken over Leiden, nog geen apart zo uitgebreid beschreven Bruggenboek was.
Dit boek is zeker een aanwinst voor een ieder die meer over de stad en haar hedendaagse en historische bruggen wil weten.
Na afloop van de presentatie kon er nog wat gedronken worden in sociëteit de Burcht.
Rumor Di Mare ontving al zingend de bezoekers.
Het was gelijk al behoorlijk druk in de Burcht en iedereen was vol lof over de originele presentatie van het boek.
Het boek heeft trouwens nog een leuk extraatje.
Er zit een speciale uitneembare waterbestendige kaart in met verschillende vaar, fiets en wandelroutes langs alle bruggen.
Aan de ene kant een kaart van Leiden met kleine foto's en op de achterkant de verschillende routes.
Deze ligt van de zomer uiteraard standaard bij Glibber in de boot.
Logischerwijs was het boek ook in de Burcht te koop, en werd direct al door bijna iedereen gekocht.
Maar dat kan ook komen omdat het tegen een gereduceerde prijs verkocht werd, we blijven zuinig natuurlijk he.
Voor liefhebbers van boeken over Leiden is dit zeker een aanrader.
Wie weet een leuk Sinterklaas of Kerstcadeau.
Update:
Van Nanos (een ex-inwoner van Leiden) begreep ik dat hij al in 1983 het "Bruggenboek Leiden" heeft gekocht met honderden zwart-witfoto's van bruggen binnen en buiten de singels.
Hij stuurde deze foto van de omslag op.
En hier nog een fotootje uit datzelfde boek van de Vismarktbrug.
Toch leuk dat er toch een tweede boek blijkt te bestaan, eerdaags eens vergelijken.
Afgelopen zondag tussen alle ander drukte door had Glibber beloofd ook nog even te gaan kijken bij Piraateiland waar de Zwarte Pietenband op zou treden.
Ondanks dat Piraateiland vlak bij mijn huis ligt was ik er nog nooit geweest, maar ja ben ook de leeftijd van Piet Piraat een beetje ontgroeid.
Dus goed plan om er even te gaan kijken.
Toen ik binnen kwam was precies de Zwarte Pietenband aan het spelen.
Wat een planning weer van Glibber.
En ze maakten er een groot kinderfeest van dat was duidelijk.
Het podium stond vol met kinderen die tussen de Pieten door dansten.
Duidelijk te zien dat ze de middag van hun leven hadden.
Ik had niet verwacht dat de zaal nog zo groot zou zijn en dat het zo druk was.
De Pieten op het podium hadden het ook helemaal naar hun zin.
Er bleek nog een balkon te zijn en van daaruit had je ook mooi zicht op het podium.
Het barpersoneel had denk ik een middagje vrij want er stonden alleen maar Barpieten achter de bar.
Alleen de toiletjuffrouw was niet verkleed.
Zou zij de oorzaak zijn dat er behalve moeders met kinderen ook opvallend veel vaders aanwezig waren.
Ik wilde net weggaan toen Leonardo de Muziekfotopiet me vertelde dat ik even moest wachten omdat nu KUS ging optreden.
De kenners zullen zeggen, ze zijn toch met zijn vieren.
Klopt, alleen nummer vier stond net buiten beeld.
Ik begreep al snel dat het aan mij lag dat ik ze niet kende, want de zaal kende ze overduidelijk wel.
Het viel me op dat ze nog echt kunnen zingen ook, al is het niet mijn repertoire.
Ze wisten in elk geval een feetsje te bouwen in de zaal.
Ik begon een beetje te snappen waarom die vaders meegekomen waren naar deze Sinterklaasmiddag.
Ik vond alleen de tweede van links wel heeeeeel erg Barbie-achtig.
Maar ze wisten de zaal wel lekker mee te krijgen en daar gaat het om.
De Zwarte Piet vlakbij het podium, keek ook met een blik van waar is de tijd van de Dolly Dots.
Toch nog wat geleerd die zondagmiddag, de Nederlandse K3 heet dus KUS.
Als je kinderen hebt is Piraateiland best een leuke attractie om eens naartoe te gaan, en ook voor de ouders is er onder andere boven een gezellige bar/restaurant.
Gisteren vertelde Glibber al dat hij er achter gekomen is waar Sinterklaas woont tijdens zijn verblijf in Nederland.
Sinterklaas woont in het Sinterklaashuis.
En laat dat nou toevallig in Leiden staan, dus hoefde ik niet ver om eens een kijkje te nemen.
Elke dag mag iedereen een paar uurtjes komen kijken hoe Sinterklaas woont en wat ze overdag allemaal aan het doen zijn.
De Dichtpiet was hard aan het werk om alle gedichten te schrijven.
Ondanks dat Sinterklaas het nu natuurlijk enorm druk heeft, vond hij het leuk dat ik even kwam kijken.
Hij nam ook de tijd om even met alle kinderen een praatje te maken.
Hij gaat van de week zelfs voorlezen uit het grote boek.
Op tv zag ik dat er een pakjesdief is en dat bijna alle pakjes spoorloos zijn.
Maar gelukkig heeft hij er nog wel een hoop over, of misschien voor de zekerheid alweer nieuw gekocht.
Ik zag karren vol pakjes staan met bestemmingen zoals, Groningen, Voorburg, Naarden, Alkmaar en zelfs Geleen.
Misschien dat we dus toch nog een pakje gaan krijgen dit jaar.
Gelukkig zag ik ook dat er genoeg pepernoten zijn dit jaar, karren vol.
Ik ben natuurlijk een beetje erg brutaal dus wilde ook wel eens weten hoe Sinterklaas slaapt.
Nou hij slaapt in dit hele mooie bed.
De Pieten waren allemaal druk bezig of zaten te praten met bezoekers.
Dat gaf mij de kans ook eens in de slaapkamers van de Pieten te kijken.
Dat ziet er toch wel iets anders uit dan de slaapkamer van Sinterklaas, maar wel erg leuk om eens gezien te hebben.
Hoop aantekeningen op de muur ook, maar zag nergens iets over Glibber.
Ik denk dat Sinterklaas ook zo nu en dan even rustig wil zitten.
Er was dan ook een speciale kamer met een lekkere bank en een radio om zich even terug te trekken.
Toen Glibber in het huis was liep het tegen de avond, vandaar dat de Trommelpiet alle Pieten optrommelde dat ze aan het werk moesten en het land in om alle schoenen te gaan vullen.
Er moesten denk ik zoveel pepernoten mee dat zelfs Robert Strijk van het Centrummanagement mee moest helpen om pepernoten te pakken.
Gelijk was het een komen en gaan van zwarte Pieten, uit alle hoeken en gaten kwamen ze te voorschijn.
En allemaal gingen ze weer vrolijk op weg om zoveel mogelijk schoentjes te gaan vullen.
Oh ja, Sinterklaas vroeg mij nog even te zeggen, dat het door alle drukte niet lukt om elke nacht bij iedereen langs te gaan.
Vandaar dat je best wel eens een paar dagen zou moeten kunnen wachten voordat er iets in je schoen zit.
Ik was zondagmiddag ook nog even bij Piraateiland, en zag daar de Nederlandse meidengroep Kus.
Had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, jullie ook niet?
Dan kan je morgen hier kennismaken.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl