Afgelopen week reed ik 's morgens vrij vroeg vanuit Zoetermeer richting Amsterdam.
Ik had genoeg tijd en de radio rammelde er een al files uit, dus voordat ik mij in die ellende stortte pakte ik het eerste gedeelte via de polder.
De wereld was nog erg grijs.
Het zonnetje deed zijn best door de bewolking heen te komen.
In een van de laaste windwakken hadden zwanen en eenden hun plekje gevonden.
Ik kan mij nog herinneren dat je vroeger hier in de omgeving onder andere de Molentochten en Merentochten had die over dit soort water gingen.
Ik vraag mij af of we dat dit jaar weer eens terug krijgen.
Het is alweer tien jaar geleden dat we een echte winter hebben gehad, wordt toch wel weer eens tijd dacht ik zo.
Alle beestjes zaten gezellig bij elkaar en hielden zo de plek open.
En ik maar wachten tot hij een stapje opzij zou doen.
Stom he maar zie dat zo voor me dat hij dan struikelt en in het water valt.
Voor een mens had het vervelend geweest voor een zwaan maakt het niet zoveel uit, maar had leuk fotootje op kunnen leveren.
In de stad wil ik nog weleens de hele stad doorrennen met mijn camera, in de natuur ligt dat bij mij iets anders.
Eigenlijk ben ik best wel een natuurbarbaar.
Ik zie iets, zet mijn auto neer, stap uit en fotografeer links, rechts voor en achter.
En eigenlijk heb je ook niet meer nodig, want alle foto's op deze log zijn vanuit dezelfde positie genomen.
Ik heb me hooguit een metertje naar links of rechts verplaatst.
In de tijd van Anton Pieck had je natuurlijk dit soort boten nog niet, maar toch vind ik deze foto iets van een Anton Pieck gevoel geven.
Of in elk geval een idee van vroeger, maar dat komt misschien omdat we bijna geen winters meer hebben.
Als ik de foto's zo zie besef ik weer dubbelop hoe belangrijk het is het kleine beetje groen rondom Leiden en Zoeterwoude te behouden en niet vol te bouwen met bedrijventerreinen.
Wat kan je in 5 minuten en op één vierkante meter toch heerlijk van Nederland genieten he, of bedoelen ze dat nou met ons gehaaste leven.