DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
In de dagen richting Pasen kan je soms ook heel trieste dingen tegenkomen.
Alles en iedereen is in de weer om zich voor te bereiden op de Paasdagen komend weekend.
De paashazen ( zijn eigenlijk de zwarte pieten van de dierenwereld ) lopen allang niet meer lukraak de eieren te verstoppen.
Nee dat wordt tegenwoordig allemaal per computer berekend, 1.7 kind per stel dat is zoveel eieren per tuin etc etc.
Iets wat ik nooit gesnapt heb zijn de paaskuikens, die worden toch het hele jaar door dag in dag uit geboren.
Of zou het aan de aparte kleurtjes moeten liggen.
Maar wat ik nu echt triest vond was de haan die ik van de week moederziel alleen, nou ja moederziel zeg maar papaziel alleen door het bos zag lopen.
Hij had zo graag mee willen werken aan de traditie van de paaskuikentjes.
Helaas geen kip in het bos.
Doelloos en ten einde raad liep hij maar wat rond.
Ik ben geen aanhanger van de Partij Voor De Dieren, maar snap niet dat zij hier niet op in gesprongen zijn.
Er zijn tegenwoordig voor elke doelgroep aparte televisie programma's, en is het geen doelgroep dan maken we het wel een doelgroep.
Het programma "Boer zoekt vrouw" was een kijkcijferkanon, maar geen mens die even aan de hanen heeft gedacht die als vrijgezel door het leven moeten gaan.
En dat juist in deze tijd van het jaar waarin de haan zich kan bewijzen met een hoop paaskuikentjes.
Een gemiste kans van de KRO om hier niets aan te doen.
Voor dit jaar is het te laat, maar ik geef deze haan graag de kans volgend jaar te zorgen voor een groot nest paaskuikentjes.
Reacties kunnen het beste naar de "Partij Voor De Dieren"of de KRO gestuurd worden, dan weten ze er best wel een actie van te maken.
Voor deze haan is het dit jaar te laat, voor hem geen paaskuikentjes door hem verwekt.
Zo zie je maar, voor sommige dieren kunnen de twee paasdagen hele lange vervelende dagen zijn.
Was het maar Kerst, dan had je nog de kans in een lekkere warme ovenschotel te belanden, is altijd behaaglijker dan in je eentje in het bos.
Wat mij betreft zijn de schaatsen al lang weer naar zolder, maar er kon zondagmiddag toch nog geschaatst worden in Leiden.
Het was de laatste dag van het seizoen dat de schaatshal aan de Vondellaan geopend was.
Ik realiseerde mij dat ik eigenlijk de hele winter al een keer een log over de schaatshal had willen maken maar er gewoon niet aan toe gekomen ben.
Om het nog een beetje goed te maken ging ik door de druilerige regen richting de Vondellaan.
De schaatshal is gedurende vijf maanden per jaar geopend en tientallen vrijwillgers van IJssport Vereniging Leiden zijn die maanden 7 dagen per week in de weer om de hal te runnen.
De ruim 100.000 bezoekers zijn dan ook altijd dankzij hun inzet verzekerd van mooi en glad ijs.
Behalve recreatieschaatsen wordt de baan ook erg veel gebruikt voor o.a. kunstschaatsen, short-track, ijshockey en veel mensen trainen er voor o.a. marathons.
Meerdere deelnemers aan de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee hebben hier hun trainingen gedaan.
Voor het eerst deze winter (lange herfst) kreeg ik een beetje wintergevoel toen ik het ijs en de koek en zopie zag.
Maar ik was niet de enige die op de valreep de schaatshal nog bezocht.
Zo kwam ik onder andere kunstenares Molly Ackerman nog tegen.
Maar ook de gemeente was aanwezig, wethouder Marc Witteman bracht een werkbezoek aan de schaatshal om kennis te maken en eens te kijken wat er zoal met de subsidie gebeurd is.
Fons Delamarre lichtte hem even snel in dat ik Leidse Glibber was, dat zei hem inderdaad meer dan mijn eigen naam.
Nee, over de bankjes hebben we het niet gehad, het ging hier natuurlijk puur om de schaatshal.
Helaas was ik net te laat om hem aan het werk te zien op de splinternieuwe Zamboni dweilmachine die mede door subsidie van de gemeente dit jaar aangeschaft kon worden.
Gelukkig stuurde Fred Rohde mij daar een foto van.
(foto, Fred Rohde Fotografie)
Maar ook zonder hulp lukte het om een rondje te draaien.
Ik begreep dat Marc zoon is van een agrarieër, daarom zal hij vast wel eerder op machines gezeten hebben.
(foto Jon Kempeneers)
Ik zou natuurlijk een leuke politieke opmerking kunnen maken over de lijn die hij maakte tijdens zijn dweilwerkzaamheden, maar op zondag ben ik altijd erg mild in mijn oordeel.
Gelukkig wilde hij nog wel even poseren op de Zamboni.
Hierna werd er met enkele vrijwilligers en bestuursleden nog even het glas geheven op een succesvol schaatsseizoen voor de hal.
Tijdens de Jagermeister legde hij mij nog even uit dat de schaatssport in Leiden enorm veel beoefend wordt en zodoende de gemeente wil bekijken of er in de toekomst mogelijkheden zijn meer of betere faciliteiten te realiseren.
Hierbij denkt men onder andere aan een plek in het plan "Het huis van sport".
Ook werd er nog even gesproken om te bekijken of de hal in de zomermaanden wellicht meer gebruikt kan worden voor andere evenementen.
Probleem is echter dat er aan evenementen andere veiligheidseisen worden gesteld dan aan een schaatshal.
Ondertussen trokken de laatste schaatsers nog hun baantjes voordat ze weer voor een aantal maanden hun schaatsen in het vet mogen zetten.
Volgend seizoen ga ik zeker weten eens een keer bij een ijshockeywedstrijd of een training kijken om er dan een uitgebreidere log over te maken.
Een beetje meer aandacht hebben de enthousiaste vrijwillgers zeker verdiend begreep ik vanmiddag.
Ik neem aan dat men het mij niet kwalijk neemt als ik zelf nu toch wel hoop op wat hogere temperaturen de komende maanden.
Op dit moment wordt het laatste stuk bouwgrond aan de Schipholweg vol gebouwd.
Hier komt een kantoor van Achmea, zo te zien aan de oppervlakte wordt het een behoorlijk groot kantoor.
Ik dacht dat er iets van 1700 mensen komen te werken.
Er moeten natuurlijk tal van voorzieningen komen voor het personeel.
Alleen vraag ik mij af, is dit echt de aanstaande parkeergarage, het heeft meer weg van een zwembad.
Het kan natuurlijk zijn dat Leiden in zijn promotie als waterstad iets te ver doorgeschoten is, en Achmea nu denkt dat haar werknemers per trein of boot komen.
Vandaar dat ze maar een jachthaven in plaats van een parkeergarage bouwen.
Hoe dan ook als je er komt te werken, moet je minstens zwemdiploma A en B hebben volgens mij.
Het was zondag dus ben niet de bouwplaats op gegaan, hoefde me daarom niet te melden bij de (hoofd)uitvoerder, had mijn telefoon uitstaan, heb niet gerookt en liep minder dan 30km per uur.
Maar om toch iets te doen wat niet mag, kon ik dit niet laten.
Er is de laatste 30 jaar enorm veel gebouwd op het voormalige Schuttersveld.
Om een indruk te krijgen hoe het er in 1974 uitzag, is dit een leuk filmpje.
De Duitse Traborfamilie gaf toen met o.a. motoren op een staalkabel op 30 meter hoogte tijdens de 3 Octoberfeesten een duizelingwekkende show.
Met dit kantoor is het laatste stukje vrije ruimte aan de Schipholweg benut.
Hoe het eruit gaat zien, geen idee.
Dat zien we eerdaags wel.
Van de week stuurde mijn Tom Tom mij van de ene klant naar de andere klant via de Ringvaart bij o.a. Rijsenhout.
Het viel mij op hoe rustig het daar in de wintermaanden eigenlijk is.
Ook richting de plassen en geen boot te zien.
De kade helemaal leeg en geen tegenligger te zien.
Dat is zomers wel anders, dan wil je nog weleens wat bermtoerisme tegenkomen.
Bij deze foto moet ik elke keer aan de film "Alleman"van Bert Haanstra denken.
Zelfs bij Eveleens geen mens te zien, terwijl je hier zomers in de rij staat voor een gebakken visje of een vers gerookte paling.
Her en der ligt een verlaten bootje aan de steiger en de pontbaas vaart wat doeloos rond.
Dan ziet het er in die omgeving zomers toch wel heel wat anders uit.
Het enige wat je nu tegenkomt is een vrachtschip waarvan de schipper blij is geen last te hebben van al die waterterroristen.
Of iemand die wel een heel aparte manier gevonden heeft om zijn honden uit te laten.
Of een meerkoetje die niet constant op hoeft te passen om niet overvaren te worden.
Kortom volledige rust.
Maar ja, als ik eerlijk moet zijn het is mij te rustig.
Natuurlijk denk ik zomers ook weleens, goh wat een drukte kunnen ze niet allemaal naar huis gaan lekker de tuin in met hun voeten in de vijver of zoiets.
Het begint te kriebelen en ik denk dat het niet lang meer duurt voor Glibber ook zijn boot weer in het water legt.
En dat het kan bewijst de onderstaande foto wel van de miniglibbers, deze is vorig jaar gemaakt op 15 april toen het ongeveer 23 graden was.
En toen hadden we al een week mooi weer gehad.
Wie weet dit jaar over een week of drie weer lekker massaal naar buiten de zon in.
De man op de foto van gisteren is de Belgische Boogy Boy.
Het is Jazz On Sunday gelukt deze unieke Belg naar Leiden te krijgen voor een optreden als slot van het jazzseizoen.
Op zondagmiddag 30 maart komt hij voor een eenmalig optreden naar Nederland en zal om 16:00 uur in Four Reasons in Leiden optreden.
(alle foto's beschikbaar gesteld door Boogy Boy)
Samen met de Woogies zal hij een onvergetelijk concert gaan geven met een speciaal Ray Charles repertoire.
Boogie Boy is van jongs af aan een groot fan van Ray Charles en kon hem dan ook op latere leeftijd tot een van zijn persoonlijke vrienden rekenen.
De show die Boogy Boy neerzet is van ongekende klasse.
Martin Rohde, behalve fervent muziekliefhebber ook programmeur van de Leidse Jazzweek, tipte mij al enkele maanden geleden over dit unieke concert.
Van de week sprak ik Martin en kwam hij met de volgende anekdote:
Een aantal jaar geleden kondigde ik op het North Sea Jazz Festival Boogy Boy aan.
Eerlijk gezegd had ik er nog nooit van gehoord.
Wijlen Paul Acket zei tegen mij: "Let op wanneer Boogy Boy het podium opkomt wat er dan met het publiek gaat gebeuren. Dat hou je niet voor mogelijk".
Het publiek dacht voordat er een noot geklonken had, ach het zal wel.
Na het eerste nummer was de zaal veranderd in een dansende menigte, die door Boogy Boy helemaal gek gemaakt werd.
Bij Boogy Boy zijn muziek en sfeer synoniem voor zijn leven.
Als student haalde hij al grote namen als Muddy Waters, John Lee Hooker en BB King naar België.
Op latere leeftijd wist hij onder andere Michael Jackson, James Brown, The Stones en Frank Sinatra naar België te halen.
Zelf speelde Boogy Boy in het verleden met bekende namen als Toto, BB King, Lionel Hampton, John Lee Hooker en The Kinks.
Martin Rohde vertelde mij verder dat Boogy Boy naast een perfect optreden ook de zaal helemaal gek weet te maken.
Op de foto van gisteren zag je hem stage diving doen, voor hem de normaalste zaak tijdens zijn optredens.
Het gezegde is, iets onder stoelen en banken steken, bij Boogy Boy gaat dat niet op, hij rent er tussen door en springt er nog steeds tijdens zijn optredens overheen.
Het staat nu al vast dat dit een van de meest aansprekende concerten gaat worden van het jaar, waar zelfs de grote festivals jaloers op zullen zijn.
Ik kan echt iedereen aanraden (ook al kom je niet uit Leiden) dit unieke concert te bezoeken, zodat je daarna kan zeggen "ik was erbij".
Kaarten kosten in de voorverkoop slechts 10 euro en aan de zaal 12,50, alleen het ziet er nu al naar uit dat er aan de zaal weinig tot geen kaarten meer zullen zijn.
Kijk voor informatie over voorverkoopadressen op de site van Jazz On Sunday.
Hieronder nog even ten overvloede de officiële biografie van Boogy Boy.
BOOGIE BOY - PAUL AMBACH
Paul werd in 1948 op de eerste lentedag te Antwerpen geboren.
Hij studeerde er aan het Koninklijk Atheneum en vervolgde zijn studies aan het Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken, aan de Schilderstraat. Hij behaalde er in 1970 het diploma van vertaler-tolk, Engels-Spaans, met als basistaal Frans.
Reeds als student organiseerde hij concerten: hij bracht o.a. Muddy Waters, John Lee Hooker en Albert King naar de studenten van het Ruca. Vanaf 1973 organiseert hij professioneel en brengt vele grote vedetten naar België; o.a. The Stones, James Brown, Frank Sinatra, Michael Jackson. Nu werkt hij onder de vlag van Clearchannel Entertainment Belgium om grote namen naar hier te brengen.
Muziek zat hem van jongsaf in het bloed. Zijn grootvader was in Polen Klezmermuzikant en pianostemmer. Zijn vader was tijdens de oorlogsjaren tenor in de Opera van Lyon en heeft zo zijn leven kunnen redden. Paul kreeg reeds op jonge leeftijd klassieke pianoles maar toen hij op 15-jarige leeftijd Ray Charles ontdekte werd Rhythm & Blues zijn grote passie! De pianostijl en de stem van Ray Charles bezorgden Paul Ambach zijn eerste muzikale kicks. Hij veranderde zijn aangeleerde klassieke manier van pianospelen en ontdekte dat hij al zijn gevoelens kwijt kon in de grooves en de blue notes van de Rhythm & Blues. Paul Ambach was 16 jaar en hij had iets naar boven gebracht waaraan hij tot op vandaag een therapeutische behoefte heeft: het uiten van zijn ziel. Noem het soul, feeling of welke term ook, voor Paul Ambach is het gewoon synoniem voor muziek: elk ander genre is voor hem tegennatuurlijk en moet je hem niet vragen.
Op mijn logs staan nooit raadsels, vandaag een uitzondering.
Ik ben heel benieuwd of er iemand is die weet wie de man op de foto is, en wat hij aan het doen is.
Ondertussen weet ik het wel en kan er heel wat over vertellen.
Nieuwsgierig geworden.
Gewoon morgenavond mijn log lezen.
Het is zeker de moeite waard deze man te leren kennen.
Een paar weken geleden maakte ik eigenlijk voor het eerst eens foto's zonder flits.
Dat was bij de log over de Sterrenwacht in ledverlichting.
Het ging nog niet super, maar het idee was er.
De afgelopen dagen is mijn camera weggeweest om schoon te laten maken, waar ik al een beetje bang voor was gebeurde.
Het objectief was totaal naar de kl... dat is onder andere gekomen door de keren dat ik bij feesten fotografeerde en een beetje te onvoorzichtig was.
Maar goed heb dus een nieuw objectief en dacht laat ik eerst eens kijken hoe het nu gaat met fotograferen zonder flits.
De tuin is natuurlijk niet zo heel erg spectaculair die heeft al veel licht van zichzelf.
Maar een fotootje van de straat aan de achterkant was ik niet ontevreden over.
Hup naar beneden en eens kijken of de Lubatoren er een beetje mooi op te krijgen is.
Begon erop te lijken, maar super was het nog niet.
Nog een keer proberen, shit rijdt er net een auto voorbij.
Helemaal niet shit, gaf ook wel een mooi effect.
Eerdaags maar eens even mijn statief in de tuin gaan zetten, dat gewiebel op een paar doosjes in de vensterbank is natuurlijk ook niet alles.
Twee dingen zijn me nu volledig duidelijk.
Eerdaags maar eens 's avonds de stad in om de grachten te fotograferen en even in de gaten houden wanneer het volle maan is en helder.
De titel van deze log komt misschien wat raar over, maar als je verder leest klopt het toch allemaal wel.
Jarenlang hebben wij behalve een hond ook een aantal katten gehad.
Door natuurlijk verloop is de hele kattenkolonie tot nul gereduceerd.
Soms denken we er weleens over weer een kat te nemen, maar ja wat voor kat wil je hebben vraag je je dan af.
Uiteraard zal hij of zij uit het asiel komen of uit een nestje waar men omhoog zit met de jonkies.
Het maakt eigenlijk niet zo uit wat voor soort of type dacht ik.
Onze katten konden destijds goed met elkaar omgaan en er was totaal geen strijd in huis.
Natuurlijk waren er kleine verschillen in rangen en standen, en voelde de een zich hoger staan (zitten) dan de ander.
Maar ja dan ging die ander gewoon weer boven een ander huisdier staan of in dit geval liggen.
De een rommelde wat in de tuin en de ander droomde van een carriere als fotomodel.
En zolang de droom van fotomodel niet uitkwam, nam ze gewoon genoegen met een hele kleine huisvesting.
Smaak hadden onze katten ook en ondanks dat ze niets kregen, kwamen ze wel even goedkeurend bij het eten kijken.
Maar ja, we hebben geen katten meer en dat is natuurlijk best wel makkelijk met vakanties en dergelijke.
Alleen als je dit soort foto's ziet, zou je toch wel weer een jonkie willen hebben.
Alleen wat voor kat willen we hebben.
Vroeger nam je gewoon waar je oog op viel en wat klikte.
Je hebt zoveel soorten en rassen uit even zovele landen, en elke kat heeft weer zijn specifieke karakter-eigenschappen, die voortkomen uit zijn herkomst.
Het is alleen bekend dat katten feilloos je stemming kunnen aanvoelen en daar ook vaak naar handelen.
Daarom met alle maatschappelijke problemen van dit moment moeten we toch goed uitkijken wat de herkomst is van onze eventuele nieuwe kat.
Voor je het weet haal je een hoop ellende in huis.
Mochten we een nieuwe kat nemen, dan denk ik toch dat we voor een Europese korthaar gaan.
Zekerheid voor alles.
Leiden heeft sinds dit voorjaar een nieuw terrassenbeleid, waar niet iedereen happy mee is.
De meningen zijn heel erg verschillend, de een zegt het is een vooruitgang de ander vindt het belachelijk en verwacht inkomsten te missen.
Ook voor het Praethuys (Glibbers favoriete kroeg) gaat er heel wat veranderen.
Inderdaad het "overdekte" terras is verdwenen en eerdaags gaat de gemeente het plein herbestraten.
Er mogen op de terrassen in Leiden geen vaste bouwwerken meer staan, ook geen vaste windschermen en ga zo maar door.
Mocht er nog een weblogmeeting komen in Leiden dit jaar, dan zitten we er in elk geval niet meer op dezelfde manier bij als hier op het terras.
Toen we laatst even een biertje gingen halen in het Praethuys vond ik het toch wel een kaal gezicht hoor.
Vandaar dat ik er maar even wat foto's van heb genomen.
De restanten van de muur blijven gelukkig wel staan en zullen naar ik begrepen heb ook opgeknapt worden.
De muur is wel een apart verhaal.
Het zijn restanten van een kerk waar destijds de Pelgrimfathers een van hun laaste kerkdiensten hebben gehouden voordat ze de oversteek naar Amerika maakten.
Enkele jaren geleden wilde de gemeente Leiden de muur slopen, maar Jeremy Bangs, de beheerder van het Pegrimfatherhouse begon een actie tot behoud van de muur.
Hij seinde Amerika in dat Leiden de geschiedenis van de Amerikanen wilde slopen en zo kwam er een hele ophef vanuit Amerika en besloot Leiden de restanten toch maar te laten staan.
Maar zoals ik al zei, geen vaste terrassen meer in Leiden, dus ook de vlonder voor de deur bij het Praethuys wordt eerdaags afgebroken.
Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden maar dat het wennen zal zijn, is zeker.
Maar dat is nog niet alles, Leiden gaat er streng op toezien dat je niet meer ruimte gaat gebruiken als voor jouw horecagelegenheid toegestaan is.
IJverige ambtenaren zijn de laatste tijd aan de slag gegaan om overal de plekken te markeren tot waar je terras mag komen.
Bij La Plancha zag ik toevallig een voorbeeld daarvan.
Ik had erover gehoord, maar toen ik het zag wist ik tegelijk dat er weer een nieuw collectors item is geboren in Leiden.
Ik heb hem gelijk maar de namen Leidse Stoelenmuntje, Leidse Terrassenmuntje of Leids Tegeltje gegeven.
Als je goed kijkt zie je op de foto dat er om ongeveer de meter zo'n muntje in de grond is geplaatst.
Ik vraag mij echt af welke ambtenaar dit muntje verzonnen heeft, behalve dat het belachelijk is, wordt het natuurlijk een collectors-item.
Eerdaags wordt de grens van een terras aangegeven door de verdwenen straatstenen, omdat iedereen ze in zijn tuin heeft liggen als souvenir.
En over de kosten van deze munt zal ik maar niet beginnen, in het weggooien van geld is Leiden altijd al erg sterk geweest.
Maar hij is wel mooi he.
Langs de Gooimeerlaan met aan de ene kant bedrijventerreinen en de waterzuivering en aan de andere kant de woonwijken staat een molen.
Gelukkig heeft hij nog steeds al het bouwgeweld overleefd en staat er nog, ook bij de komende nieuwbouwplannen heb ik begrepen dat hij blijft staan.
Zou ook zonde zijn als deze molen moest verdwijnen.
Hij staat er fier en trots bij.
Maar ook een molen is niet gek.
Ondanks de toezeggingen dat hij mag blijven staan heeft hij voor de zekerheid toch maar voor nageslacht gezorgd.
In de tuin staat een heel klein baby-molentje.
Lief he zo'n baby-molentje in de tuin.
Met zijn rug naar zijn grote voorbeeld toe, en een blik van wacht maar tot ik groot ben.
Zou er voor molens ook een streefgetal zijn van 2.1 baby-molentjes per molen.
Voor mij mag het, het staat best leuk.
Voor jullie het zeggen, ja inderdaad bij sommige logs denk ik ook wel eens dat ik een klap van de molen heb gehad.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl