DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
In een log een tijdje geleden schreef ik al over de Pilgrimfathers die in 1620 vanuit Leiden naar Amerika vertrokken.
De Pilgrimfathers worden gezien als de grondleggers van het nieuwe Amerika en als je goed zoekt is bijna elke Amerikaan wel ergens een afstammeling van deze groep.
Zoals ik ook al eerder schreef hebben we in Leiden wat restanten van een muur waar de Amerikanen van overtuigd zijn dat het restanten zijn van de kerk waar zij voor het laatst hebben gebeden voor zij naar Amerika vertrokken.
Volgend jaar is het 400 jaar geleden dat de Pilgrimfathers naar Leiden kwamen.
Reden genoeg om het plein waar de restanten staan grondig op te knappen en dan maar hopen op massa's Amerikaanse toeristen.
Alleen vraag ik mij af of de toersiten wel van onze manier van opknappen houden.
Glibber juicht het toe dat het plein wordt opgeknapt, nieuwe straatstenen een beetje herinrichten, een mooi groot nieuw terras voor het Praethuys, het kan alleen maar mooier worden.
Alleen het opknappen van de muur, is naar mijn idee meer een afknapper dan een opknapper.
Even laten zien hoe de muur er de laatste jaren uitzag.
Erg fraai zag het er niet uit, maar dat heb je al gauw met restanten uit het verleden, hoort erbij dacht ik zo.
Een beetje bijwerken en verstevigen kan ik mij dan ook wel indenken.
Ik ben geen historicus, aannemer of architect en gelukkig al helemaal niet verantwoordelijk voor het "opknappen" van deze muur.
Volgens mij gebruik je voor de restauratie van oude bouwwerken ook oude steentjes.
Wie haalt het dan in Pigrimsfathersnaam in zijn botte hersens om hier gebruik te maken van splinternieuwe klinkertjes.
Het kan aan mij liggen, maar hier trapt zelfs geen Amerikaan in.
Dit ziet er toch niet uit voor een historisch stukje muur.
Rondom de muur stonden op het plein ook nog wat andere muurtjes die er een beetje oud uitzagen. (niet waren hoor)
Ook die worden aangepakt en gaan er nu gelikt en spinternieuw uitzien.
Het kan aan mij liggen, maar ik vind het helemaal niets om alles met nieuwe stenen op te knappen.
Een ding is zeker, als de massa het toch mooi vindt dan ligt er voor de bedenker en de bouwer nog een hoop werk te wachten in onder andere het oude Griekenland.
Het is te hopen dat de bedenkers en bouwers zo weinig historisch besef hebben, dat ze denken dat het schilderij van Ruud Lorrier (eigenaar Praethuys) nog uit de oudheid stamt en het met rust laten.
Zou toch zonde zijn als dit verdwijnt, maar ik ben bang dat dit toch een van de laatste foto's is die ik er van gemaakt heb.
Maar over een paar honderd jaar zijn er wellicht mensen die zeggen, vroeger was daar een schildering van een echte kroegbaas, nog van voor het rookverbod, toen je nog café's had in Nederland.
Gelukkig staat de foto dan nog op internet en kunnen ze het restaureren.
Voorlopig zijn ze druk bezig op het plein en ik ben benieuwd hoe het eruit gaat zien.
De bestrating zal best mooi worden, maar de muur vind ik echt een aanfluiting.
Of zouden ze die nieuwe stenen nog oud maken voor het toeristenseizoen begint.
Ik vraag mij af, ben ik nu de enige die hier over valt en loopt te zeuren of heb ik toch een klein beetje gelijk dat dit echt niet kan, en kunnen we dit project bijschrijven op het lijstje met gemiste kansen.
Toen ik laatst door de polder reed viel me iets op wat mij toch wel aan het denken zette.
Ik zag een ooievaar in een tuin die volgens mij net een baby afgeleverd had.
Hij had zelfs de sloop waar hij de baby in vervoerd had nog in zijn snavel.
Ik weet vrijwel zeker dat vroeger de baby's thuis en binnen afgeleverd werden, hier lag het kind gewoon in de tuin, terwijl het net aan een graadje boven nul was.
Ik bedacht mij dat er een paar mogelijkheden waren.
Het kan zijn dat de ouders het kind Spartaans op willen voeden, en hebben gezegd leg maar in de tuin daar wordt zo'n kind hard van.
Ik denk meer dat de ouders tweeverdieners zijn en het volgens hun rooster niet uitkwam om thuis te zijn op het moment dat de ooievaar langs kwam.
Vroeger zat je gewoon weken lang thuis te wachten tot de ooievaar kwam, die tijd is natuurlijk voorbij.
Alles is voor ons ingepland en geregeld en zelfs de ooievaar moet zijn vlieguren tegenwoordig verantwoorden.
Ben je niet thuis dan wordt het kind gewoon bij de buren afgeleverd of in de tuin gelegd.
Daarom een kleine tip, mocht je in verwachting zijn, zorg dat je thuis bent als de ooievaar langs komt, voor je het weet krijg je anders een geboortekaartje van de buren.
Waarschijnlijk is er met een beetje Googlelen best wel een track en trace site te vinden waar je kan zien waar de baby op dat moment ongeveer vliegt en wat de verwachte bezorgdatum en tijd is.
We hebben er een maand of zes op moeten wachten maar donderdagavond was dan de lang verwachte dvd presentatie van de dvd "Wouter Kiers plays Boots Randolph".
Op 5 juni van dit jaar werd in Jazz Café The Duke het concert "A tribute to Boots Randolph opgenomen.
Tijdens dit concert speelden Wouter Kiers en zijn gelegenheidsband uitsluitend nummers van Boots Randolph.
Voorafgaand aan de presentatie werd het concert natuurlijk nog een keertje overgedaan.
Een klasse concert van stuk voor stuk klasse muzikanten.
Wouter Kiers op sax, Maarten Kruijswijk op drums, Stephan Jankowski gitaar, Cajan W Witmer piano en Harm van Sleen bass & vocals.
The Duke stond dan ook afgeladen vol.
Overbodig te vertellen dat de bar het razend druk had, maar ze konden het toch fluitend af.
The Duke heeft haar hele achterbar opgeofferd als rookruimte.
Voordeel is dat het concert daar ook via een groot scherm te volgen is.
Het concert liep als een trein en iedereen was (logisch toch) razend enthousiast.
Maar het hoogtepunt van de avond was natuurlijk de presentatie van de dvd.
De band stopte en Wouter nam het woord.
Het eerste exemplaar reik je meestal aan een bekende Nederlander uit, waarna een heel rijtje volgde van Nederlanders aan wie hij niet werd uitgereikt en waarom niet.
Ik denk dat Wouter geen mooiere keuze had kunnen maken aan wie hij zijn eerste dvd wilde overhandigen.
Onder luid applaus kwam mevrouw Kiers, de moeder van Wouter het podium op.
Zij ontving het eerste exemplaar van zijn eerste dvd.
Een moment om trots op te zijn.
Het fijne met moeders op een podium is, dat je gelijk ook heel wat meer te weten komt over de muzikant.
Er is natuurlijk in het verleden heel wat afgetoeterd in huize Kiers, maar ook nu komt hij nog regelmatig langs om even ongestoord te kunnen blazen.
De hele buurt weet precies wanneer Wouter op bezoek is bij zijn moeder.
En ach als je er dan toch bent, dan eet je gelijk een hapje mee.
Ik vraag mij toch af, komt hij nu om te oefenen, of heeft hij gewoon een hekel aan koken.
Na de presentatie was er uiteraard gelegenheid gelijk de dvd te kopen.
De registratie van het concert zal best nog wel regelmatig in The Duke te zien zijn, want ook de The Duke kocht hem gelijk.
Wil je een compilatie van de dvd zien en horen dan moet je hier klikken.
Tony Versluis was terecht trots dat zijn foto's op de hoes van de dvd staan.
Zijn echt mooi geworden Tony, en leuk dat je er gisteravond ook weer was.
Best wel slim om de dvd te laten signeren, je weet maar nooit.
Ik kon nog even snel een biertje pakken en het concert ging weer verder.
In de tweede set gingen ze helemaal los en kwamen de meest bekende nummers voorbij.
Heerlijk om in deze uitvoering te horen.
Het spetterde weer als vanouds, en ik blijf die gevlamde saxofoon toch wel erg gaaf vinden hoor.
Al gauw stond The Duke op zijn kop, want stil blijven staan met deze muziek lukt echt niet.
Het was overduidelijk Meneer Kiers was here, daar heb je geen sticker op je koffer voor nodig om dat te merken.
In de slideshow nog een aantal foto's van het optreden.
Voor veel Leidenaren is onze muzikale Schotse Leidenaar Markus een bekende verschijning geworden in de stad.
Zomers kunnen we hem elke zaterdagmiddag vinden op het terras van het Praethuys waar hij vrijwel de enige straatartiest is waar de mensen wel op zitten te wachten.
Maar Markus doet nog veel meer op muzikaal gebied in Leiden.
Zo organiseert hij al een jaar lang elke dinsdagavond een sessie avond in café de Tregter.
Een heerlijk avondje ongedwongen muziek met vooral veel folknummers.
Aan de lange tafel in het café verzamelen zich elke dinsdagavond een aantal muzikanten, die met elkaar muziek maken.
Wat vooral opvalt is de gezelligheid die duidelijk van de gezichten af te lezen is.
Iedereen die maar een instrument bij zich heeft of er een kan bespelen schuift aan en doet mee.
Hierdoor is het onvoorspelbaar wat er allemaal gespeeld wordt op de dinsdagavonden.
Zelfs het puur Nederlandse lied kan een plekje vinden op deze avonden.
Heel sfeervolle muzikale avonden die zeker aan te raden zijn om eens te bezoeken.
Markus, we hopen dat je nog velen van deze avonden gaat organiseren in de toekomst.
Ik hoorde vaag iets over verhuizen volgend jaar, nou dat zou ik nog maar eens overdenken want je persoonlijke en muzikale inbreng in Leiden willen we niet graag kwijt.
In de slideshow nog een aantal willekeurige sfeerfoto's.
Waar Glibber al jaren voor waarschuwde dreigt nu toch echt uit te komen.
Het volgende slachtoffer van het door de gemeente doorgedrukte prestigeproject van de Rijn Gouwelijn dient zich aan.
Het feest der feesten in Leiden dreigt door de komst van de Rijn Gouwelijn letterlijk en figuurlijk overreden te worden.
Vanaf het begin van de discussie over wel of geen RGL riep ik al, dat gaat ons 3 Octoberfeest de das omdoen.
Verkeer kan je omleggen, een RGL daar krijg je problemen mee op plekken als de kermis en het centrum.
September 2002 sloot de 3 Octobervereeniging een convenant met de Gemeente, hierin waren tal van zaken geregeld om het feest voor de toekomst veilig te stellen.
Ook over de eventuele komst van de Rijn Gouwelijn waren diverse artikelen opgenomen.
Deze zou een gevaar kunnen zijn voor zowel de optocht als de kermis.
In het convenant stond onder andere dat de RGL geen enkele bedreiging zou vormen voor de doorgang van het 3 Octoberfeest.
Zo zou de lijn gedeeltelijk worden stilgelegd tijdens de opbouw van de kermis en de viering van het feest.
Ook zou de exploitant de bovenleidingen verwijderen zodat de optocht en de kermis geen last hebben van de RGL.
Er is nu groen licht gegeven voor een ander tracé van de RGL door Leiden en een van de haltes komt precies midden op het kermisterrein.
Daar kan je natuurlijk nooit een kermis bouwen, ook al leg je de lijn enkele dagen stil.
Stonden er in het convenant nog keiharde afspraken , nu heeft de gemeente het opeens over "in overleg treden met de 3 Octobervereeniging".
Ook een probleem worden de bovenleidingen bij de Lammenschansweg, die moeten echt weg om de optocht niet in problemen te laten komen.
Over dit punt wil de gemeente ook opeens weer in overleg treden met de 3 Octobervereeniging, in plaats zich te houden aan de afspraken in het convenant.
Het bestuur van de 3 Octobervereeniging heeft al een advocaat in de arm genomen om de gemeente te houden aan de door haar gemaakte afspraken in het convenant.
Maar het meest belangrijk is natuurlijk dat de Leidenaren hun rood-witte hart laten spreken en indien nodig keihard achter de 3 Octobervereeniging gaan staan.
Een 3 Octoberfeest met een halve optocht en een kleine kermis is niet te verkopen en betekent het einde van het grootste volksfeest boven de rivieren.
Als het aan de gemeente ligt staan we eerdaags dankzij het ongewilde prestigeproject van de RGL met lege handen.
Een feest wat onlosmakelijk verbonden is met Leiden en in de genen van de Leidenaar zit komt in gevaar door een door de bevolking ongewilde RGL.
Als het aan de gemeente ligt en zij haar beloftes niet nakomt, wordt ons feest ten grave gedragen en hebben we na de aanleg van de RGL waarschijnlijk geen of een heel minimale 3 Octoberviering.
Ik denk en hoop dat de discussie over wel of geen 3 October de komende tijd nog heel wat vuurwerk op zal gaan leveren en gemeente inziet dat zij zich aan de door haar gemaakte afspraken dient te houden.
We houden de berichten vanuit de 3 Octobervereeniging in de gaten en indien nodig tekenen we massaal bezwaar aan tegen de plannen van de gemeente.
Op tienduizenden bezwaarschriften zit denk ik geen enkele gemeente te wachten.
Afgelopen week reed ik door de omgeving van onder andere Schoonhoven, Papekop en Vlist.
Vroeger had je drie keuzes, je zat op school met den Bijbel, de school met de zandbak of als je mazzel had zat je op de school met zowel den Bijbel als de zandbak.
Gelukkig is die tijd over en zie je nooit meer scholen met den Bijbel.
Maar in Papekop kom je het nog tegen.
Het is geen school meer, maar wel mooi dat de tekst er op is blijven staan.
Heerlijk rustige omgeving met boerderijen en veel water.
Je schijnt hier zelfs nog je eigen viswater te kunnen huren.
Een gebied waar de zwanen zich nog rustig spiegelen in het water.
En voor de foto maken ze nog graag een ererondje.
Zwanen blijven mooie en statige dieren.
Maar ja, in een gebied waar ze oude teksten nog in ere houden, kan je bijna niets anders dan deze rust verwachten.
Nou ben ik erg benieuwd, als ik eerdaags de school met de zandbak tegenkom of die dan in de buurt van een zandafgraving ligt.
Zondagmiddag gaven dichterette Pink en fotografe Marlies van Boekel een performance in het Praethuys.
Bij het Praethuys zijn ondertussen de bouwwerkzaamheden voor de herinrichting van het plein in volle gang, het lijkt wel een bouwput.
Eerdaags daarover meer, het plein zal erg mooi worden, maar hoe ze de muur restaureren daar heb ik toch mijn vraagtekens bij.
Pink las voor uit haar nieuwste dichtbundel Pinkels, met als titel "Over Leven In Leiden".
Het idee om samen met Marlies van Boekel te gaan optreden in een café is erg leuk, naar mijn idee zouden ze het vaker moeten doen.
De eerste keer in de Bonte Koe was al erg geslaagd en ook zondag was het weer erg gezellig.
Helaas iets te weinig reclame voor gemaakt, anders had het zeker drukker geweest.
Sommige gedichten deden het vuur achter haar toch wel erg oplaaien.
Ook hier waren de effecten van het rookverbod weer duidelijk zichtbaar.
In de pauze was de bar zowat leeg en dook iedereen de rookruimte in.
En ja, ook Glibber bracht veel tijd door in de rookruimte.
Maar het is duidelijk de sfeer in het café is er wel door verknald, hoe gezellig de rookruimte ook is.
Afgelopen week stond de barkeeper helemaal alleen in het café en stonden de gasten in de rookruimte.
Leve de sociale horeca denk ik dan, nog even en mevrouw Klink en Balkenende komen samen met een glaasje Ranja langs omdat ook drinken in de horeca niet meer mag.
Na de pauze bracht Pink nog een aantal gedichten en eerlijk gezegd vind ik vaak de hele korte gedichten het leukst.
Haar bundel staat vol met gedichten maar ik pak er willekeurig twee korte uit.
ALS
Als je er niet mee begint
Hoef je er niet mee te stoppen
Deze vond ik ook wel leuk
GLAS
Als jij water bij de wijn doet
Doe ik wijn bij het water
De bezoekers konden de performance van Pink in elk geval waarderen en het was dan ook tijdens de voordrachten muisstil in het café en luisterde iedereen aandachtig.
Marlies van Boekel is kunstenares die onder ander reflectiefoto's in het water voor de Lakenhal heeft gemaakt.
Op de ingescande foto komt het niet echt tot zijn recht, maar het zijn hele mooie foto's geworden.
Haar uitleg daarbij is echt heel interessant en boeiend.
Zoals ze zelf zei, sommige foto's worden gewoon schilderwerken die doen denken aan bijvoorbeeld Monet.
De komende tijd gaan Pink en Marlies nog vaker samen op pad, als ik mij niet vergis staan ze in januari in het Laktheater.
En shame, shame, shame, Glibber had nog steeds de bundel van Pink niet gekocht.
Dat probleem is zondagmiddag gelijk opgelost.
Glibber kocht een bundel die uiteraard door Pink werd gesigneerd.
Wel lief wat ze erin heeft gezet.
En die kus, krijg je er in de boekhandel niet bij, een uniek exemplaar dus.
Om af te sluiten nog even een kort pikant gedichtje van Pink.
PIKANT
Dit alleen al is zo'n heerlijke titel
dat je er niets meer bij hoeft te verzinnen.
Sinds kort staat er in de rechterkolom een logo "Wat speelt er in Leiden" als je het logo aanklikt kom je op een pagina met diverse leuke optredens in Leiden.
De pagina wordt wekelijks bijgehouden.
Over het algemeen kunnen alle optredens in de kleinere zalen en café's erop vermeld worden, dus als je iets hebt, stuur maar op.
Vroeger stond er een grote kerstboom op het stadhuisplein, daar is men van afgestapt en kregen we een paar zielige kerstboompjes aan de zijkant van het bordes.
In 2006 zag het er nog een beetje uit omdat er op de achtergrond een paar reproducties van Rembrandt hingen die waren blijven hangen na de viering van het Rembrandt jaar.
Vorig jaar was er een heel leuk idee en hebben tientallen vrijwilligers maandenlang gewerkt aan ornamenten om het stadhuis aan de voor en achterkant mooi te verlichten.
De voorkant werd een ijspaleis wat moest herinneren aan de stadhuisbrand van 1929 toen de restanten van het stadhuis door de strenge vorst in een ijspaleis veranderde.
Een leuk initiatief en bracht een hoop publiek op de been om de ontsteking van de verlichting mee te maken.
Op ludieke manier werd de verlichting ontstoken door "bevroren" brandweerlieden.
Het stadhuisplein was mooi verlicht met diverse winter en kersttaferelen.
En hoe ziet het er dit jaar uit.
Simpel, gewoon beschamend voor een stad als Leiden.
De foto is overdag genomen, maar het zal 's avonds niet veel mooier zijn.
Wat ik mij nu afvraag, er zijn vorig jaar zoveel mooie dingen gemaakt door de vrijwilligers, waar zijn die gebleven.
Het heeft zeker weten vorig jaar een hoop geld gekost, waarom nu niet hergebruiken.
Daarnaast, wie beslist hoe het stadhuisplein er in de kersttijd uitziet.
Degene die beslist hoe het eruit gaat zien, moet wel de grootste kerst en sfeerhater zijn die er bestaat.
Wees nou eerlijk dit is toch een aanfluiting voor een middelgrote stad als Leiden.
Dit straalt beslist geen vrolijke warme kersttijd uit, je zou je toch als gemeente rot moeten schamen om hiermee aan te komen.
In gedachte hoor ik al bepaalde ambtenaren of wethouders knarsetandend zeggen, maar we hebben toch dit jaar een 15 meter hoge boom op het Stationsplein.
Ja, die boom staat er in samenwerking met de NS om de start aan te geven van de herinrichting van het totaal mislukte Stationsplein wat een tiental jaar geleden kapitalen heeft gekost en waar nooit iemand blij mee is geweest.
(foto Jacqueline Borg, Sleutelstad)
Waarschijnlijk is Leiden geen winterstad of begrijpt men op het Stadhuis nog steeds niet hoe je toerisme aantrekt.
Winter 2005/2006 hadden we de ijssculpturenshow die in twee maanden tijd 268.000 bezoekers trok, er is geen enkele moeite gedaan deze show voor Leiden te behouden.
We hebben twee jaar een schaatsbaan gehad op de Beestenmarkt, ook deze is niet meer terug gekomen omdat de inbreng van de gemeente nihil was.
Ik zit toch te klagen dus ga maar even door.
We hadden een goede centrummanager die ook zijn ingangen bij diverse organisatoren had gevonden en daadwerkelijk meedacht en werkte.
Helaas is hij vertrokken om zijn kunde aan te bieden aan D66, leuk voor de partij jammer voor Leiden.
Ik wil niets zeggen over de nieuwe centrummanager, maar echt veel nieuwe initiatieven heb ik nog niet van hem vernomen.
Wat ik niet snap en waarschijnlijk ook nooit zal snappen, er lopen in Leiden zoveel mensen rond met geweldige en uitvoerbare ideeën, alleen echte steun van de gemeente ontbreekt.
Ik hoor lezers van buiten Leiden zeggen, maar ik lees op je log alleen maar over allerlei leuke evenementen in de stad.
Klopt, alleen deze evenementen kunnen alleen maar plaats vinden door de inzet van vrijwilligers en geld van het bedrijfsleven die samen wel door hebben hoe je een stad op de kaart kan zetten en waarbij de inzet van de gemeente helaas weer vrijwel nihil is.
Maar wie van een sobere en saaie kerstversiering houdt moet zeker even naar Leiden komen, dan geniet je met volle teugen.
Voor ik het vergeet de bomen in het centrum zijn wel schitterend verlicht, maar ja je raadt het al dat is door initiatief van onder andere de middenstand gebeurd.
Ik schreef al, het stadhuisplein zal er 's avonds vast niet beter uitzien en inderdaad het ziet er 's avonds nog veel erger uit.
Foto's kunnen de boel aardig verdraaien want neem je dezelfde foto even zonder flits dan krijg je dit effect en lijkt het nog iets.
Maar hoe dan ook gemeente ga je schamen over deze kredietcrisiswaardige kerstversiering bij het stadhuis.
Het klinkt misschien raar, ik blijf van deze stad houden, maar het is ook een stad van gemiste kansen op commercieel en toeristisch gebied.
Wie gaat dat nou eens doorbreken, nee beter gezegd wie krijgt de kans het te doorbreken want zoveel mensen hebben het al tevergeefs geprobeerd.
(update 23 dec: Ik zag opeens dat nu wel de lichtjes branden, is tenminste nog iets)
Nou zet ik elk jaar zelf de kerstboom op en weet daarom precies wat er wel en niet bij hoort.
Het is dat de ballen en de kaarsjes niet elk jaar precies op dezelfde plek hangen, maar veel zal het niet schelen.
Al jaren staan er ook een kerstmannetje en een sneeuwpop, die ik ooit nog op tijd redde van een verbrandingsdood bij de boom.
En dan onder de boom nog een rendier en een elandje.
Elke verandering valt natuurlijk gelijk op als je het al jaren zelf neerzet.
Ik stond toch raar te kijken toen ik van de week thuiskwam en er opeens een stukje leven onder de kerstboom lag.
Spottie had de kerstboom ontdekt.
De meeste (jonge) katten zullen gelijk in het topje van de boom zitten, maar nee Spottie is tevreden met een plekje onder de boom.
Nou ja tot nog toe.
Ze heeft een heerlijk plekje gevonden lekker zacht in de sneeuw en het staat nog niet eens lelijk.
Mooie kleurcombinatie.
Eigenlijk is het een heel sociaal poesje, ze zit niet alleen graag bij ons, maar na een paar dagen vond ze het toch leuker om wat dichterbij de rest te komen liggen.
Chico vindt het ondertussen reuze interessant zo'n klein katje over de vloer.
Ze gaat geen centimeter voor hem achteruit en hij volgt alles wat ze doet van het eten tot het spelen tot de kattenbak aan toe.
Een poezenmandje is leuk natuurlijk voor een jong poesje, maar je ligt toch veel lekkerder in een hondenmand.
Ach, binnen een paar dagen heeft ze al heel wat vrienden hier in huis gemaakt, zelfs met de eland en het rendier is ze vriendjes geworden.
We hebben nu dus een soort levende kerststal onder de boom, die constant wisselt van uiterlijk.
Voorlopig ligt zij nog rustig onder de boom, maar hoelang zal dat nog duren.
Tot het afbreken begin janauari is nog een behoorlijk lange tijd.
Voor de gokkers onder ons, er kan nog ingezet worden op welke dag de kerstboom om gaat vallen.
Alweer heel wat jaren verkoopt Peter Labruyere kerstbomen vanuit een loods aan de Langegracht.
Peter heeft uiteraard al zo lang als ik kan herinneren zijn winkel aan de Haarlemmerstraat.
Daarnaast is hij natuurlijk nauw betrokken bij het Stadsparkeerplan en vermaakt hij zowel zichzelf als zijn gasten met zijn rondvaartboten van De Leidse Rederij .
Wat moet Peter dan met kerstbomen kan men zich afvragen.
Het antwoord is heel simpel, Peter is een ruwe bink met het hart op de tong.
Maar hij is ook erg begaan met zijn medemens.
Vandaar dat hij al een aantal jaren kerstbomen verkoopt en de winst schenkt aan goede doelen.
Het is een combinatie die werkt, je weet dat het altijd lachen is met Peter en met de opbrengst van je boom steun je ook nog een goed doel.
Prima kerstgedachte toch.
En als je wilt zingt hij er ook nog een kerstliedje bij terwijl je je boom uitzoekt.
Terwijl zijn collega vroeg of ik een glaasje gluhwein wilde, begon Peter te vertellen wat hij dit jaar met het geld van plan is.
Iedereen die hem kent kan zich al een beetje indenken hoe hij het vertelde, vol enthousiasme en regelmatig een bulderende lach.
Dit jaar gaat de opbrengst niet naar landelijke doelen maar houdt hij het volledig zelf in de hand.
Zo wil hij een aantal malen gaan varen met de gehandicapten van Club58 en zorgen dat er bijvoorbeeld een muzikant aan boord is en bakt hij pannenkoeken voor ze aan boord.
Daarnaast wil hij ook nog een paar keer met bejaarden gaan varen om ze te laten genieten van hun mooie stad.
In onvervalst Leids sloot hij af, "kijk ze betalen zich blauw aan een boom, maar genieten er van de zomer nog van als ze die gehandicapten door de stad zien varen van hun centen", dus een heel jaar plezier van één boom".
Uiteraard gevolgd door weer een bulderende lach.
Als je nog geen echte boom hebt en uitgekeken op je kunstboom en toevallig ook nog eens uit de omgeving komt, loop dan eens binnen op de Langegracht.
De Leidse bejaarden en de gehandicapten kinderen van Club 58 zullen je er dankbaar voor zijn.
Eigenlijk moet Glibber volgend jaar ook maar weer eens een echte boom kopen.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl